Vanochtend waren we al vroeg uit de veren. We pakten onze spulletjes in, ruimden het huisje nog op en namen afscheid van pupkop en de oudjes. Vervolgens reden we ruchting Frankfurt. Na de nodige plaspauzes en enkele mini-files kwamen we in een woonblokkencomplex terecht. Hier zal de Puggy gedurende de hele maand achter drie grote gesloten hekken overnachten. Lijkt me dus relatief veilig. Vervolgens stuifde onze Turkse chauffeur met zijn busje uit de garage en bracht ons richting de grootste luchthaven van Duitsland: Frankfurt.
Hier kwamen we na 20minuutjes aan en namen we de shuttle trein naar gate 2. Vervolgens konden we onze bagage al meteen inchecken en gingen we op ons gemakje Japans eten. Na een heerlijke maaltijd was het dan tijd om ons te gaan inchecken. Alle handbagage ging door de transportband en ikzelf werd door een handtastelijke Deutsche Mädel gefouilleerd. Vervolgens nog whisky gekocht om het avondritueel in stand te houden en toen was het wachten op het vliegtuig.
Om 19u20 begon het inchecken. We hebben een goed plekje. De zetels aan de zijkanten van het gangpad zijn per twee, dus dat is ideaal. Na het opstijgen kregen we weer zo een vage vliegtuigmaaltijd waarvan het vlees nog nooit met een dier in contact geweest is. Deze lieten we bijna volledig staan. Hierna was het slaaptijd. We keken nog een korte documentaire over Namibië en vielen niet veel later in slaap. Hierdoor ging de vlucht relatief snel om.
Vanochtend landden we om 05u10. Buiten was het op dat moment nog vrij koud, maar dat zou snel veranderen. Van de grote luchthaven in Frankfurt gingen we naar het ultra kleine luchthaventje in Windhoek. Hier duurde het een eeuwigheid voor we door de douane uit waren en Jimmy moest zijn vingerafdrukken nog opnieuw laten nemen. Het is en blijft een echte gangster. Toen we eenmaal onze bagage hadden, werden we opgewacht door het autoverhuurbedrijf. De eerste keer dat er effectief iemand met een papier op ons zit te wachten. Hij zou ons samen met Duitse toeristen naar het bedrijf brengen. Tevergeefs wachtten we nog op de derde passagier, maar die kwam niet opdagen. We verlieten in een busje met bagage-aanhangwagen de luchthaven en reden door niemandsland richting Windhoek. Windhoek ligt omringt door bergen. Hierdoor is het een uur rijden van de luchthaven en veel bergaf.
Al snel behoorden we weer tot de gelukkigen. Eerst spotten we onderweg 4 kudu's. Mooie beestjes. Vervolgens een hele bende Bavianen en als kers op de taart: onze eerste giraffe. Hier draaide de chauffeur zelfs speciaal voor om, zodat we ze even konden gade slaan. Vervolgens richting Windhoek en hier kwam we dan aan bij het autobedrijf. Een toyota hilux pick-up met daktent staat in al zijn glorie op ons te wachten. Hij ziet er nog zo goed als nieuw uit en heeft echt alle toebehoren. We kregen een zeer uitgebreide uitleg over hoe alles werkt (tent opplooien en uitplooien, wielen vervangen, etc). Vervolgens de papperassen in orde gebracht en toen mochten we vertrekken. Onze eerste stop zou de winkel worden. Vermits Jimmy zou navigeren en zo ook meteen de gps kon testen, mocht ik rijden. Is een serieuze aanpassing: groot gevaarte van een auto, rechts zitten als chauffeur en met links schakelen en uiteraard het links rijden op de baan.
Al bij al bracht ik het op een paar momentjes na redelijk goed vanaf (misschien per ongeluk twee keer spookgereden)... Eerst gingen we geld afhalen. Bij Jimmy lukte het niet en ik moest terwijl in de auto wachten. Dan ben ik maar gauw gaan zien en heb ik een winkelbewaker ter hulp geroepen. De eerste 2000 namibische dollar cash waren een feit. Vervolgens naar de supermarkt gereden om alle inkopen te doen voor de komende weken. Hier pakten ze aan de kassa onze winkelwaar in en brachten het naar de auto (uiteraard tegen fooi). De volgende keer doen we dat dus zelf. Als kers op de taart stak Jimmy het sleutelje van de pick-up koffer in het slot, draaide en jawel, de sleutel brak in twee. Deze sleutel dient om alle drie de kanten van de bak open te doen, dus al onze spullen enz. zaten vast. Bijgevolg terug naar het verhuurbedrijf gereden en hier hebben ze dan het slot moeten vervangen en hebben we een ander sleuteltje gekregen. Hierna een broodje gaan eten en toen naar ons Guesthouse gereden. Dit ligt buiten het centrum, maar is wel vrij proer. We denken dat ze maar 1 kamer hebben, die ze verhuren.
Even gerust en dan naar het centrum gereden. Hier hebben we de auto geparkeerd en staan er ook overal parkeerwachters. Je moet hen betalen en zij blijven dan bij de auto tot je terug bent. We hadden geen idee hoeveel je moet geven. De persoon in kwestie (neger met sjofel geel vestje en teensletsen) vroeg 50 dollar. Het is er uiteindelijk 20 geworden, wat achteraf bezien nog veel teveel was. Dan gingen we naar de Christuschurch en de bell tower. Twee overblijfselen van de Duitse koloniale tijd. Dan nog even rondgewandeld en wat gebouwen bekeken. Hierna terug naar de auto en daar stond onze sjofele kameraad nog trouw op post. Hierna reden we naar Joe's beer house. Een super gezellige zaak met allerlei oude en gekke spullen. Volgens velen een must see en terecht. We dronken hier gezellig iets en hebben overheerlijk gegeten. Ik kreeg een zalige stoofpot met lamsschenkel, Jimmy nam een spies met Oryx, Springbok, Krokodil, Zebra en Kudu.
Hierna waren we allebei best moe. Het is hier ook al voeg donker. Nu dus bloggen, whisky en dan slapen. Tot morgen
Vanochtend waren we al vroeg uit de veren. Al onze spulletjes klaargemaakt en dan gaan ontbijten. Een simpel ontbijtje, maar al het nodige was er. Vervolgens nog even met de eigenaar gesproken en toen gingen we op pad. Met jimmy als navigator en mezelf als chauffeur. Van de stad reden we recht de steppe in, richting met zon overgoten open vlaktes. Een prachtig berglandschap omringde ons met glooiende rotsen en gele grassen. Al snel naderden we het volgende stuk van onze weg: off-road. Eerst moeten we een heel lang stuk gravelweg doen en vervolgens nog een stukje zandweg. De gravelwegen kan je bjest niet te snel rijden, vermits er veel verdoken greppels en putten zijn.
Via het ene na het andere heuveltje en de slingerende weg, reden we steeds verder richting einde beschaving, althans zo lijkt dat toch voor ons. Onderweg komen we maar enkelingen tegen of arme mensen met kar en ezel. Na een tijdje zagen we nog enkele bavianen en een springbok. Vermits we richting woestijn rijden, valt dit al goed mee, want hier zitten namelijk niet zo veel beestjes. Onderweg stoppen we meerdere keren voor foto's', papaya's te eten, plaspauzes (gewoon te midden van de woestijn/steppe omdat het kan). Tegen half een hebben we dan een picknick gehouden langs een prachtig landschap om vervolgens nog een klein stukje verder te moeten rijden.
Onderweg kwam er een tegenligger, die erg hard reed en niet uitweek en uiteraard een sterretje in onze ruit. Tevergeefs gedacht om Carglass te bellen, maar die zullen ons hier wel niet weten vinden.
In de tent slapen viel op zich goed mee. Toch hebben we om 02:00 vannacht onze slaapsessie in de tent moeten stopzetten. Er was een zandstorm opgekomen, waarbij het zodanig hard waaide, dat het zand gewoon nog door onze tent naar binnen kwam. Nadat een van de ijzers aan de buitenkant los gewaaid was, ben ik (Inez) naar buiten gegaan om alle zijkanten dicht te doen. Vervolgens zijn we terug ingedommeld, maar om 02:00 was het door de wind en het zand nite meer uit te houden. We besloten dan de laatste twee uurtjes nog in de auto verder te slapen. Eerst nog even voor een sanitaire stop geweest en jawel, zelfs de wc's en lavabo's hangen volledig onder het zand intussen.
Om vier uur ging onze wekker af. In de felle wind braken we onze daktent af en om kwart na vijf vertrokken we richting de Sossusvlei. We reden 47 km tot bij Dune 47. Een van de weinige duinen, die men kan beklimmen in de woestijn hier. Het was nog donker, dus gewapend met zaklamp en lantaarn begonnen we aan de klim. En mijn goeie god, dit was loodzwaar. Doorheen het mulle zand, waar je tot je enkels inzakte, gingen we steeds hoger en hoger. Na een tiental passen moest je gewoon stoppen, door vermoeidheid. Dit is echt zwaar. We deden dapper door en gingen na de beklimming in het mulle zand zitten. Hier wachtten we tot zonsopgang en wauw, wat was dit prachtig. Echt een van de mooiste zonsopgangen, die we al gezien hadden. Vervolgens liepen we van de duin af (ja effectief lopen, want het gaat stijl naar beneden) en maakten we nog wat foto's van de woestijn.
Vervolgens gingen we naar Hidden Vlei. Dit is een wandeling doorheen dode bomen naar een mooie duinvallei in de woestijn. Hier waren we helemaal alleen en gelukkig. Want alleen zijn, betekent beestjes: we zagen een Oryx. Hij stond onder een boom naar ons te kijken en ging toen op de vlucht, de woestijnduinen uit. Duidelijk behendiger in het mulle zand dan wij. De wandeling was 2km enkel en bij terugkomst lieten we onze bandenspanning af van 2 naar 1,6. Dit omdat we een zandweg de woestijn in gingen en anders meer kans maken om vast komen te zitten. Je kan ook met een toeristenbusje gaan, maar wij doen het zelf. Op de heenweg reed ik (Inez) en het had zeker wel zijn charme. We kwamen aan bij Deadvlei en hier wandelden we opnieuw de woestijn in. Als je over de duinen wandelde, kwam je telkens dorre vlaktes tegen waar dode bomen staan. Een prachtig schouwspel tussen rood zand van de duinen, de witte dorre vlaktes en de dode bomen. Hier liepen we wat rond en we vertrokken nog maar net terug op tijd. Er dook een dichte zandmist op met als gevoel dat je gezandstraald werd. Je zag geen hand meer voor ogen en jawel, zo geraak je heel gemakkelijk gedesoriënteerd en verdwaald. We geraakten toch nog bij de auto en toen moest Jimmy in deze mist terugrijden. Met onze neus tegen het raam geplakt probeerden we de weg terug te vinden.
Eenmaal terug bij de camping, hakten we de knoop door. Het weer ging de rest van de dag zo blijven, dus kamperen zat er niet meer in. We hebben hier gelukkig alles kunnen doen wat er te doen valt. We besloten dus verder te gaan naar de volgende verblijfplaats en 1nacht te laten vallen. We lieten de auto voltanken en banden oppompen en toen ging de rit richting Kuiseb Canyon. Onderweg stopten we in Solitaire voor vers appelgebak (overheerlijk!) en kwamen we een giraf, zebra's, Oryx en een aantal hindes tegen. Daarna was het de beurt aan de prachtige Kuiseb Canyon. Dit is precies de mini versie van de grand canyon. Vervolgens reden we verder richting Walvis Bay. Net voor het donker kwamen we aan (na +-340km gravelweg en erger). Ons plan was te stoppen na de helft, maar we vonden de kampeerplaats hier nergens. Achteraf gezien niet geklaagd. We hebben een super toffe verblijftplaats en namen meteen een zeer verkwikkende douche na al dat zand. Vervolgens gingen we in Anchor vis eten (na een hele tijd zoeken, waar dit überhaupt lag). Nu slapen en morgen weer een dag
Vanochtend hebben we een beetje langer kunnen slapen. Vervolgens lieten we in de namiddag een woestijntour boeken en morgenvroeg een boottour. We ontbeten, gingen nog eens geld afhalen aan de atm en gingen vervolgens te voet naar de Lagune, om onze tours af te rekenen. Hierna gingen we even terug naar het hotelletje om onze spullen voor de desert tour te halen. Vervolgens gingen we naar het strand, waar er een heleboel flamingo's en een paar pelikanen zaten. Hier observeerden we een beetje en genoten van het uitzicht en de beestjes. Vervolgens gingen we richting de restaurantjes om wat te eten. De parkeerwachter hield ons tegen en liet ons sleutelhangers zien, gemaakt van de harde pit van kokosnoot en uitgesneden met tekeningen en jouw naam. Uiteindelijk voor 40nad toch maar eentje genomen, omdat het wel mooi is wat hij maakte. Hierna gingen we naar het restaurantje The Venue en hier aten we een toast met spek en ei, met zicht op zee. Vervolgens stopte de pick-up om ons op te halen. Samen met nog 1 toeriste, waren we maar met zijn drie en dan de gids. Zalig zo een klein groepje. Toen we de toeriste gingen uithalen, was het al meteen duidelijk toen ze afgewandeld kwam: Amerikaans op en top, botox all the way, een eigen talk show etc.
Eerst reden we een stuk asfaltweg en kwamen we voorbij de zoutfabriek en zoutvlaktes. Onze gids gaf heel veel boeiende informatie en we gingen ook even van het zoutwater proeven. Vervolgens gingen we van de asfaltweg over op zandweg langs het strand. Hier zaten allemaal komorons, een soort zwarte vogel, die in grote getalen langs het water zit en zo het hele strand zwart kleurt. Hierna reden we echt de duinen in en kwamen we van het ene prachtige punt op het andere. De woestijn en de zee lopen hier in elkaar over en dit is echt prachtig om te zien. We beklommen meerdere duinen en genoten van de uitzichten. Na een hele tijd van de zee en de duinen genoten te hebben, wou onze gids ons nog enkele dieren laten zien. We reden nu veel dieper en hoger de woestijnduinen in. Hier zagen we al snel sporen en vonden we de volgende dieren: zeehonden en robben. springbok, jackle, moessie, woestijnmuizen, struisvogels, een arend en enkele salamanders. Onderweg deden we ook nog een lekker picknickje en kregen we uitleg over de woestijn, duinen, dieren en planten. Vervolgens reden we nog een hele tijd door de duinen om uiteindelijk tegen 17u40 terug aan ons hotel afgezet te worden. Deze tour was geweldig. De gids Herman, gaf ons super veel informatie en deed ook echt alle moeite om ons zoveel mogelijk te laten zien. Bovendien spreekt 95% van Namibië Zuid-Afrikaans, wat heel erg bij het Nederlands aanleunt. Heel eenvoudig voor ons om te begrijpen als ze niet te snel spreken en vice versa voor hun om ons te begrijpen.
Intussen had de honger terug toegeslagen. Even opgefrist en toen richting het restaurant The Raft, ook gelegen vlak aan zee. Dit is een restaurant uit hout op palen, in het water. Hier hadden we prachtig zicht op zee, op de flamingo's, pelikanen en er dook zelfs af en toe een zeehond op in het water. Ook hier genoten we van een heerlijke en verse vismaaltijd en een lekker dessertje en Namibische likeur. Hierna kwamen we terug op straat en werden we aangeklampt door enkele verkopers. Ze hadden veel mooie houten spulletjes bij en jimmy kocht een uitgesneden houten kom. We hadden niet genoeg cash bij en de zwarte man wou ons zelfs de kom meegeven, zodat we morgen konden gaan betalen. Dit wilde ik dan weer niet. We dingden in totaal een 350nad af en gaven op 200nad na het afgesproken bedrag. De rest betalen we morgen, als we hem nog zien. We wandelden in het donker terug naar ons hotel en genieten nog even na van een prachtige dag.
Vanochtend waren we al om 06u10 uit de veren om ons klaar te maken voor de boottour. Onze kamer moet opgeruimd zijn en de bagage mogen we binnen in het woonhuis zetten. Het is verstandig om deze niet in een auto te leggen, want garantie dat je dan alles kwijt bent, is groot. We vroegen aan onze Duitse gastvrouw Lisa, hoeveel onze houten kom waard is. We hebben maar een beetje te veel betaald, maar gaan nu de 200 dollar niet nabrengen, als hij ons zo wou afzetten. We gingen nog snel langs de bank en dan te voet richting de Lagune. Hier wachtten we op de boot, samen met 6 andere toeristen. Natuurlijk herkenden de parkeerwachters ons nog en sloegen we een praatje met hen. Eigenlijk zijn de zwarte mensen hier heel vriendelijk en lief. Hier en daar heb je eens een eenling, die je aanklampt en vervelend doet, maar het merendeel is echt behulpzaam en vriendelijk.
Onze katamaran kwam aan en we vertrokken de baai in. Onze gids Mike gaf ons uitleg over de verschillende zeedieren en over de inhoud van de tour zelf. We hadden een zitje op eerste rij en hadden een fantastisch zicht. De eeste stop was de oesterkwekerij. Hier kregen we alle info over hoe dit gekweekt werd enz. Vervolgens voer de boot richting Pelican Point. Hier staat een oude vuurtoren uit WOII en jawel, hier liggen op de zandtong honderden en honderden zeehonden. Mooi en luidruchtig te genieten van het zonnetje en het water. De zeehondenpopulatie is groter dan de mensenpopulatie in Namibië (25 miljoen zeehonden tov 3,9 miljoen mensen). Helaas knuppelen ze hier dus ook zeehonden neer om overpopulatie en gevaar voor visvangst tegen te gaan. We genoten hier een hele tijd en voeren daarna richting open zee. We zagen in de verte dolfijnen opduiken en voor we het goed en wel beseften, zwommen deze vlak voor de stroming van onze boot mee. Hierdoor konden we ze van heel dichtbij zien. Een echt kippenvelmoment.
Na een half uur met de dolfijnen te varen en te observeren, was het etenstijd. Niet alleen voor de beestjes, maar ook voor ons. Eerst kwam er een pelikaan op de boot om zijn visjes te ronselen. Even later ook een zeehond. Het verhaal achter de zeehond op de boot is heel mooi en komt later nog wel eens aan bod in de blog. Hierna kregen wij onze uitgebreide lunch: kalamaris, oesters, kip, gehaktballetjes, kabeljauw, etc. Dit samen met een lekker glaasje bubbels. Op en top genieten, met in de verte de zwemmende zeehondjes. Na +- 3,5 uur op de boot, keerden we terug naar de haven. We haalden onze bagage en auto en gingen vervolgens nog naar de roze flamingo's kijken langs het strand. Hierna vertrokken we richting Swakopmund, wat maar een kleine 40min rijden was. Hier blijven we 1 nacht. We verkenden het stadje met de typische "oude" Duitse gebouwen en deden een terrasje. Vervolgens tijd om nog een douche te nemen (woestijn en zee is een heel slechte combinatie voor lange haren) en dan gingen we richting The Tug, een bootrestaurant aan de zee. Hier aten we nogmaals overheerlijke verse vis. Het is nu intussen half acht. Het begint te schemeren en 's nachts kan je hier beter niet echt rondlopen in Swakopmund. Bijgevolg nog even bloggen en relaxen, want de komende weken is het volop kamperen en activiteiten. We gaan het dus niet laat maken. Slaapwel.
We waren naar vast ritme vanochtend al weer vroeg uit de veren. We ruimden alles op en ontbeten op ons gemak. Nog even de blog van gisteren gepost en toen vertrokken we. Eerst te voet naar de bank, toen de auto halen en tanken. Bij het tankstation sprongen ze met drie man op onze auto als een hond op een frikandel. Binnen de kortste keren waren alle vensters en spiegels gewassen en was de auto volledig volgetankt. Hierna reden we richting Waterberg Plateau. Dit is een mooie open vlakte, met bos en omringd door rotsen en bergen.
Onderweg stopten we regelmatig en lunchten we in het zonnetje. Bovendien konden we onze ogen weer uitkijken tijdens de rit: wilde everzwijnen, Burchells fiskaal (vogel), woestijn trap (vogel), helmparelhoenders. Empala, bavianen en Mangoesten. De everzwijnen zijn super schuchter en we hebben dus echt veel moeite moeten doen om er eentje mooi op beeld vast te leggen. We reden nu voorbije een aantal kleine dorpjes en het valt toch op, dat er hier ook arme mensen zijn, die vrij armzalig leven. Na de rit, kwamen we aan in Waterberg. Vanaf hier zullen we het merendeel van de tijd kamperen. Eerst reden we naar een bird watch hike. Hier gingen we het bos in en jawel, ik (Inez) werd al meteen volop gestoken. We zagen hier enkele vlinders, vreemde insecten en een aantal vogels.
Het pad was niet 100% goed aangegeven. Dus we kwamen niet echt uit, waar we verwacht hadden. Het is bovendien goed warm intussen, dus zweten doen we hier ook. Hierna kwamen we enkele bavianen en mangoesten tegen, de burchells fiskaal en nog een blauwe vogel, waarvan we de naam nog moeten opzoeken. Hierna gingen we naar de camping en namen we een verfrissende douche. Zodra Jimmy zich ging douchen, wou ik even achterover leunen en genieten van het uitzicht. Plots hoorde ik een doffe klap op de laadklep. Ik draaide me om en stond oog in oog met een grote baviaan. Hij gooide onze waterflessen aan de kant en greep naar de zak met een whiskyfles van 60€. Ik riep tegen hem en wou hem wegjagen, maar hij werd kei agressief. Voorbij wandelende Duitse toeristen zeiden dat ik met stenen moest gooien. Hij sprong van de auto en ik gooide stenen zijn richting uit. De ene aap aapt de andere na, dus hij gooide de stenen terug naar mij. De baviaan ging met de fles lopen, maar kreeg hem niet open. Hij liet hem in de dichtbegroeide doornstruiken achter. Bijgevolg kon ik dus nog in de doornen de whisky gaan zoeken. Jimmy kwam nietsvermoedend terug. We zullen straks dus extra genieten van de whisky. Daarna nog gekookt, beestjes en zonsondergang gekeken en nu nog wat aan het relaxen. Op tijd slapen, want om 10 voor 6 gaan we al beestjes kijken met onze gids. Spannend.
Om 05u00 ging de wekker vanochtend al. Snel ontbijten en alles klaarmaken voor de morning game drive. Om 10 voor 6 stonden we trouw op post en kwam onze gids met zijn safari-jeep aan. Normaal gezien is er in Waterberg 's ochtends minder wild te zien. Dit wisten we helaas niet op voorhand, maar uiteindelijk is dieren zien altijd een gok in het wild. We reden richting het uitkijkpunt bovenop het plateau. Onderweg kwamen we al meteen een Kaapse waterbuffel tegen. Deze komen enkel in Waterberg voor, de rest in Namibië zijn de gewone waterbuffels. Hierna parkeerden we de jeep en klommen we tot op het tipje van de berg. Hier hadden we een zalig uitzicht van 360° over de hele vallei. We zagen een twintigtal buffels en kregen vervolgens een ontbijt van onze gids. We waren maar met twee groepjes: wijzelf en een Duits koppel met twee oudere tieners. Ideaal dus.
Na het ontbijt en de mooie zonsopgang, keerden we terug naar de jeep en reden we naar de eerste drinkplaats. Hier is een soort van kooi gebouwd, waar je doorheen moet lopen. Als de dieren de auto zouden horen en zien, zouden ze weglopen. De enige manier is dus een kijkhut, maar het pad hier naartoe is volledig omheind en overdekt met gaasdraad, om te voorkomen dat men opgegeten wordt. Vermits het nog heel vroeg is, zijn er niet veel duren aan de drinkplaats te bespeuren: een buffel en enkele antilopes. Hierna reden we richting de tweede drinkpoel. Onderweg hadden we veel geluk. We zagen o.a. 5 giraffen, kudu's, antelopes en enkele vogels. Hierna kwamen we aan aan de tweede poel. Hier zagen we een red face antelope en een raum antelope.
Na vier uur in totaal, reden we terug richting de camping. Deze safari bracht ons volgende diertjes op: violet eared waxbill (koningsbloesje), szezebi, red face antelope, raum antilope, sable empala, kaapse klipdas (bobdas), (kirkse) dikdik, 5 giraffen, kudu's, kaapse buffel, trap met blauw hoofd.
Hierna rustten we even uit aan de camping en aten we onze lunch. Vervolgens deden we het Aloe trail. Deze wandeling gaat aan de berg omhoog en onderweg kom je Aloe Vera bomen tegen. Ik brak een blad van een omgevallen boom in twee. Jimmy wou het per se op zijn hand smeren. Bijgevolg kleefden zijn hele handen vol met oranje kleverig spul. Toch niet hetzelfde als thuis. Onderweg hadden we prachtig zicht op de open vlakte. Verder zagen we nog dikdiks, salamanders en vogels. Hierna rustten we nog even in de zon en deden vervolgens nog een wandeling naar het Duitse kerkhof. Dit was een veel vlakkere wandeling. Ik (Inez) keek vol overgave naar de bosjes langs het pad om diertjes te zien. Trapte op een steen, klonk om en viel op de grond. Been serieus geschaafd en waarschijnlijk heel blauw morgen. Typisch :-). Al bij al niet te veel pijn gedaan. Hierna rustten we wat op de camping, speelden gezelschapsspelletje, namen een douche etc. Om 19u gaan we eten in het restaurant en daarna nog diertjes spotten en kijken naar zonsondergang en mooie sterrenhemel.
Vanochtend waren we alweer wakker en was de tent al terug ingepakt, toen de meeste andere mensen begonnen te ontwaken. De Duitsers, die gisteren samen met ons safari deden, doen hun laatste campingavond. Gisteren kregen we al de overschot van eten wat ze nog hadden en vandaag nog aanmaakblokjes en hout. Is wel lief. Na het ontbijt vertrokken we. We genoten van de prachtige opkomende zon over het rotsplateau en al snel beloofde het ook qua diertjes een zeer beloftevolle dag te worden. We reden over de gravelweg en zagen al meteen enkele prachtige vogels: yellowbild hornbill
Vervolgens kwamen we op de asfaltweg en hier zagen we een African hawk eagle.
Na een uurtje rijden kwam we aan in het eerste stadje Otjiwarongo. Hier deden we inkopen en zochten we naar een boekenwinkel, om een dierenboek met alle vogelsoorten en diersoorten van Namibië te kopen. Tevergeefs... na nog een uurtje rijden, kwamen we aan in Outjo. Hier tankten we en vonden we ook een super handige boek. Nu zal er geen enkel vogeltje of dier aan ons voorbijgaan, zonder te weten wat het is. Hierna picknickten we nog onderweg naar de eindbestemming: Etosha NP.
Etosha bestaat uit zeer grote pannes. Op dit moment van het jaar is het hier ideaal om veel wild te spotten. De eerste twee nachten blijven we in het oudste rest camp van het park: Okaukuejo. We kwamen aan de ingangspoort waar we ons moesten inschrijven. Vanaf hier mag je niet meer uitstappen onderweg, omwille van de vele gevaarlijke dieren. Aan de ingang zaten enkele Himba vrouwen. Dit is een nomadische stam, waarbij de vrouwen zich met klei en oker insmeren en geen bovenkledij draagt. Hierna reden we de Ombikalus. Dit is een gravelweg, die voorbij een pan komt. Hier zagen we onze eerste zebra's, gemsbokken, springbokken en oribi's. Vervolgens kwamen we aan in ons rest camp. Hier spendeerden we heel lange tijd aan de poel. Dit is een van de poelen, waar het meeste dieren te zien zijn. En ons geduld werd al meteen beloond.
Bij aankomst zagen we 5 olifanten, zebra's, gemsbokken. De olifanten gingen weg en er bleef er nog even eentje achter, die een uitgebreid bad in de poel aan het nemen was. Na een tijdje wachten kwamen er een tiental giraffen drinken, wat ook een heus spektakel is om te zien. Hierna zagen we nog zadeljakhalzen, die een vogel gevangen hadden, opaten en jankten. We genoten van het spektakel tot zonsondergang en toen het schemerig werd, gingen we eten maken. Na het eten nog afgewassen en toen gingen we terug aan de poel observeren. Eerst stond er 1 olifant, maar al snel waren het er plots twintig. Baby olifantjes inclusief. Prachtig om te zien. In de boom zaten nog 4 uilen en als kers op de taart, zagen we uiteindelijk nog neushoorns, die kwamen drinken: 3 grote en een kleine. Het was bijgevolg al laat, dus nu maar gaan slapen.
Weetje van de dag: toen Jimmy muggenmelk ging halen in de auto in het donker, stond er een jackal langs de auto. Ik (Inez) ben intussen een speldenprikkussen, met over de 35 muggenbeten. Hopelijk werken de malariapillen goed...
Vermits het gisterenavond wat later geworden was, sliepen we vanochtend wat uit. Alleszins tot 07:00. Vervolgens ontbeten we, braken we de tent af en gingen aan de poel kijken. Er zaten gembokken, zebra's, blue wildebeesten en enkele vogels. We genoten hier een half uurtje van het uitzicht en gingen toen onze tent afbreken. Hierna vertrokken we zelf op "game drive". Je mag hier grote stukken van het park zelf rijden. Je mag alleen niet uitstappen, omdat je niet met de dieren in contact mag en wil komen.
We reden van Leeubron naar Adamax en Nacto. Onderweg kom je dan een paar drinkpoelen tegen. De uitzichten waren prachtig en wijds. Je kon heel ver kijken en het duurde niet lang vooraleer we olifanten, giraffen, zebra's, gemsbokken, blue wildbeesten etc. zagen. Bovendien zagen we ook enkele prachtige haviken en arenden. Vermits het allemaal gravelwegen zijn en je voortdurend stopt om van de prachtige natuur en beestjes te genieten, ben je toch enkele uren zoet.
In de namiddag was het weer zodanig warm (37°) waardoor we besloten de haren en kleren te wassen. Als je hier uit de douche komt, is je haar al bijna weer droog. Dat van mij is intussen al op plaatsen licht blond en op sommige plaatsen een rossige schijn. Over de hoeveelheid zand, de beestjes (vooral paardenvliegen die steken als hel) en dergelijke, die je er iedere dag uithaalt, zullen we maar zwijgen. Hierna deden we onze was, zoals vijftig jaar geleden met de hand. Ook deze was binnen het uur van nat naar kurkdroog.
Vervolgens gingen we gewapend met statief en fototoestel terug naar de poel. Hierna even een verfrissend drankje aan de bar en toen gingen we ons klaarmaken om te eten. We eten in het restaurant. Dit is buffetvorm met braai. Het eten was belachelijk lekker. Op de braai lagen kudu steaks en varkenskoteletten. Bijgaand waren er koude en warme groenten, aardappelen etc. Na uitgebreid eten, gingen we terug naar de poel. En wat een geluk hadden we hier. Het was intussen al donker en er stonden maar liefst 8 giraffen en twee olifanten. Helemaal af, was het toen er nog vijf neushoorns bijkwamen, die onderling aan het vechten waren, maar ook pootje gingen baden. Een prachtig overweldigend moment. Hierna hielden we het voor bekeken. We maakten de tent en onszelf nog gedurende een half uur mug- en steekbeestvrij. Vervolgens slapen want morgen weer vroeg uit de veren.
Vanochtend waren we er alweer als de kippen bij. Vandaag gaat onze route verder naar Halali. Dit is het tweede restcamp in Etosha, dat we doen. 's Ochtends meteen de tent afgebroken, ontbeten en om 07:00 waren we al op pad. Onderweg naar Halali deden we verschillende zijwegen en detours. Deze komen dan uit bij een uitkijkpunt of poel. Het Etosha Lookout point is de enige plaats, waar je effectief tot op de zoutpanne kan en een stukje kan wandelen. We reden hier naar toe en genoten van het prachtige wijdse zicht. Ongelofelijk dat dit hele gebied vroeger onder water staat en de dag van vandaag kurkdroog is. We liepen hier wat rond en koelden af met een windhoek biertje. 37°C betekent namelijk zweten en puffen.
We deden nog een stuk van de gemboksvlakte, Chartsaub, Rietfontein en Salvadora Sueda. Bij de eerste drie zagen we voornamelijk blue wildebeesten, zebra's, Kudu's, springbokken en gemsbokken. Onderweg naar Salvadora Sueda zagen we een neushoorn langs de weg. Deze lag te rusten onder een boom. Hij lag helaas vrij goed verdoken. Vervolgens kwamen we aan bij de laatste poel. Hier was het spektakel op en top en dat voor ons helemaal alleen. Er zaten namelijk olifanten en ze waren zich volop aan het wassen en aan het spelen. Hier genoten we een heel tijdje van het prachtige uitzicht. Heel in de verte, zagen we met de verrekijker ook leeuwen, maar deze waren helaas te ver af om duidelijk te zien.
Hierna was het al bijna 15:00. Snel een wifivoucher gaan kopen, zodat de blog nog eens online kan gezet worden. Verder gingen we nog even aan de poel in Halali zelf kijken en kochten we braaivlees, om 's avonds het vuur aan te doen. Hier kookten we een heerlijke spaghetti met braai. Kortom: zalig. Daarna praatten we nog even met onze Duitse buren en wisselden we wat informatie uit. Nu gaan we vroeg slapen, want morgen gaat de wekker weer. om 06:00. We hopen dat we leeuwen te zien krijgen
Om 06:00 ging onze wekker al weer af. We braken onze tent opnieuw af, ontbeten en vertrokken toen richting Namutoni. Dit is onze laatste halte in Etosha NP. We hadden nog overwogen om een game drive georganiseerd te doen, maar vermits je hier alles zelf kan doen, wagen we het er op, dat we zelf de beestjes wel zullen vinden. Is uiteindelijk ook een kwestie van geluk. En wat een geluk hadden we. 's Ochtends kwamen we al meerdere neushoorns tegen (wat overdag zeldzaam is). Op weg naar Oker Fontein zagen we ook olifanten, giraffen, springbokken, zebra's, springbokken en gnoes. En vanaf toen werd de dag alleen maar beter, zelfs tegen het perfecte aan.
Eerst zagen we in de verte onze eerste hyena. Deze dieren zijn zeer moeilijk te spotten overdag, vermits ze nocturne zijn. Vervolgens stond er vlak langs ons een neushoorn, wat je evenzeer meestal alleen 's avonds ziet en dan eigenlijk al zeldzaam is. Onze dag kon al niet meer stuk, maar werd zelfs alleen maar beter. Naast de mooie wijdse landschappen, zagen we nog arenden en jawel, toen gebeurde het. Niet ver van ons af: enkele leeuwen en leeuwinnen. We genoten van het prachtige tafereel en konden ze dit keer echt goed observeren. Hierna dachten we dat we het gehad hadden voor vandaag, maar niets was minder waar. We zagen nog enkele grote roofvogels en toen we aan de voorlaatste poel kwamen, waren er een tiental olifanten zich aan het wassen.
Plots merkten we in de verte een grote grijze bewegende vlek op. Er kwam een kudde van maar liefst 50 olifanten richting de poel en ons gewandeld. Een adembenemend moment. We hebben hier heel lang gewoon verbaasd staan toekijken, genietend van dit enorme spektakel. Hierna gingen we naar de camping en wandelden we nog even naar de poel. Hier was niet zo veel te zien. Vervolgens nog even naar Twee Fontein, waar we ook nog giraffen spotten. Wat een dag... Bij terugkomst merken we dat onze rechterband van de auto vrij plat was. Laten oppompen en vanavond nog maar eens checken. In het ergste geval moeten we hem vervangen, wat in Namibië vrij standaard voorkomt omwille van de staat van de wegen . Nu net in het restaurant gaan eten en zo meteen onze tent muggenvrij en slaapklaar maken. Tot nu toe wel last van de muggen en beestjes, maar nog niet ziek van de pillen of de muggenbeten. Hout vasthouden dat dat zo blijft...
Ook vandaag waren we naar gewoonte om 07:00 al op pad. De band is tot nu toe opgebleven, dus hopen dat dat zo blijft. We rijden vandaag naar Rundu, waar we in de Mukuku lodge blijven. Het eerste stuk van de rit zagen we nog olifanten en giraffen. Hierna kwamen we aan de uitgang van Etosha. De volgende kilometers strekten zich uit over de wijdse vlakten en naarmate Grootfontein dichterbij kwam, zagen we meer en meer bomen. In Grootfontein kochten we 2 SD-kaartjes extra (we hebben al door dat we teveel foto's en filmpjes maken). Hierna deden we nog inkopen en tankten we vervolgens. Daarna ging de rit verder naar Rundu. En je kijkt hier echt je ogen uit. We reden namelijk voorbij het rode hek. Dat betekent, dat je een ander gebied in rijdt, waar het vee te kampen kan hebben met mond-en klauwzeer. Bovendien heb je hier dan ook pas echt de hele arme bevolking wonen.
De mensen hier wonen in rieten of kleien hutjes of soms wat golfplaten. Dit zijn etnische groepen, met elk hun eigen kraal. Dit betekent een aantal hutjes, omringt met een rieten of houten omheining. Ze hebben hier op een paar dieren na, meestal geen bezit. Ze leven echt als boeren en hebben het vaak toch heel moeilijk om rond te komen. Toch zijn ze enorm vriendelijk. Kinderen en sommige volwassenen wuiven voortdurend als je voorbij rijdt. Hier zijn nl. minder blanken dan in de andere gebieden in Namibië. Het laatste stuk van onze route was adembenemend. We reden door kleine zijweggetjes met allemaal kralen richting einde beschaving. Vervolgens moesten we nog een aantal km over een zeer hobbelige en vreemde zandweg. We kwamen aan bij de poort en reden het laatste stukje weg tot aan onze verblijfplaats. En dit was echt een waar paradijs. Een groene oase vol met bomen en planten, vlak langs de rivier. Ons hutje was prachtig met rieten dak en onze gastheer en -vrouw waren zalige mensen. We genoten eerst even op ons terrasje van het uitzicht. Vervolgens ging ik even een plonsje in het zwembad nemen en daarna maakten we ons klaar voor het boottripje met Hannes. We zagen tijdens de boottrip op de rivier prachtige vogels, een krokodil en werden door Hannes overladen met informatie over de culturen, etnische stammen, natuur, etc. Dit was op en top genieten. Na zonsondergang gingen we terug richting de lodge. We fristen ons even op en toen had Ansie voor ons gekookt.
We kregen een zalige maaltijd (kruidige varkensrollade) voorgeschoteld. Na het eten zaten we samen aan tafel en wisselden we nog verhalen en tips uit. Deze mensen laten je echt gewoon thuisvoelen. We lagen dus pas vrij laat in bed, weliswaar met een voldaan en goed gevoel, want we hebben echt een prachtige dag achter de rug.
Na een zalige nachtrust werden we vanochtend gewekt door de vogeltjes. We maakten ons klaar en toen we op het dek kwamen, zaten Hannes en Ansie ons al op te wachten met verse koffie. Vervolgens hielpen Hannes en Matthias ons nog met het wisselen van de band. Daarna namen we afscheid. Als ik ooit terug naar Namibië kom, breng ik hier zeker terug een bezoekje. Onze route gaat vandaag naar Divundu. We reden terug voorbij de verschillende kralen en kwamen na anderhalf uur aan in Divundu. Hier lieten we onze band maken in een vage garage op aanraden van Hannes. Geen idee of we hier ooit vanzelf gestopt zouden zijn, maar het was goedkoop en de garagist deed zijn werk heel keurig. Een half uur later en 6€ armer was de band gerepareerd, het reservewiel afgenomen en de originele band terug opgelegd.
Hierna reden we verder naar de Ngepi camping. Dit plekje ligt eveneens in the middle of nowhere, maar is ook een paradijs op aarde. Alles is hier als een met de natuur verwerkt. De wc's en douches zijn in openlucht en omgeven door rieten omheininkjes. Er is geen deur, gewoon een latje wat je dicht moet hangen, waar dan het woord "door" opstaat. Het voelt een beetje aan als een hippie camping, maar we zijn er helemaal weg van. We genoten eerst van het uitzicht op de rivier, speelden daarna een gezelschapsspelletje en zetten de tent op. Om 15:50 wachtten we op onze gids, die ons zou begeleiden tijdens de village walk. We waren de enige, dus privétour gehad. We gingen naar de dorpjes van de etnische stammen en kwamen zo meer te weten over hoe de mensen nu precies leven. Zeer armzalig, maar toch gelukkig in hun doen. Het was gelukkig geen toeristische tour. Je kreeg het echte leven van deze mensen te zien en daar waren we blij om. Naast de vele natuurspektakels, hebben we nu ook iets cultureel kunnen meepikken, waaruit we veel geleerd hebben.
Bij terugkomst genoten we nog even van het uitzicht langs het water. Om half acht hadden we in het restaurantje gereserveerd. Hier aten we heerlijke bbq ribben met knoflookaardappeltjes en groenten. Voor de kost kan je het zelf nooit zo lekker maken. Hierna gingen we ons nog even opfrissen en zoals afgesproken, naar de bar met onze Duitse buren van een aantal dagen geleden. Een jong koppel, dat een iets andere route doet dan ons, maar zeer leuke mensen. Als bij toeval slapen we vier keer op dezelfde plaats. We hadden een gezellige avond en gingen tegen half elf slapen. Binnen een week zullen we hen waarschijnlijk de laatste keer zien, dan is hun reis ten einde. Morgen moeten we alweer vroeg uit de veren voor een drukke dag.
Om 06:10 werden we naar gewoonte al vanzelf wakker. Na het ontbijt en afbreken van de tent, reden we richting Mahango Game Park. Eerst over de zanderige bosweg van ons verblijf naar de gravelweg en dan een heel stuk gravelweg. Dan dachten we dat we het beter wisten dan de gps en reden we nog even verkeerd. Uiteindelijk kwamen we aan en betaalden we de park fee. We waren een van de eersten en dat merkte je. We hadden het park voor ons alleen en dan zie je natuurlijk ook het meeste dieren. Eerst namen we de weg langs de rivier op. Hier zagen we vier giraffen, kudu's, springbokken, bavianen, zebra's, etc. Vervolgens kwamen we dichter bij de rivier en zagen we de eerste waterbuffels en nijlpaarden. Je mag hier uitstappen en kan een beetje wandelen richting de rivier als je wil. Dit deden we dan ook, maar je moet goed oppassen voor de krokodillen en wilde dieren in het algemeen. We keken hoe de nijlpaarden aan het baden waren en zij hielden ons ook duidelijk in de gaten.
Hierna vervolgde de route zich naar de giant Baobab Tree. Dit is een reusachtige boom met een diameter van meer dan 10m. Het ziet er echt uit als een sprookjesboom en we hebben hier dan ook een tijdje van het prachtige uitzicht genoten. Zeer indrukwekkend. Daarna kwamen we aan het einde van de weg. Hier zagen we nog Vervet Monkeys, aten we een snack en gingen even tot aan de rivier. Vervolgens reden we terug en namen we de weg naar de waterhole. Onderweg zagen we nog Sable en Roan antilopes. We zagen ook de European Bee-eater en de lilacbreasted roller. Dit zijn prachtig gekleurde vogels. Ook zagen we nog een gier, enkele korhanen en een olifant drie meter van ons af. We moesten ook nog een tak afzagen, omdat deze de weg blokkeerde. Hierna reed Jimmy ons vast in het zand. De weg ging van relatief harde zand plots over in heel mulle zand. De 4x4 stond nog niet op en vandaar reden we ons vast. Ik heb dan al het zand achter de banden weggedaan en gelukkig geraakten we daarmee al weer weg. Dan toch maar de 4x4 opgezet tot aan de waterhole, waar enkele olifanten onder de bomen stonden. Zalig om te zien en nog steeds helemaal alleen. Ochtendstond heeft goud in de mond.
Dit was een zalig park met prachtige natuur en dieren. Op de terugweg deden we nog inkopen in het stadscentrum (1 kruispunt met tankstation en winkel) van Divundu. Vervolgens installeerden we ons terug op onze camping en namen een buitendouche tussen de vele insecten, salamanders etc. Dan even platte rust want om 16:00 gaan we met de mokoro de rivier op. Dit is een soort houten kano, die met 1 peddelaar achteraan in beweging gehouden wordt. Vermits dit geruisloos over het water voortbeweegt, heb je meer kans om krokodillen en nijlpaarden te zien.
Met drie bootjes gingen we op pad en al snel zagen we enkele mooie vogels. De boot zelf ligt vrij laag met het water, dus je mag niet te fel bewegen omwille van het evenwicht. Vervolgens zagen we nog een krokodil, een varaanachtig beest en daarna nijlpaarden. Zo een machtig moment! Met de Mokoro kan je zo geruisloos over het water, dat je relatief dichtbij kan. Hierna namen we pauze op een eilandje en bij zonsondergang keerden we terug en zagen we nog enkele speciale vogels, zoals bv. de skimmer, de ibis, etc. We zullen de komende weken nog af en toe met de mokoro op pad zijn.
Hierna kochten we ons brandhout en maakten we spaghetti en bbq. Na een lekker avondmaal nog even afgewassen en ontspannen. Morgen verlaten we deze plaats al weer voor de volgende.
In de vroege ochtend verlieten we Ngepi in Divundu en reden we richting Kongola. Dit zal onze laatste nacht in Namibië zijn, want morgen steken we de grens over naar Botswana. We reden al in de vroege uurtjes richting Kongola en kwamen hier dan ook al vrij vroeg aan. Dit bleek evenzeer een heel klein, eigenlijk haast onbestaand stadscentrum te hebben. Vervolgens deden we het laatste stukje weg, vooraleer Mavunje Camp aangegeven stond. Opnieuw moesten we een veel te smalle, dikke zandweg met aan weerszijden veel bomen en doornen afrijden.
Bij aankomst aan een kruising van drie zandwegen, moesten we drie maal toeteren en toen kwam Shandi aangelopen. Hij bracht ons naar onze kampeerplek en boekte ons ook meteen het boottochtje om 15:30. We installeerden ons op onze plek en verkenden de locatie. Je zit hier echt op het einde van alle beschaving. De hutjes (wc, douche, keuken en dining room) zijn allemaal gemaakt zoals die van de lokale bevolking. Heel eenvoudig, maar eveneens zalig. We hebben prachtig uitzicht op de rivier en goed zicht op de nabijgelegen bomen en vogeltjes. Vermits het de voorbije dagen druk was geweest deden we nu even op het gemak.
We aten onze lunch, speelden een spelletje, spotten wat vogels en rustten wat. Het is ook dik in de dertig graden, dus warm genoeg rond de middag. Dan, de gastheer, kwam ons ook even groeten. Hij zou normaal gezien de toer doen, maar vermits er twee vissers waren, ging Shandi ons begeleiden. We gingen naar de boot en reden eerst over de kanalen van de Kavango. Hier zagen we al meteen enkele mooie vogels, kudu's, impala's en een varaan. Vervolgens zagen we nijlpaarden, waar we dit keer heel dicht bij waren. Zalig om deze beestjes te zien. Hierna zagen we nog enkele vogels, een giraf en een kudde bizons (ongeveer 200 stuks)! Indrukwekkend. Doen de zon begon onder te gaan, moesten we terug richting de camping varen. Onderweg zagen we nog een jonge krokodil en vervolgens nog enkele vogels. Een prachtige dag. Hierna gauw wat te eten gemaakt. Dit verliep niet al te soepel, door de vele insecten, die voortdurend in het eten wilden zwemmen, tot mijn zeer grote ergernis.
Na het eten en de afwas hebben we aan het kampvuur op Dan gewacht. Tevergeefs, want om 22:00 was hij er nog niet. We waren moe, dus zijn dan maar gaan slapen. We hebben weer een mooie dag achter de rug.
Ps: vandaag heb ik (Inez) mijn record lopen verbroken, nadat een reuze insect op tafel landde.
Om zeven uur was de tent alweer afgebroken en waren we klaar om te gaan. We zochten Dan nog om te betalen. Hij heeft dan nog een uurtje bij ons aan tafel gezeten, vermits hij ons gisteren niet meer gezien had. Hierna vertrokken we richting Katima Mulilo. Hier kunnen we nog tanken, inkopen doen etc. De weg hier naartoe verliep vlotjes. Eenmaal aangekomen, merk je weer wat een verschil met onze steden. Het is veel armer en ook totaal anders qua opzet. We tankten hier en gingen daarna even inkopen doen. We waren hier precies de enige blanken in het stad, maar toch voel je je hier op je gemak.
Hierna gingen we naar het craft centrum, waar allerlei voorwerpen te koop zijn, die mensen uit de arme dorpjes maken. Hier kocht ik een mooie rieten gevlochten mand. Vervolgens reden we de stad uit, picknickten we en reden we naar de grens van Namibië. Na de immigratieformulieren in orde te brengen, de banden te desinfecteren en controle of we al dan niet brandhout, vlees of melkproducten bij hadden. En toen mochten we Botswana binnen. We reden door naar onze camping Muchenje en kregen hier een fantastisch plekje naast het water. Vervolgens reden we naar Chobe National Park. Dit is maar liefst 10.000 km2 groot en daarmee het derde grootste park van Botswana.
We hadden gelezen, dat dit enkel voor ervaren 4x4 chauffeurs was, maar volgens onze camping geen probleem. We waren nog geen 300m in het park of er stond een olifant vlak voor ons, waardoor Jimmy abrupt moest remmen en jawel, we vastzaten in het midden van de weg met een olifant 5m van ons af. Ik ben dan maar uitgestapt om de wielen vrij te malen. Het safaribusje achter ons stopte en hielp mij duwen, zodat Jimmy terug weg kon rijden. Dan maar de bandenspanning lager gelaten en dan verder het park in. De weg was allesbehalve eenvoudig, maar geen incidenten meer voor de rest.
Chobe is prachtig. Je hebt de rivier, de wijdse groene vlaktes en enorme kuddes dieren. We zagen giraffen, olifanten, zebra's, springbokken, impala's, verscheidenheid aan vogels, everzwijnen, apen, gieren, buffels, ... kortom te veel om op te noemen. Het is hier prachtig. We brachten hier de rest van de dag door en geraakten heelhuids terug op de camping. Hier nog gauw de bbq aan en eten gemaakt. Nu nog even nagenieten en dan weer bedtijd. a
Vandaag gaan we richting Kasane. Dit ligt aan de andere kant van Chobe NP en ook dicht bij de grens van Zimbabwe en dus de Victoria Falls, waar ik per se naar toe wou. Toen we vanochtend wakker werden, kwam er een nijlpaard over de vlakte voorbij gehobbeld. Prachtig om te zien. Hierna ontbeten en tent afgebroken en dan op weg naar Kasane. Na een klein uurtje door Chobe heen te rijden, kwamen we aan. We deden inkopen, haalden extra geld af (Botswaanse Pula ipv Namibische dollars de voorbije weken) en lieten de banden terug oppompen, nadat we deze gisteren afgelaten hadden voor op de zandweg. Hierna gingen we naar Thebe River camp. We blijven hier twee nachten naast de rivier slapen. Je kon dit niet op voorhand boeken, is gewoon een first come first served policy.
We boekten meteen de namiddag boottoer, vermits we Chobe ook graag per boot verkennen. We vroegen ook al info over de Victoria Falls, maar daar vragen ze 960pula per persoon voor. We vinden dit toch veel en proberen online meer info te vinden. Hierna ging ik nog eens horen en stelden ze mij voor, dat we het met een ander bedrijf doen, dan is het maar 500pula. Waarschijnlijk heeft de medewerkster daar een percentje ofzo op. Ons niet gelaten dus we hebben geboekt voor morgen. Hierna nog eten en opfrissen en dan was het tijd voor de boottoer. We reden met een busje naar de pier en namen hier de boot. Het was hier duidelijk vrij druk, gezien het aantal toeristenboten. Gelukkig was die van ons nog niet eens half vol en zaten we op eerste rij.
We zagen olifanten, Kaapse buffels, waterbokken, krokodillen, nijlpaarden en weer heel veel vogels. De gids vertelde ons ook interessante weetjes over een aantal dieren, die we nog niet wisten. Bv: een nijlpaard kan zijn hartslag naar 20 per minuut brengen en kan daardoor 5 tot 6 minuten onder water blijven. Dit is uitzonderlijk voor een zoogdier. Tijdens de boottocht kregen we de kans om dicht bij de dieren te gaan en konden we ook meerdere keren even aanmeren om ze te observeren. Het landschap in Chobe in combinatie met de rivier is ook prachtig. De rivier heeft drie namen naargelang het land: Zambezi (Zimbabwe), Chobe (Botswana), Linyati (Namibië).
We kregen nog de zonsondergang op de boot te zien en keerden dan terug.
Net eten gemaakt, afgewassen en nu nog even ontspannen. Morgen komen ze ons om 07:00 al ophalen voor de tocht naar Victoria Falls. We hebben besloten dit via een organisatie van Botswana te doen, vermits Zimbabwe alles behalve veilig is en vrij corrupt, door de politieke toestand. Vandaar beter op veilig spelen en de eigen auto etc. ook niet meenemen...
Na een korte nachtrust (de toeristen die per beestenvervoerbussen reizen, waren al om 04:00 extreem luidruchtig), maakten we ons klaar voor de trip. Om kwart voor zeven stonden we trouw aan de poort te wachten op het busje. Samen met een Amerikaan, twee Zuid-Afrikanen, een Spaanse en een Fin werden we naar de grens met Zimbabwe gebracht. Hier werd ons paspoort geregeld en konden we verder naar Livingstone. We waren gelukkig nog vroeg toen we bij de reusachtige waterval aankwamen. We kochten een kaartje en wandelden alle uitkijkpunten van de waterval. En wat was ze prachtig. De waterval is zo groot en breed, dat je er geen overzicht over hebt. Terecht een van de zeven natuurlijke wereldwonderen.
Na hier lange tijd gewandeld te hebben en nog enkele Vervet monkeys en warthogs geobserveerd te hebben, verlieten we de waterval. Vervolgens gingen we naar de grens met Zambië en deden we de Livingstone bridge. Hierdoor even een voet in Zambië binnengezet en dan weer terug. Er mag hier maar 1 voertuig per keer over de brug en gelukkig. In het midden van de brug voel je ze telkens meebuigen als er een vrachtwagen overheen rijdt. Niet echt zoals wij ze thuis kennen dus. Vervolgens gingen we naar de chauffeur van het busje om ons naar Livingstone centrum te brengen om wat te eten. In de tussentijd werden we al minstens 20 keer lastig gevallen door Mr. Honest (naar eigen zeggen) om de houten big five te kopen of een triljoen Zimbabwaanse dollar. En hij was niet de enige. Deze mensen wandelen soms heel lang naast je om te zeuren om toch te kopen.
In het dorpje aten we lunch en vervolgens bezochten we de verschillende winkeltjes, waar ze leuke snuisterijen hebben. Hierna wandelden we terug naar de waterval en amai, wat een hitte. Het is 37 graden en op de een of andere manier voelt dat hier warmer dan in Namibië. Zwetend en puffend gingen we dan nog naar het falls cafe, waar je uitzicht hebt op de horseshoe en de gorge van de waterval. Hier op het gemak iets gedronken in de hoop wat af te koelen. Om 15:00 bracht het busje ons terug en moesten we opnieuw langs de grens. Na afloop zette hij ons af en eerlijk als we zijn, meldden we maar dat we nog niet betaald hadden. Hij was dankbaar want anders werd dit van zijn loon afgehouden. Hierna begonnen we te wandelen naar the old house restaurant, te lui om de auto te nemen, want dan moest de tent afgebroken worden.
We liepen in de verkeerde richting en toen een taxi toeterde, hielden we deze tegen. Hij zei ons dat het de verkeerde richting was, maar ging omdraaien. Hierdoor moesten de twee andere passagiers uitstappen en ontstond er discussie tussen hen. Hierna bracht hij ons met de roestbak, waarvan de achterdeur enkel nog met tape vasthing en alles rammelde naar de bestemming. We kregen zijn nummer en betaalden hem voor heen en terugweg, omdat hij niet kon wisselen. Het eten smaakte enorm goed en vervolgens vroegen we het restaurant om Pako terug te bellen. We wachtten op de parking en praatten daar heel lange tijd met enkele lokale beveiligingsagenten over Botswana en België. Deze mensen waren enorm sympathiek. 5 minuten in Pakotijd zijn er in onze tijd bijna een half uur, maar ok. De rammelbak herkenden we meteen en we stapten in.
Hij bracht ons terug naar ons verblijf, maar onder welke vorm van drugs weten we niet. Hij maakte de vreemdste geluiden, sprak enorm luid en onduidelijk Engels en wou ons zelfs zes uur wegrijden naar onze volgende bestemming. Hiervoor pasten we toch maar, want dat zou de auto nog wijzelf niet halen met Mr. Pako. We wisselden nog geld voor hem en lieten ons aan de receptie afzetten, kwestie dat ik hem niet wou tonen waar we exact slapen. Een taxirit kan dus ook al een heus avontuur zijn. Nadat hij ons zoals beloofd had afgezet, nog even opruimen en dan slapen.
Vanochtend zoals altijd weer vroeg uit de veren. Vandaag hebben we onze langste reisdag. We gaan van Kasane naar Khumaga. De eerste 150km reed ik en zagen we al veel olifanten. Daarna wisselden we en reed Jimmy een volgend stuk. De snelheden langs de weg wisselden zo snel, dat het even niet duidelijk was en na een volgende bocht, flitsflits... een politieagent deed teken op Jimmy dat hij moest stoppen. 90 waar we 60 mochten, dus 700 pula (60€) armer en een eerste Afrikaanse boete rijker. Hierna letten we flink op de snelheid.
In Nata stopten we en deden we onze inkopen, nadat de douane onze groentjes afgenomen had. Dit was het grootst stadje, dat we tegenkomen en daar moet je dus niet veel stadje van verwachten. Na de inkopen reden we nog een stukje en stopten we voor picknick. Er kwamen twee oude mannen voorbij, die er vrij armzalig uitzagen. We hebben ze een pintje aangeboden en dat maakte hun dag duidelijk goed. Hierna reed Jimmy nog een stuk slechte weg, waarvan uiteindelijk bleek dat deze afgesloten was en we er dus eigenlijk niet hadden mogen rijden... was ons niet duidelijk dat er wegomlegging was. Onze gps zei op een bepaald punt dat we links in moesten. Dit was een soort gravel/zandweg. We deden dit dus maar en zagen iets verderop een oude man zitten in de hitte, met een geweer en wat spulletjes. Hij deed teken voor een lift. Na kort overleg met Jimmy besloot ik te stoppen en maakten we plaats voor hem. Wel even gecheckt of het geweer niet geladen was, want met al die hobbels wou ik niet plots een kogel door mijn dak. De man was heel dankbaar, maar kon zich helaas niet uitdrukken, vermits hij enkel Botswaans spreekt. We zetten hem af aan zijn hutje, in een pover dorpje. Nog geen km later, bleek dat de weg hier doodloopt in de rivier. Toch handig dat de Afrikanen dat pas aanduiden op het einde van een weg :-). Het heeft ons tenminste een goede daad opgeleverd.
We reden deze weg dus terug en kwamen daarna aan in Tiaans camp. Hier blijven we twee nachten. We werden hartelijk onthaald door Pep en besloten nog inkopen te willen doen. Dit kon enkel in het zogenaamde tax shopje hier in het dorpje. Pep wou ons brengen, maar wij besloten te wandelen. Hij legde ons de route uit (groen hek naar rechts, eerste grote boom naar links, dan volgende huis rechts, ...), straten of nummers hebben ze hier dus niet. We volgden de instructies op en vroegen nog een paar keer na bij enkele locals onderweg. Het winkeltje hadden we zelf nooit gevonden, want was piepklein en er was nauwelijks iets voorradig. We kochten twee blikjes vis en gingen daarna nog iets drinken in de lokale "bar". Binnen de kortste keren zat half het dorp bij ons. We hebben de twee mensen, die ons de weg wezen iets getrakteerd en vanaf dan op alles nee gezegd. Want zo is de mentaliteit: geef een vinger en ze nemen een arm. Bovendien zijn de mensen vrij makkelijk gevallen soms...
Hierna gingen we terug, fristen we ons op en was het tijd voor avondeten. We zaten aan tafel met alle andere toeristen (alleen maar Duitsers). We waren eigenlijk blij toen het voorbij was, te grote groep en waren paar vreemde mensen bij. Hierna op het gemak klaargemaakt en alweer slapen.
Na een slechte nachtrust, maakten we ons klaar voor een volgende dag. Het is hier echt warm en 's nachts koelt het niet zo erg af zoals in Namibië, dus slecht geslapen. We vertrokken om 07:00 en reden richting het Makgadikgadi NP. We kwamen uit aan de rivier en moesten de ferry nemen. Nu, toen we die zagen, wisten we niet goed wat we zagen. Een soort vaten met touw en houten planken aan elkaar gemaakt en daaraan een soort grasmachine motor. Vertrouwend op het advies van Mr. Boatman en Jimmy, reed ik omhoog en Mr. boatman was vrij onder de indruk, van de vrouwelijke chauffeur. Hierna schreven we ons in aan de officiële ingang van het park en startten we aan een zeer hobbelige tocht richting Beans Baobob. De wegen hier zijn allemaal zand en op plaatsen erger dan op andere. Onderweg zagen we enkele olifanten, zebra's en Wildebeesten. Een 10-tal kilometer van de Baobab af, sloeg het noodlot toe. We konden tussen twee wegen kiezen en ik koos links. Plots reden we van stevig hard zand in diepe mulle zand. De banden zakten in en onze onderkant van de auto kwam op de hogere zandbank in het midden te liggen. 1 ding is zeker: als ik iets doe, doe ik het meteen tegoei. Dit had natuurlijk bij iedereen kunnen gebeuren.
We probeerden verschillende dingen, maar niks werkte. We hadden ook geen bereik met de gsm... Gelukkig kwam er na een kwartier in de hitte een safaribusje in de verte aangereden. Gelukkig, want er zijn meerder toegangswegen, dus het had wel eens veel langer kunnen duren. Ik liep meteen op hen af en vroeg of ze ons konden helpen. De lokale mensen hielpen ons meteen mee graven en daarna duwden we met zijn allen en kregen we de auto toch los. De chauffeur van de jeep vertelde ons, dat we de L4-stand moesten gebruiken op zandwegen, terwijl ons verhuurbedrijf duidelijk had gezegd, dat we deze stand niet nodig hadden. Met de gouden raad van deze man lukte het ons toch en reden we tot aan de Baobabs. Hier maakten we een korte wandeling langs de zoutvlakte. Hierna gingen we terug richting Makgadikgadi.
Hier zagen we nu in de namiddag enorm veel diertjes, langs de prachtige met gras overgroeide rivier. We werden zelfs echt haast omsingeld door kuddes zebra's en olifanten. Het was echt prachtig. Om 16:00 verlieten we het park, namen we de zogenaamde ferry en keerden terug naar de camping. Hier bleek dat we eigenlijk echt geluk hadden. Er waren Engelsmannen, die ook heel onbekwaam reden, die meer dan 5u hadden vastgezeten. Daarna deden we nog een noodzakelijke hoeveelheid was (wat sokken en ondergoed), maakten we spaghetti en zaten we nog wat op het uitkijkplatform. Morgen gaat de rit verder naar Maun.
Vanochtend waren we al weer vroeg uit de veren. De weg naar Maun is verschrikkelijk, door de immense gaten in de weg. Bij momenten lijkt het zelfs op kratergaten. Naar Maun was gelukkig niet ver. We kwamen hier dus al voor 10:00 aan en deden inkopen en haalden nog maar eens geld af. Vervolgens checkten we ons in bij de old bridge. We hebben een parkeerplaats vlak naast de rivier, die bovendien prachtig is. We aten onze lunch en spotten heel wat vogels. En toen kwamen onze buren aan en uiteraard waren dit Gustel en Sandi, de twee Duitsers, die tijdens deze vakantie al meerdere keren op dezelfde plaats logeerden en ook nog eens meestal als naaste buren.
We praatten een beetje bij en dan was het zover om 15:00. We reden naar de luchthaven en checkten ons in voor de scenic flight over de Okavango Delta. Ik had hier op voorhand ergens op gehoopt, maar vreesde dat het heel duur zou zijn. Nu viel de prijs relatief goed mee, dus vandaar dat we het dan toch gaan doen. We gingen door de controle en kwamen aan op het vliegveld. Hier stond een piepklein sportvliegtuig ons op te wachten. Ikzelf mocht langs de piloot zitten. We stegen op en al snel hingen we een 125m boven de Delta. Dit was prachtig om langs boven te zien.
We zagen olifanten het water oversteken, zebra's, wildebeesten, springbokken en dan tegen het einde van de vlucht ook neushoorns. Onze piloot wou het ons nog eens beter laten zien en legde het vliegtuigje meer op zijn zijde om een rondje te draaien. Hierbij voelde je bij momenten een beetje vrije val en dan nog het draaien... bijgevolg ging mijn maaginhoud in het voorziene papieren zakje. Gelukkig was dit op het einde en heb ik toch nog heel erg van de vlucht kunnen genieten. Prachtig om de Delta vanaf de lucht te kunnen bewonderen. Na een uur vliegen, zat het erop. De Duitsers stonden ons op te wachten en we besloten om ons even op te frissen en dan samen te gaan eten.
We hadden veel bij te praten over wat we allemaal gezien hadden. Gustel en Sandi zijn echt wel leuke mensen en allebei van mijn leeftijd. Na het eten en een drankje, gingen we terug naar de camping en dronken hier nog gezellig iets tot 00:00. Hierna gingen we slapen, want morgen moeten we vroeg op.
Twee anekdotes:
- er zijn ook twee hollanders bij ons komen zitten. Uiteraard waren deze zo dom om van het rivierwater te drinken, waar de hele riolering in komt, de dieren hun ding in doen en er veel bacteriën inzitten.
- Gustel was gewoon in de bosjes op de camping gaan plassen en stond blijkbaar nog geen meter van een zwarte bewaker af te plassen. Hij had deze man niet gezien in het donker en was achteraf uiteraard enorm beschaamd.
Vanochtend waren we al om 06:00 onze rugzak weer aan het klaarmaken voor een nieuw avontuur. We ontbeten nog samen met Gustel en Sandy en daarna kwam het bootje ons ophalen. We werden naar de Old Bridge gebracht en van hieraf vertrokken we nog in groep met het speedbootje. Vermits we te vol geladen waren, liep het bootje achteraan telkens onder water en moest de bestuurder het telkens leegscheppen met een bekertje. Na een uur over de prachtige uitlopers van de Okavango Delta, kwamen we aan bij het lokale dorpje. Hier kregen we onze gids voor de komende twee dagen toegewezen en vertrokken we met de Mokoro. Het is een privétrip, dus het groepsgedeelte hield hier op. Met de Mokoro gingen we over de rivier en door het riet en zagen we prachtige vogels. Tegen 12:00 kwamen we aan voor de wandeling. De gids zei dat we voldoende water moesten meenemen. Probleem... ze hadden ons gezegd dat alles door hen voorzien werd, dus we moesten niets meenemen.
Bijgevolg hebben we dus twee uur op het heetste van de dag gewandeld zonder 1 drup water. De gids voor ons dronk met volle teugen aan zijn bus vruchtensap. Onderweg zagen we zebra's, springbokken en olifanten. Na een tijdje begon het mij te veel te worden. Het was over de 35 graden, je loopt over een open vlakte zonder een greintje schaduw, het tempo van de gids bleef gewoon aanhouden en we hadden geen drup water. Gelukkig waren we toen op dat punt al terug naar de boot aan het wandelen. Ik heb gezwegen en doorgebeten, maar op het laatste zag ik zwart voor mijn ogen. Eenmaal terug in de mokoro, ging de gids meteen naar ons geïmproviseerd kamp. Hier dronk ik echter meteen te veel water, vermits ik mij echt uitgedroogd voelde en moest ik overgeven. Gelukkig was daarna alles weer normaal en voelde ik me terug ok. Onze tent stond al klaar, er was een tentje met een gegraven gat en een metalen stelsel met wc-bril boven en een douche in een tentje. Een heel team bezorgde ons zalig eten en vervolgens was het even pauze, vermits het nu het warmste moment van de dag is.
Daarna leerden we zelf hoe moeilijk het is om met een mokoro te varen. De dag werd afgesloten met een tripje met de mokoro naar een mooie plaats voor de zonsondergang. Onderweg spotten we onze eerste Afrikaanse kikkers en nog enkele vogels. Na de zonsondergang gingen we terug naar het kamp en hier kregen we uitgebreid te eten. Vervolgens nog gezellig wat gepraat en dan was het tijd om te gaan slapen.
Om 06:00 werden we gewekt en kregen we een mobiele lavabo met warm water. Vervolgens hebben we ons snel klaar gemaakt en dan hebben we ontbeten. Hierna vertrokken we met de mokoro naar een wandelvertrekpunt. Dit keer hadden we voldoende water bij. De wandeling in totaal duurde een dikke vier uur. Zo vroeg viel het nog mee, maar na een uur in de open vlakte begon het toch al echt heet te worden. Tijdens het wandelen zagen we zebra's, wildebeesten, een grote groep giraffen met enkele baby giraffen, enkele speciale vogels, impala's, etc. Na vier uur wandelen waren we toch blij dat we terug aan ons bootje waren, want ons water zat er door en het was nu echt snikheet. Bovendien ging de gids echt continu door qua tempo, dus het was echt wel zwaar. Desondanks hebben we er wel van genoten. Hierna gingen we met de mokoro naar het kamp en kregen we een heerlijke lunch met vers gebakken panbrood. Vervolgens kregen we even tijd voor platte rust. Het is ongeveer 40 graden, dus dan is dat na een zware wandeling wel welkom.
Hierna rustten we wat en daarna was het nog een uur met de mokoro terug naar het dorp. Daar kregen we nog een korte rondleiding in het dorpje en vervolgens gingen we nog een uurtje met de speedboot terug naar onze verblijfplaats. Onderweg zagen we ngo een groot aantal vogels. Na het boottochtje bestelden we meteen een ijskoude drank. Daarna haalden we de auto en gingen we iets eten. We wandelden ook nog over the old bridge, die beide kampen met elkaar verbindt. De rivier is hier heel mooi: je hebt het water, het riet en veel groene waterplanten en lelies. Bovendien staan de dieren hier allemaal in het water te grazen. Op de brug is het al vrij druk. De Botswanen zijn al volop aan het feesten, want op 30 september vieren ze hun onafhankelijkheid. Dit wordt al fel op voorhand gevierd. Na het eten namen we de auto terug, nog snel een douche genomen hoewel dat niet veel helpt bij dit weer en dan gaan slapen. We waren doodmoe na zo een warme en vermoeiende dag.
Vanochtend werden we wakker en bleek onze band plat te zijn. Dit was te verwachten, want na het repareren ging hij nog steeds geleidelijk aan een klein beetje af. Eerst alles afgebroken, dan band vervangen en dan ontbeten. Om 07:20 waren we dan toch al weer klaar om te vertrekken. Eerst gingen we naar Maun om eten te kopen en eens te kijken voor de band te laten repareren. Het is vandaag zondag, dus de band repareren was dus geen optie. Na het eten kopen, gingen we de verschillende kraampjes ar, waar ze Afrikaanse hand crafts verkopen. Hier kan je alles vinden van vlechtwerk, schilderijen, houtsnijwerken tot zelfs spulletjes gemaakt van blikjes of ander afval.
Ik kocht hier een prachtige uitgesneden neushoorn, een houten nijlpaardje en een mooie houten kom. Natuurlijk kon ik me hier ook uitleven met het onderhandelen over de prijzen. Na het souvenirshoppen vertrokken we richting Ghanzi. Hier blijven we 1 nacht, vermits dit al dichter bij de grens van Namibië ligt. Tegen de middag kwamen we hier aan en dronken we eerst een verfrissend drankje en genoten van het zicht op de waterhole. Vervolgens namen we de auto en deden we een stuk van het Thukadu NP. Hier zagen we impala's, springbokken, een zebra en enkele wildebeesten. We verkenden ook even het stadje Ghanzi. Bij terugkomst waren de Belgen uit Nieuwerkerken en Diest ook terug van de partij. We hebben samen met hen op het speedbootje op de terugweg van de Okavango Delta gezeten. We dronken nog samen iets en praatten wat over onze reizen. Hierna de tent nog gauw opgebouwd en dan was het al etenstijd. Lekker gegeten en nog wildebeesten, zebra's, antilopes en enkele vogels gespot aan de waterhole. Daarna nog op het gemak iets gedronken en dan was het alweer tijd voor de voorlaatste nachtrust in de tent.
Vanochtend werden we wakker en bleek onze band plat te zijn. Dit was te verwachten, want na het repareren ging hij nog steeds geleidelijk aan een klein beetje af. Eerst alles afgebroken, dan band vervangen en dan ontbeten. Om 07:20 waren we dan toch al weer klaar om te vertrekken. Eerst gingen we naar Maun om eten te kopen en eens te kijken voor de band te laten repareren. Het is vandaag zondag, dus de band repareren was dus geen optie. Na het eten kopen, gingen we de verschillende kraampjes ar, waar ze Afrikaanse hand crafts verkopen. Hier kan je alles vinden van vlechtwerk, schilderijen, houtsnijwerken tot zelfs spulletjes gemaakt van blikjes of ander afval.
Ik kocht hier een prachtige uitgesneden neushoorn, een houten nijlpaardje en een mooie houten kom. Natuurlijk kon ik me hier ook uitleven met het onderhandelen over de prijzen. Na het souvenirshoppen vertrokken we richting Ghanzi. Hier blijven we 1 nacht, vermits dit al dichter bij de grens van Namibië ligt. Tegen de middag kwamen we hier aan en dronken we eerst een verfrissend drankje en genoten van het zicht op de waterhole. Vervolgens namen we de auto en deden we een stuk van het Thukadu NP. Hier zagen we impala's, springbokken, een zebra en enkele wildebeesten. We verkenden ook even het stadje Ghanzi. Bij terugkomst waren de Belgen uit Nieuwerkerken en Diest ook terug van de partij. We hebben samen met hen op het speedbootje op de terugweg van de Okavango Delta gezeten. We dronken nog samen iets en praatten wat over onze reizen. Hierna de tent nog gauw opgebouwd en dan was het al etenstijd. Lekker gegeten en nog wildebeesten, zebra's, antilopes en enkele vogels gespot aan de waterhole. Daarna nog op het gemak iets gedronken en dan was het alweer tijd voor de voorlaatste nachtrust in de tent.
Om 07:00 lieten we Thukadu Camp alweer achter ons en gingen we eerst terug naar het centrum in Ghanzi. Hier lieten we onze band herstellen en kochten we nog wat te drinken met het laatste Botswaanse geld. Met de overschot van kleingeld maakten we een tuinman gelukkig. Vervolgens ging de tocht naar Buitepos. Dit ligt vlak na de grens tussen Botswana en Namibië. We moesten dus alle douanepapieren voor de zoveelste keer vervolledigen en daarna waren we terug in Namibië. Al snel bereikten we onze verblijfplaats, die tot in de puntjes verzorgd was. We aten een hamburger in het restaurant en hebben toen al onze spullen opgeruimd, de auto binnenkant terug in orde gebracht en een doos klaargemaakt met alle resten van eten, drinken, een oud paar vans sneakers, kussentjes van het vliegtuig en overschotten van shampoo etc. Ik hoop dat we deze doos morgen kunnen geven aan iemand die het kan gebruiken.
Hierna was het nog nagenieten van de warme Afrikaanse zon en een waterijsje. Voor we het wisten was het dan ook al tijd om te gaan eten. Plots kwam er een enorme wind opzetten. We zijn hier terug dicht bij woestijngebied en ik dacht meteen terug aan de zandstorm in Sossusvlei. Dan was ik echt niet van plan om nog in de tent te slapen. Maar na een kwartier was het gelukkig al terug gaan liggen. In het restaurant zaten we samen met een Zuid-Afrikaan. Fijne babbel gehad en lekker gegeten. Al snel was het donker en dan ook tijd om de laatste nacht in de daktent door te brengen. Ik ga het kamperen wel missen. Gaat me enorm goed af.
