We sliepen alle drie goed in het hotel en Woody had zich ook echt super flink gedragen. Op hotel gaan zouden we vaker met hem kunnen doen, dus dat is nog eens een fijne vaststelling. Ontbijt was er niet inbegrepen en dus ging ik eerst met Woody een tourtje wandelen, zodat hij zijn ochtendplasje kon doen. En dan daarna ging ik naar de bakker om voor ons koffiekoeken, koffie en fruitsap uit te halen. Ons ontbijt nuttigden we op ons terrasje en vervolgens childen we nog wat. Ze gaven vandaag sowieso een beetje regen en we wilden eigenlijk niet de hele dag nog in Dürres blijven, vermits we met dit stadje echt niets hadden. We hadden alles wat er te beleven viel al gezien en daar kwam dan nog bij, dat dit het enige stadje is, waar de straathonden eigenlijk een probleem vormen naar Woody toe. Die laatste dag willen we ook geen stukken meer maken, dus bijgevolg rijden we een half uurtje terug naar Tirana en daar doen we de grote parkronde. Zo heeft Woody toch ook een wandeling van 8km gehad in het bos en rond het meer, ideaal dus. Vervolgens besluiten we nog een terrasje te gaan doen, vermits Jimmy wel echt fan is van de Albanese koffie.

Na het terrasje hebben we nog een marktje gevonden, waar de locals vooral zouden kopen. Daar wandelen we ook nog 2km naar toe en wandelen we op ons gemak eens overuit. Hier kan je echt alles mogelijke aan kledij, schoenen, souveniertjes, enz. kopen. Heel veel namaak van bekendere sportmerken of merken zoals Dior, enz. Na het marktje was het dan toch wel al 13:00 door. Tijd om te eten dus. We kozen een trendy zaakje in de Blokku-wijk uit en aten hier allebei een pasta met zeevruchten. Woody deed terwijl nog een dutje. We besloten dan ook nog even bij de plaatselijke bakker langs te gaan, voor eten voor straks op de boot. We hebben de boot om 22:00, maar zouden toch tegen 18:00 moeten inchecken. We rijden na Tirana dan ook terug naar Dürres, waar we nog eens over de boulevard wandelen. Verder kopen we onze laatste Albanese Lek nog op in de supermarkt en dan besluit ik op de boulevard op een bankje aan zee even te wachten met Woody, terwijl Jimmy nog even de binnenstad ingaat voor een flesje raki. En zo komt ons Albanië-avontuur praktisch tot een eind. We rijden nog even naar een Lavazh, die als champignons uit de grond groeien en waarschijnlijk het meest gekozen beroep van de Albanees is. De vier mannen sprongen op onze auto als een hond op een frikandel en wasten de Woodyvan, tot deze weer spik en span zag. Wij dronken hier nog iets op het terras en toen ze klaar waren, wilde Woody niet in ons busje, vermits ze langs ons nog een auto aan het afspuiten waren… Drie keer raden, door wie zijn schuld hij bang heeft van de waterdarm.

De autowassers waren fel voor hem en begrepen eerste instantie dan ook niet, waarom onze hond niet met ons mee wilde, tot ik het hen dan uitlegde. Daarna reden we door naar de terminal, die natuurlijk naar Albanese normen, super duidelijk aangegeven was. We hebben vermoedelijk het hele havengebied van Dürres doorkruist en we waren niet de enige, die niet juist zaten. Uiteindelijk heb ik het dan aan een politie-agent gevraagd en geraakten we toch aan de check-in balie. Daar moesten we gewoon ons ticket afhalen en dan was het wachten tot 19:00. Ik speelde nog wat met Woody op de parking en de tijd ging relatief snel. We moesten dan wel nog een tijdje in de auto aanschuiven, maar kwamen heel snel door de douanecheck. Niemand vroeg zelfs naar Woody zijn papieren, maar ook daarover waren we niet meer echt verbaasd. Vervolgens moesten we nog een heel tijdje naast de boot wachten en speelde ik nog wat met Woody, zodat hij goed moe was en ook zijn piesjes onderweg had gedaan. En dan kreeg ik eindelijk het signaal, dat ik de ferry op mocht rijden. Het was weer achterwaarts en we moesten ook weer tot op de centimeter rijden, maar het ging goed. Vervolgens gingen we met de lift omhoog, ook weer de eerste keer voor Woody. En dan kregen we de sleutel voor onze kajuit. Ik at in de kajuit nog mijn avondeten op, Jimmy had al eerder gegeten, maar ik durfde niet, vermits ik eerst een kamer met toilet bij de hand wilde hebben, vermits de koffiekoeken en pizza niet echt lactosevrij zijn.

We vertrokken pas om 22:30 en al snel begon de boot toch best nog wel wat te schommelen. Speedbootjes en dergelijke heb ik geen last van, maar zo kabbelend schommelen is toch niet helemaal mijn ding. Ik besluit dan ook meteen de kunst van het overal te kunnen slapen, te benutten, zodat ik er niks meer van voel. En dat werkt. Jimmy en Woody hebben met hun matrozenpootjes natuurlijk nergens last van en slapen ook goed.

The Woody Tales:

Ik heb echt super geslapen in het hotel en ben ook heel erg flink geweest. Baasjes waren heel erg trots op mij denk ik. Bazinnetje ging ’s ochtends gauw een wandelingetje doen met mij, zodat ik mijn ochtendplasje kon doen en dan ging ze nog naar de bakker voor haar en baasje. Ik had misschien ook wel iets lekkers voor mij van de bakker verwacht, maar volgens bazinnetje is er niets wat ik mag… Ik denk dat ze dan bedoelt, dat er niks is, wat ik van hen mag, maar soit. Verder bleef ik ook nog flink chillen op hotel, totdat de baasjes vertrokken naar Tirana. Daar was ik heel erg blij mee, want we gingen een grote wandeling maken in het park en bos van gisteren. Zo wandelden we helemaal rond het meer en kon ik in het bos heel erg veel snuffelen. Helemaal mijn ding. Tegen 11:00 waren we klaar met wandelen en toen gingen we nog eens een terrasje doen. Ik kreeg zoals altijd gewoon een bakje water, hoewel ik toch ook wel eens graag iets anders zou willen proberen.

 

Na het terrasje besloten we dan nog een lokaal marktje te doen, waar ik door een of andere man helemaal gek werd gemaakt. Ik weet zelfs niet of ik het leuk vond, dat hij mij aandacht gaf. Maar soit, dan ging de tocht nog een heel stuk verder en voordat we het wisten, hadden we weer een heel aantal kilometers in de pootjes zitten. Ik dacht bijna dat de baasjes de lunchpauze waren vergeten, maar om 13:30 gingen ze dan toch ergens iets eten. Eindelijk, zo kan ik nog wat rusten en chillen vooraleer ik weer verder moet wandelen. Na het eten wandelden we dan nog het hele stuk terug naar het busje en gingen we terug naar Dürres. Daar wandelden we nog eens over de boulevard, waar er ook een soort van vaste kermis is. Bazinnetje probeerde baasje te pushen om een knuffel voor mij te winnen, maar hij wou niet, snif. Na het wandelen gingen bazinnetje en ik op een bankje wat van de zee en de frisse zeelucht genieten, terwijl baasje de laatste centjes ging opkopen. Misschien toch een knuffel voor mij? Nee… Uiteindelijk dan toch niet. Daarna namen ze mij nog mee naar een lavazh. Daar kon ik niet mee lachen. Hier hebben ze heel veel waterslangen en daar heb ik bang van. Ik wilde dan ook niet meer in het busje zolang de man erlangs met de slang aan het spuiten was. Bazinnetje heeft mij dan maar gered door het busje weg te rijden en mij verderop te laten instappen.

Vervolgens reden we door een terminal, wat dat ook precies mag zijn en moesten we onze tickets gaan halen voor de boot. Als dat maar goed komt! Op de parking mocht ik nog heel veel spelen en dat vond ik wel heel tof. Daarna moesten we door de douane en ze vroegen zelfs niet eens achter mij. Heb ik al dat bloedprikken voor niks moeten laten doen. Na de douane moesten we nog een heel tijdje wachten vooraleer we de boot op konden. Ik legde mijn speeltje voor bazinnetje haar voeten, dus ze had meteen door, dat ik nog wat wilde spelen. Dat deden we dan ook en daarna reed bazinnetje ons busje de boot op. Hier waren heel veel geluiden, maar ik bleef heel erg flink. We besloten dan een lift te nemen, dat vond ik wel even raar. Twee deuren die vanzelf dicht gaan en dan werd ik eventjes heel licht in mijn pootjes. Maar ik ben flexibel en geef ook daar niet voor. Ik trok dan ook mijn matrozenpootjes aan en eenmaal in onze kajuit ging ik flink met de baasjes slapen om 22:30. Van al dat geschommel van die boot werd ik dan toch ook wel echt moe en werd ik automatisch in slaap gewiegd.