We waren alweer als een van de eersten op de camping wakker om 06:00. We maakten ons busje meteen vertrekklaar, laadden nog even de powerstation op en ontbeten vervolgens nog. Dan namen we de auto naar Orahovac en we parkeerden ons daar naast het water. De wandeling vertrok in het dorpje zelf, zou 12km zijn en zo’n 780 hoogtemeters bedragen. Best pittig dus, zeker vermits het vandaag dik 30 graden wordt. We waren al heel erg vroeg, dus toen viel het qua temperatuur wel nog mee. De klim naar boven ging eerst door wat bosrijk pad en vervolgens ging het over naar heel veel s-bochtjes. Je had wel een prachtig zicht op de baai van Kotor. Onderweg stopten we dan ook regelmatig even om van het uitzicht te genieten en dan vervolgens ging het weer bergop. Na een tijdje liepen we dan meer tussen de bergen in en zagen we nog een mooi kasteel. De zon begon nu ook steeds hoger te staan, dus het werd ook steeds warmer. 

Onderweg aten we alvast een fruitje op en probeerden we verder de afstand te overbruggen. De wandeling gaat nl. de eerste 7km voortdurend bergop (en dus 780 hoogtemeters) en dan de laatste kilometers enkel bergaf. Het laatste stukje naar de top was nog even zwaar door de bloedhete zon, maar het uitzicht was echt fenomenaal. We hadden zicht op de baai en de verschillende omliggende stadjes en verderop dan nog de andere bergen en de open zee. Er ligt ook nog een oude kasteelruïne boven op de berg. Hier valt de hitte echter wel op je als een veel te warme deken, dus we besloten in de schaduw van het kasteel nog een stukje fruit te nuttigen en nog even pauze te houden. Aan het tempo, dat we bergop waren geraakt, hadden we geschat over de bergaf een dik uurtje te doen en dat we dan dus rond de middag in Perast, een mooi stadje langs het water, zouden toekomen. Wat we echter niet wisten, was dat het pad overgroeid was met menig kruid, struiken met doornen en bestond uit veel losse rotsen. 

Bijgevolg konden we dus niet zo heel vlot naar beneden wandelen en daar kwam nog eens bij, dat het intussen echt heet aan het worden was en er bijna geen schaduw was. We baanden ons een weg naar beneden, maar dat ging echt vrij traag vooruit. Bovendien zag je het water beneden aan je voeten liggen en wist je dus nog, dat je heel erg hoog zat en dus nog een lange weg te gaan had. Niet super motiverend en vermits ik merkte, dat Woody het ook echt wel heel warm kreeg, zonk de moed toch even in de schoenen. Nuja, we moesten er door, dus voldoende tussenstops genomen nog in de kleine beetjes schaduw, die er waren. Woody nog goed laten drinken. De laatste honderden meters op de berg, begon ik toch ook wel wat zwarte vlekken voor mijn ogen te krijgen door de aanhoudende hitte en de inspanning, dus de opluchting was groot, toen we Perast zagen. We wandelden meteen via de trappen het dorpje naar beneden en lieten Woody meteen een verfrissende duik in de zee nemen. Hij was meteen wat opgefrist en we merkten, dat het hem echt wel goed deed.

Wij kochten meteen wat cola, extra water en gingen even met hem in de schaduw zitten. Het was intussen al 13:30, dus anderhalf uur langer over gedaan dan gedacht/voorzien. We besloten dan in een restaurantje toch iets te gaan eten, vermits we vanavond de bergen intrekken en daar niks om te eten is. Eenmaal aan tafel, viel Woody meteen in slaap en wij kikkerden uiteindelijk ook terug wat op en bekwamen van de warmte. We aten hier een super lekkere pasta vongole en praatten even met de Franse mensen langs ons, die super geïnteresseerd en gecharmeerd waren door Woody. Na het eten struinden we nog even door het dorpje tot aan het uiteinde en daar is het bushokje. Woody mag helaas niet met de bus, vermits hij te groot is (kleine honden mogen wel). En het was onduidelijk wanneer de bus zou komen. 

Ik besloot dus te liften, om terug aan de auto te geraken, zodat ik dan Woody en Jimmy kon oppikken. De eerste tien auto’s reden door. Toen gaf een local mij de tip om terug te wandelen naar de andere kant van het dorpje, want dat daar de kans veel groter was. Ik begon dus aan de bergop rond het dorpje en toen er een auto afkwam, waagde ik mijn kans. En jawel, de stationwagen met Servisch nummerplaat stopte. Blijkbaar was het een Turks koppel, die in Servië hun vakantie waren begonnen. We praatten onderweg even over België en Turkije en toen zetten ze mij vlak naast de Woodyvan af. Ik reed dan meteen terug om de jongens nog op te pikken. Jimmy bevestigde, dat de parkeergelegenheid in Perast inderdaad pure oplichterij is en dat ze toeristen dus laten betalen, terwijl de parking eigenlijk gratis is. Een hele groep mannen domineert het daar en natuurlijk laat je jouw auto daar niet staan zonder te betalen, want dan is de kans groot dat je hem niet in dezelfde staat terugvindt. Vandaar hadden wij dus in Orahovac geparkeerd en ook omdat de wandeling normaal in die richting ook gedaan wordt. 

Na Perast reden we door naar het Lovcen nationaal park. Hier deden we een gigantisch lange S-bocht weg de berg omhoog. Ik rij altijd in de bergen, vermits ik anders autoziek word, maar wel vermoeiend, vermits je voortdurend zeer oplettend moet rijden. Het uitzicht bovenaan de berg was ook weer fenomenaal. Het is hier echt prachtig. We reden vervolgens door de officiële ingang, betaalden ons toegangsgeld en zochten toen een plekje in de bergen om wild te kamperen. De temperatuur hier zakt naar tien graden ’s nachts en dat is een gigantisch verschil met de 37 graden, die het vandaag geworden waren. Dus dikke trui en lange broek aan, maar alle drie stiekem zelfs blij, dat we wat kou kunnen lijden nu. We aten een lekker plankje met enkele soorten kaas, worst, lekkere olijfolie enz. En vervolgens genoten we nog even van de mooie sterrenhemel alvorens we gingen slapen. Hier is echt niets of niemand te bespeuren, dus zalig!

The Woody Tales:

Vanochtend werd ik alweer vroeg uit mijn bedje gejaagd en vervolgens kreeg ik wel al meteen mijn ontbijtje. Ik had mij mentaal al wat voorbereid, op wat ging komen, maar achteraf gezien, was ik er net zoals de baasjes toch niet helemaal klaar voor. De wandeling begon in een dorpje met heel veel bergop. Vervolgens moest ik heel veel s-bochten doen en zat ik voortdurend tussen pikkende struiken. Al snel had ik door welke struiken de boosdoeners waren en dan gaf ik aan de baasjes aan, dat ik er niet door wilde. Ze probeerden dan voor mij een plan B te zoeken. We hadden onderweg wel een heel mooi uitzicht op de baai van Kotor. Ik had hier graag in gezwommen, maar dat kan van hieruit nog niet. Volgens bazinnetje komt mijn kans misschien nog wel. Daarna gingen we verder naar een kasteelruïne.

Het was intussen wel al warmer en warmer aan het worden. Ik kreeg voldoende te drinken en veel stukjes fruit, maar ik vond het toch ook wel vrij warm hoor. Na een 7km bergop, waren we dan eindelijk bij de top en was er opnieuw een kasteel. Hier voelde ik mij de koning te rijk, want ik kon wat in de schaduw rusten, nog wat fruit en een lekkere reep eten en even wat rusten. Daarna begon de tocht naar beneden. Dat was me geen lachertje. Het was wel heeeel erg warm en het pad was niet super goed begaanbaar. Er waren heel veel planten en hoge grassen, waardoor het pad minder goed zichtbaar was. Ik deed mijn best en liep flink achter de baasjes aan, zodat het pad voor hen wat makkelijker was en ik ook wist hoe ik moest gaan. We namen veel pauzes in de kleine beetjes schaduw, die er waren. Maar bazinnetje was toch ook wel een beetje ongerust over mij. Op zich weet ik niet waarom, want ik doe zoals altijd goed mijn best en kan dat allemaal wel aan, maar ok. Het duurt inderdaad wel lang en het water is zo dichtbij, maar toch ook zo ver af.

Hier probeer ik baasje stiekem een ijsbeentje te zetten met een veel te lange stok. Opzet geslaagd, hihi.

Eenmaal in het dorpje toegekomen, kan ik eerst met mijn voetjes al door het water, dat over de straat loopt. Vervolgens vinden de baasjes meteen de zee voor mij. Een Montenegrijn, moedigde mij aan om via de trapjes het water in te gaan en dat deed ik dan ook meteen. Het water was zo lekker fris, dus ik kon enkele rondjes zwemmen. De baasjes moedigden mij aan vanaf de kant en na het zwemmen begeleidden ze mij terug uit het water, want toen was ik de trap eventjes vergeten. Dan kon ik nog eventjes in de schaduw rusten en vervolgens kreeg ik een slaapplekje op restaurant. Hier waren 4 Franse vrouwen de hele tijd over mij bezig, hoe mooi en schattig en flink ik wel niet was. Ik zette dus zeker mijn beste beentje voor om hun gelijk te bewijzen. En het werd beloond: ik kreeg een pastaspriet, een vongole, een stukje appelsien en mijn extra brokjes natuurlijk. Ideaal… Na het eten moest ik in het bushokje wachten met baasje. Bazinnetje ging weg, wat ik eerste instantie niet fijn vond, maar volgens baasje gaat ze het busje halen. Ik kijk er natuurlijk wel naar uit om mijn busje te zien, dus dan maar even geduld hebben zeker. 

We moesten niet lang wachten en daar was ons reddende bazinnetje al. Ik sprong meteen in de Woodyvan en vervolgens bleek er nog een heel erg draaiende rit op het programma te staan. De baasjes draaiden mij met meer dan 20 s-bochten de berg op en dat terwijl ik probeer te slapen. Uiteindelijk zochten de baasjes nog een goed slaapplekje en dat vond ik heel erg leuk. Het was hier terug lekker fris aan de vis, hoog in de bergen en er waren heel veel takken. Binnen de kortste keren had ik dan ook een hele winkel vol met takken verzameld. Ik probeerde enkele takken aan de baasjes te verkopen, maar dat liep niet geheel volgens plan. Dan besloot ik maar om takkenverhakselaar te spelen en bezaaide ik mijn volledige mat met kleine stukjes versnipperde tak. Ik at mijn avondeten, terwijl de baasjes een aperoschotel maakten en vervolgens viel ik buiten al in een diepe slaap. De baasjes maakten daarna mijn bedje klaar en ik voel het al meteen: hier ga ik super goed slapen, want hier is het totaal niet meer warm. Het duurde dan ook niet lang, totdat ik al diep in dromenbrokjesland zat.