Vanochtend om 05:00 ging onze wekker na een eigenlijk toch wel veel te korte nacht. Desalniettemin zijn we er helemaal klaar voor en stonden we dus ook met veel plezier op om aan ons avontuur te beginnen. We maakten ons volledig klaar, laadden de laatste dingen in ons busje en rond iets voor 06:00 begonnen we aan onze langste reisdag op de weg. Jimmy begon als eerste te rijden en vermits hij ’s ochtends niet echt zit te wachten op een spraakwaterval Inez naast hem, had ik mij dan maar op de passagierszetel terug te slapen gelegd. De route ging vlot en tegen 07:30 besloten we even een pitstop te maken, zodat Woody en wijzelf konden ontbijten. Vervolgens reden we nog verder tot aan Königstein bij Frankfurt. Hier heb je de Taunus, een mooi nationaal park met veel bossen, heuvellandschappen en dus ook mooie vergezichten. Wij besloten een wandeling van ongeveer 10km te doen, vermits we ook nog een lange weg te overbruggen hebben voor vandaag.

De wandeling zelf was erg mooi, met in het begin enkele bospaadjes en een steile klim. Vervolgens waren we al bovenop de Taunus, waar we dan een mooi vergezicht hadden over de omliggende dorpjes, heuvels, welden en bossen. En daarna ging de wandeling door een bosrijke omgeving verder. Op een bepaald punt kregen we dan toch in de gaten, dat we de wandeling van 14km i.p.v. 10km aan het doen waren. Dan maar besloten om in te korten via onze gpx, zodat we toch op 10km uitkwamen. We hadden namelijk ons eten bewust in de Woodyvan laten liggen, dus 14km was geen optie. Het was intussen ook al 26 graden geworden en bij momenten was het dus toch ook wel wat zweten geblazen. Tegen 12:30 kwamen we dan terug bij de auto en aten we onze pannenkoeken, die Poekie voor ons gebakken had. Daarna gingen we terug verder met nog een rit van 550km voor de boeg. Onderweg wisselden we elkaar regelmatig af en stopten we ook nog enkele keren om Woody uit te laten.

Tegen 18:30 kwamen we aan bij de rand van een bos in Traunstein, wat we op voorhand als plekje hadden uitgezocht. Hier parkeerde we de Woodyvan en besloten we dus ook vanavond te blijven slapen. We liggen vlak langs een riviertje en komen dan ook meteen uit bij de monding aan de grote rivier. Van daaruit kan je perfect op enkele minuutjes naar Traunstein-centrum wandelen. We fristen ons even op na het wandelen en de lange rit en besloten dan naar het stadje te wandelen. Traunstein zelf is eigenlijk best wel gezellig, met veel kleurrijke gevels, een tof kerkje en enkele mooie pleintjes met veel oude elementen. We kuierden even rond en bij de eerste eetgelegenheid was geen plaats meer. Dan maar verder gewandeld en op een mooi pleintje een tafeltje gevonden. Jimmy ging voor Schweinehaxe en ik ging voor Zwiebelbraten. Woody was eigenlijk echt nog wel heel flink geweest, waarvoor we op voorhand wat vreesden, vermits hij lang in de auto had gezeten en misschien geen zin had om terug ergens rustig te zitten en te wachten. Maar het ging goed. Hij genoot tussendoor ook van zijn knabbeltje en trapte vervolgens ook nog eens in een kauwgom. Jakkes, dat ding bleef natuurlijk aan zijn pootje plakken en dan heb ik het er vanonderuit moeten vissen, waardoor mijn hele hand bleef kleven. 

Uiteindelijk waren we dan toch van de kauwgom verlost en wandelden we door het stadje terug naar de rivier en naar onze Woodyvan. Eenmaal bij ons busje installeerden we alles om te gaan slapen. Woody viel meteen in een zeer diepe slaap. Wij bleven nog even chillen met de deur wagenwijd open en de ventilatie op, want het is vochtig warm. Nu gaan we ook stilletjes slapen, want morgenvroeg gaan we weer een mooie wandeling maken en dan gaan we al richting Slovenië. 

The Woody Tales:
De baasjes zijn al enkele dagen in de weer en ik ben dus behoorlijk nerveus, want ik voel wel dat er wat komen gaat, maar ik weet niet wat. Ontelbare brokjes hebben ze ingepakt en nu gisteren ook mijn nijn en mijn kussen… Vervolgens kwamen ze om 05:00 mijn diepe schoonheidsslaapje al verstoren en moest ik dus ook meteen uit de veren. Ik volgde ze meteen op de voet naar elke ruimte, want ze moesten maar eens stiekem vertrekken zonder mij. Om iets voor 06:00 sprong ik zo snel als ik kon in de Woodyvan en jawel: joepiedepoepie, ik mag mee! We reden eerst een heel tijdje, waardoor ik nog kon slapen. Vervolgens kwamen we aan in een gebied, wat de Taunus zou noemen. Hier liet ik meteen mijn neus de vrije loop, want ik rook hier de ene geur na de andere. Ik rolde voortdurend tussen de bomen in de dennennaalden en in het vochtige natte gras. Daarna kwamen we aan een mooi uitzicht, waar ik opnieuw wat ging liggen rollen. Uiteindelijk wandelden we vervolgens nog een hele tijd door het bos. Baasjes draaiden twee keer terug, ik snapte het niet zo goed, want mijn speurneus had dit wel door, maar soit, het zal wel een reden gehad hebben.

Bij de auto kreeg ik een lekker koekje en dan kon ik mijn pootjes de nodige rust gunnen en verder knorren op mijn matje tijdens een lange autorit. Onderweg mocht ik er af en toe even uit, om enkele parkeerplaatsen te claimen, door deze te markeren. Ik bezit binnenkort de halve wereld, als ik zo kan verder gaan… Uiteindelijk kwamen we uit in een zogenaamd plekje: Traunstein. Heel erg leuk moet ik zeggen, want we slapen vlak langs een rivier. Verder liggen er hier inderdaad ook erg veel stenen. Met de baasjes maakte ik een stadswandelingetje en daarna gingen we een terrasje doen. Ik probeerde mij zo braaf mogelijk te gedragen, want oh, zo’n stukje Schweinehaxe ziet er toch wel heel erg lekker uit. Alleen heeft baasje het bot terug met die stomme man meegegeven in plaats van het aan mij te geven… Uit verbazing ging ik enkele stappen achteruit en plots kleefde mijn voet aan de grond in een witte brij. Ik probeerde het los te doen, maar dat ging niet. Bazinneke kwam mij redden, want anders had ik daar nu waarschijnlijk nog gestaan… Volgens bazinnetje is het erg vies en ik keek dan ook maar heel beteuterd naar mijn armzalige pootje. 

Daarna wandelden we terug naar de Woodyvan en amai, ik was wel heel erg blij dat baasjes het bed gingen klaarmaken. Ik kroop er meteen in en viel in een diepe slaap. Benieuwd wat er morgen allemaal op de planning staat, maar nu eerst even dromen over heel veel koekjes, want ik weet en ruik, dat die hier ergens in het busje zitten…