Rond 01:00 ’s nachts werden we wakker, vermits Woody toch vrij fel moest hijgen en dus precies moeilijk de slaap kon vatten. We besloten dan de zijdeur even open te zetten, allebei even naar het toilet te gaan en Woody wat te laten drinken. Daarna viel hij terug als een blok in slaap, dus waarschijnlijk even nood gehad aan wat frisse lucht of wat water. Het is ook wel nog steeds vrij zwoel, ook ’s nachts. We vielen alle drie terug in een diepe slaap om rond 06:45 dan toch wakker te worden. We besloten meteen alles klaar te maken, ons ontbijtje te nuttigen en vervolgens op pad te gaan. We gingen normaal gezien de wandeling “Kobarid Lehrpfad” doen, maar deze is deels afgesloten wegens werkzaamheden aan het pad. Om die reden besloten we vanuit de camping direct naar het eerste uitzichtpunt van die wandeling te wandelen: nl. de watervallen. 

We waren al vroeg op pad en we merkten dus, dat we de massa zeker voor waren in verhouding met gisteren. We moesten via een wiebelende hangbrug hoog boven de brede rivier naar de andere kant oversteken. Zoals gewoonlijk maakte Woody ook hiervan geen probleem en deed hij flink wat hij moest doen. Eenmaal aan de andere kant van de hangbrug, ging de wandeling verder langs de prachtige helderblauwe rivier. We staken opnieuw een bruggetje over langs de eerste waterval. Hier verschoten we ons even, want Woody sprong op het muurtje van de brug om de waterval beter te bekijken. Gelukkig viel hij er aan de andere kant niet van af, met al zijn enthousiasme. Vervolgens gingen we dan maar tot aan de rivier, zodat hij meerdere malen goed kon plonzen. Daardoor had Jimmy wel bijna natte voeten, want hij had Woody niet los gelaten en Woody ging dan toch nog vrij diep. Ik amuseerde mij terwijl met Jimmy uit te lachen en natuurlijk wat foto’s te maken. De groene kloof hier met de blauwe rivier is dan ook echt prachtig. We staken enkele bruggetjes over en kwamen dan uit bij de grote waterval: Slap Kozjak. Een prachtig tafereel en helemaal voor ons alleen. We genoten hier een tijdje van al het moois en besloten toen aan de terugkeer te beginnen.

Normaal moet je 5€ per persoon inkom betalen, maar op de heenweg waren we zo vroeg, dat er nog niemand zat. Nu op de terugweg zat er wel al iemand. We zeiden vriendelijk goedemorgen, maar vermits hij geen aanstalten maakte, wandelden wij dan ook gewoon gestaag door. Op de terugweg kwamen we de twee Duitsers met hun honden van de camping nog tegen. Na een kleine 3km kwamen we terug aan bij de auto. Hier deden we snel de afwas, ruimden we alles op en vertrokken we naar de Planika winkel in Kobarid. Hier kochten we een vliegenraam voor vanachter en deden we wat inkopen qua eten. Ik moest hiervoor weer mijn beste Sloveens bovenhalen om uit te leggen, dat we een stuk vliegennet van de rol nodig hadden. Uiteindelijk alles wat we nodig hadden gevonden en dan kon ik beginnen aan de rit over de bergpas naar Slemenova Spica. Dit is een van de hogere toppen op de hoogste bergpas van Slovenië. De Vrsic bergpas zelf was natuurlijk de ene haarspeldbocht na de andere. Na duizend keer draaien (licht overdreven) kwamen we dus aan bij het vertrekpunt van onze wandeling. Deze is slechts 5,4km lang, maar wel 450 hoogtemeters. 

We vertrokken hier pas rond 11:00, maar het zonnetje scheen al enorm. Natuurlijk begon het pad meteen steil bergop en was het dus zweten en zwoegen geblazen om op minder dan 2km de 400+ hoogtemeters te overbruggen. Eenmaal tussen de twee bergkammen in, ging het pad geleidelijker aan vlakker en had je rechts een prachtig mooi uitzicht over de omringende bergen. Het ging wel wat de dieperik in, maar het uitzicht maakte alles goed. Na nog een laatste stevige klim, kwamen we dan aan bij de top van de berg. Hier hadden we een super mooi 360° uitzicht en al snel is al het klimmen en klauteren dan vergeten. We zochten ons een plekje in de schaduw en aten hier onze picknick rustig op. En toen wandelden we terug via dezelfde weg naar de auto. Het was vrij zwaar door de warmte en weinig schaduw. Bovendien was het pad vrij schuivend door de vele losse steentjes.

Eenmaal aan de auto vertrokken we de bergpas naar beneden en stopten we nog even voor een mooie houten kapel te bezoeken: Ruska Kapelica. Daarna was het nog een twee uurtjes auto zitten tot in Novo Mesto, helemaal rechts in Slovenië. Hier kwamen we op de camping, waar we gewoon een plek mochten kiezen, vermits er geen receptie was. We besloten meteen naar het stadje te wandelen, zodat we daar nog iets konden eten. Op de een of andere manier was daar echter niks om te eten. Dan maar een vage “pizzeria” genomen, die dan ook niet echt een pizzeria bleek te zijn. Ik heb dus met handen en voeten uitgelegd, wat ik nodig had en na een kwartiertje wachten, kwam ik dan voor 14€ toch met twee pizza’s naar buiten. We nuttigden deze op de camping met een flesje wijn en vervolgens legden we Woody te snurken in ons busje. Nu nog even chillen en dan slaaptijd! 

The Woody Tales:

Vannacht had ik plots heel erg dorst en warm. Bazinneke zoals altijd meteen opgemerkt en dan hebben de baasjes goed voor mij gezorgd. Daardoor kon ik al snel terug lekker verder slapen. ’s Ochtends zat ik de baasjes dan ook al kwispelend op te wachten, omdat we een toffe dag tegemoet zouden gaan. Eerst namen ze mij mee wandelen en dan nog wel naar een zogenaamde waterval! Ik mocht over een wiebelende brug lopen en ik mocht in het water plozen en zwemmen, helemaal mijn ding. Daarna sprong ik op een muurtje van een brug om mee naar de waterval te kijken. Baasjes reageerden hier wel vrij paniekerig op, maar ok, ik wou alleen maar even meekijken. Daarna kwamen we dan bij de grootste waterval aan. Amai, wat een oorverdovend lawaai maakt mij dat, zo water dat valt. Ik bleef eventjes, omdat de baasjes wilden blijven, maar ik was toch blij dat we terug aan de rivier waren en ik daar nog wat kon plonzen.

Baasje gooide een stok in het water, maar blijkbaar net te diep. Hierdoor zwom ik er achteraan, maar kreeg baasje bijna natte voeten, vermits hij mijn leiband niet had losgeklikt. Hihi, eigen schuld… Daarna wandelden we terug naar ons huisje op wielen en vertrokken we over een weg met héééél erg veel bochten. Ik was bijna zat gedraaid, toen we eindelijk boven aankwamen. Daar begonnen we dan meteen aan een wandeling in de bergen. Het is wel vrij warm en het is ook wel echt veel bergop. Ik geef daar natuurlijk niet voor en doe flink wat ik moet doen: wandelen, snuffelen, tegen iedereen goeiedag zeggen, enz. Eenmaal bij de top aangekomen, hadden we een heel ver uitzicht. Hier was nog een vriendelijke Sloveense man, die mijn vriendje wilde worden en voortdurend met mij knuffelde. Een “TOP”-moment, letterlijk en figuurlijk dus. Daarna gingen we eten onder een boom. 

Hier ging ik even liggen rusten, maar terwijl versnipperde ik toch nog wat hout van de boom, waar we onder lagen. Baasje kon nog net vermijden, dat ik in een schapenstront rolde en een van de schapen kwam boos naar mij staan staren. Ik besloot dan ook maar vlug met de baasjes terug naar de auto te wandelen. Op de terugweg bleef ik heel flink achter bazinnetje wandelen, want het pad is niet super breed en het schuift best wel fel. Maar wij zijn een goed team en ik deed dus flink wat van mij gevraagd werd. Ik kwam de Sloveense man nog meerdere keren tegen en blijkbaar kende hij mij al, want hij zei telkens: “crazy Woody”. Eenmaal aan de auto dronken we allemaal wat fris water, dat niet op onze rug had liggen opwarmen. Daarna bereidde ik mij mentaal voor met een koekje op opnieuw een draaierige rit. Onderweg kreeg ik nog heilig kapelwater te drinken, vermits hier een bronnetje was op mijn waterflesjes te vullen. Volgens baasje ga ik nu nog flinker zijn…

Na de autorit waren we in Novo Mesto en hier werd ik door de baasjes weer meegesleept naar het stadje. Ik paradeerde als een echte flinke jongen over het stadspleintje, tot ik plots een kater zag en vervolgens de ene beagle na de andere… Daardoor mis ik mijn beste vriendinnetje toch wel een beetje. Deze beagles blaffen en huilen wel allemaal naar mij, maar ik blijf flink, want ik versta er toch niet veel van. Daarna moesten we wachten op bazinnetje met de pizza’s en op de camping kreeg ik dan ook eindelijk mijn avondeten en jawel, ook extra brokjes voor de inspanning! Daarna ging ik in het busje liggen snurken, want ik kreeg het bed nog even voor mij helemaal alleen. De baasjes hoorden mij zelfs tot buiten snurken. Tot de campingbazin de centjes kwam opnemen en ik als goede waakhond begon te blaffen en vervolgens uit het busje sprong om haar alvast dood te kwispelen. Baasjes grommelden op mij, dat ik er niet uit mocht springen, dus dan maar terug busje in om verder te gaan knorren.