Over vannacht kan ik eigenlijk alles en niets zeggen en over de rest van vandaag in mijn geval ook… Waar ik gisterenmiddag nog tegen Jimmy zei, amai het eten is hier wel wat verfijnder en super lekker, daar kan ik nu beamen, dat ik dat lekkere eten zeker 20x opnieuw beleefd heb. Op de pasta met truffel waren rauwe scampi’s verwerkt, wat ik op niet echt verwacht had, maar het was super lekker en het was een iets verfijndere keuken. Helaas was het mottige gevoel van gisteren een voorbode voor wat tijdens de nacht nog komen moest. Gedurende de hele nacht van 02:00 tot vanavond 20:00 zal ik dus mijn tijd doorbrengen naast een toilet, vermits mijn lichaam niets meer kan binnenhouden en ik dus een voedselvergiftiging heb. We zullen hier dus een dagje langer moeten blijven. Bij deze dus nog even een verslag van de avonturen van de jongens.

De vermoedelijke boosdoener…

Vrijwel alle drie hadden we niet de beste nachtrust, vermits ik het busje veel te vaak moest verlaten. ’s Ochtends besloot Jimmy, dat we dan toch sowieso een nacht langer moesten blijven, want zo kon ik onmogelijk rijden en door de bergen in deze toestand Jimmy laten rijden is ook niet het beste idee, vermits ik vrij snel wagenziek word in de bergen als ik zelf niet kan rijden.

Dus dan zat er maar 1 ding op en dat is een dagje langer hier blijven. Tegen 09:30 besloot Jimmy met Woody naar de plaatselijke supermarkt een half uurtje verderop te wandelen. We hadden namelijk geen lunch meer en hij moet zelf natuurlijk ook iets kunnen eten. Bovendien heeft Woody ook zijn wandeling nodig, dus ideaal. De twee wandelen fijn over het strand naar de supermarkt, waardoor Woody ook nog wat kan plonzen en rollen en binnen de kortste keren dus een waar zandmonster is. Aan de supermarkt, maakte Jimmy Woody vast aan een paal en ging snel zijn inkopen doen. Eerste keer, dat we zoiets proberen, maar hij was super flink. Het is hier ook helemaal niet druk, want op zich zijn we niet echt fan van de hond alleen even ergens achter te laten… Maar er waren niet veel andere opties. Vervolgens kwamen ze dan terug mij nog een beetje gezelschap houden, niet dat er iemand iets aan mij had natuurlijk. Jimmy en Woody childen dus een beetje en ik probeerde tussendoor iets of wat te slapen, maar dat viel ook niet echt mee.

Uiteindelijk besloten we tegen 13:30 naar het stadje Viëste te rijden, zodat Jimmy op zijn minst even naar de markt kon om wat fruit te kopen en dan ook het stadje zelf kon bezoeken. Ik bleef daar op een parking met Woody aan het busje wachten, zodat ik op zijn minst een toilet bij de hand had en of ik nu op de camping zat of hier, dat maakte voor mij ook niks uit. Nadat Jimmy terug was, nam hij dan Woody via het strand terug mee van het stadje naar de camping, dat is een wandeling van anderhalf uurtje. Ik zou dan met het busje terugrijden naar de camping, zo hebben de jongens dan gelukkig toch ook een beetje hun ding gehad. Tegen de avond zei ik dan maar tegen Jimmy, dat hij best alleen kon gaan eten, want alleen al de gedachte aan eten of de geur ervan, deden mij al opnieuw overgeven. Jimmy dus in zijn eentje op restaurant, Woody bleef waken over het spouwfestijn. Tegen 21:00 was Jimmy dan terug van restaurant en besloten we allemaal te gaan slapen, na de gebrekkige nachtrust van gisteren en met de hoop natuurlijk op een betere nacht en hopelijk ook morgenvroeg gewoon terug wat beter! 

The Woody Tales:

Vannacht heb ik toch ook echt niet goed geslapen. Bazinnetje moest om de vijf minuten het busje verlaten en was echt ziek. Ik was dan ook een beetje bezorgd en heb meerdere malen haar plekje warm gehouden, door daar even te gaan liggen. Maar niets hielp. Vanochtend besloot baasje dan ook, dat het geen zin had, om op pad te gaan en dat we gewoon een dag langer hier zouden moeten blijven. Ik vond dat helemaal prima, want het is hier wel mooi en dan kan bazinnetje hopelijk snel beter worden. Tegen 09:30 besloot baasje mij mee naar de winkel te nemen en we konden via het strand gaan. Yes yes yes, helemaal mijn ding. Ik rolde en plonsde er bijgevolg op los en veranderde binnen de korste keren in een kleine zandmummie. Eenmaal bij de winkel, moest baasje mij bij een paal achterlaten. Ik vind alleen blijven sowieso niet zo heel erg leuk, maar nu bazinnetje ziek is, moet ik toch ook mijn beste pootje voorzetten en bleef ik dus flink en keurig op mijn baasje wachten. Hij bleef gelukkig ook niet lang weg en winkelde heel erg snel.

Daarna wandelden we nog rustig terug en eenmaal op de camping was bazinnetje nog niet beter. Ik besloot wat bij haar te gaan liggen, maar dat hielp helaas ook niet. In de namiddag gingen we dan met zijn drietjes met de Woodyvan naar een stadje. Ik bleef met bazinnetje eerst wat aan het busje, zodat baasje het stadje even kon bezoeken en naar de plaatselijke overdekte markt kon voor fruit. Daarna kwam hij mij oppikken en maakten we opnieuw een strandwandeling van anderhalf uur. Dat is voor mij toch nog wel een topdag! We waren wel blij, toen we het busje en bazinnetje op de camping aantroffen. Busje weliswaar intact, bazinnetje nog steeds niet echt intact. Voor het avondeten blijf ik dan ook bij haar om te waken, zodat baasje wel iets lekkers kan gaan eten. Zo een rustige dag vind ik zelf ook wel niet eens erg, maar ik denk dat de baasjes toch een tikkeltje balen, dat de dag zo gelopen is. Ik hoop wel, dat bazinnetje morgen snel weer beter is!

Misschien dan nog even een randanekdote, vermits ik niet meer zo heel veel te vertellen heb over de rest van de dag. Ik ben toch een tikkeltje verdrietig, vermits de mensen altijd raar kijken als bazinnetje hier in Italië zegt, dat ik Woody ben. Nu blijkt, dat Woody hier een merk is van een hotdog-saucisse. Bazinnetje zei in Albanië al, toen we voorbij een hotdog-kraam kwamen, dat ik een echte hot dog ben en dat vond ik al niet zo tof (zie foto) en nu blijkt, dat ik echt een hot dog ben… volledige identiteitscrisis