Vandaag konden we eens echt uitslapen, want we konden de camping toch pas om 08:40 verlaten. Dat betekende dus voor ons doen lang slapen en dan op het gemak ontbijten, alles klaarmaken en nog wat opruimen. Om 08:15 konden we dan toch al de camping verlaten en reden we naar het dorpje Oberstdorf. Dit is gekend door zijn skiliften in de winter en dus vrij toeristisch. In de zomer is het echter niet minder mooi. We parkeerden ons op de parking van de skilift en vertrokken voor de wandeling naar het Oytal. Deze wandeling begon ongeveer anderhalve kilometer langs de rivier, waar Woody ook al meteen zijn eerste plonsje deed. Hierna kwamen we aan de splitsing, waar we zouden moeten kiezen welke wandeling we vandaag zouden doen: Christlessee of Oytal. Ik koos uiteindelijk voor het eerste. Beide wandelingen zijn ongeveer 9km lang, maar zouden wel de moeite waard zijn. We wandelden eerst door wat velden en vervolgens door alpine bergweides. Op het begin van de wandeling was het nog vrij druk, maar al snel waren we weer in ons eentje. De zon brandde ook al volop op onze huid en pels, dus het gaat toch een zeer warme wandeldag worden. Na een heel aantal keer, bergop en bergaf en een afwisselend landschap van bergweides en bos, kwamen we aan bij de Christlessee hut. Hier zaten geiten, die gewoon over het terras en in de hut zelf liepen, waar je dus ook iets kon drinken. Daarvoor vonden we het nog te vroeg, dus we stapten nog verder tot aan de Christlessee zelf. Dit is een prachtig meer met felgroene en felblauwe kleuren. Op de achtergrond liggen de nog met sneeuw bedekte bergtoppen en in het water zie je zeer oude boomstammen liggen, die eigenlijk intussen versteend zijn. Woody deed hier weer een zwemronde, zodat hij wat kon afkoelen en ving achter de stokken, die wij in het meer gooiden. Vervolgens vleiden we ons op een houten bankje in de schaduw en genoten van het uitzicht. Onder het motto: kiezen is verliezen, besloten we op dat houten bankje om de andere wandelroute nog aan deze vast te knopen en dus plots van 8km naar 17km te verhogen. Een klein verschil, maar komt wel goed. 

Woody hield zich intussen bezig met zichzelf te entertainen. Na onze notenreep en het overleg over de gewijzigde plannen, genoten we nog even van het prachtige uitzicht. Dan ging de tocht natuurlijk verder en niet een kort stukje. We wandelden nu langs een alpine bergweide een stukje omhoog en moesten vervolgens weer een heel stuk afdalen. We liepen tot aan een bruggetje aan de splitsing van de rivier en kwamen dan uit bij de Gruber Hütte. Qua timing hadden we het net zo gepland, want we hadden geen lunch meegenomen, vermits we normaal al terug aan de auto zouden zijn. Hier zetten we ons in de schaduw onder een boom op het terrasje en aten een heerlijk schoteltje met charcuterie, kaas en brood. Eventjes de benen laten rusten voor de 10km, die nog gaat komen.

Na een heerlijke lunch wandelden we terug tot aan de eerste splitsing en daar gingen we nu rechtsaf richting het Oytal. Hier wandel je praktisch de hele tijd naast de rivier, maar ga je wel nog best veel bergop. Gelukkig doe je een groot stuk door het bos en had je wel wat schaduw, want het was intussen echt wel heel warm. Afwisselend lieten we Woody even plonzen in het mooie blauwe water en dan ging het weer verder. Het laatste stuk trok qua landschap volledig open en daar kom je dan echt in het dal terecht. Je wordt hier omringd door de bergen en ziet hier en daar prachtige watervallen langs de steile rotswanden naar beneden kletteren. Hier genoten we ook weer even van het wijdse uitzicht, alvorens we het toch stilletjes tijd vonden om te vertrekken.

We moesten nu dezelfde route nog helemaal terug en kwamen dus rond 16:00 toe aan de auto. Net op dat moment begon het zachtjes te miezeren. We zetten ons op het gemak even onder onze achterklep van de Woodyvan en genoten van de verfrissende regen. Na een kleine 10 minuutjes was het alweer voorbij (zo snel kan dat in de bergen gaan) en dan besloten we in Oberstdorf nog wat rond te kuieren. We bezochten enkele curiosa-winkeltjes en ook enkele sport outlets, waar we elk een paar wandelschoenen kochten. We waren net helemaal door Oberstdorf heen, toen er een onweer uitbrak en het begon pijpenstelen te regenen. We besloten even onder een afdak van een winkel te schuilen en de vrouw van de dirndl-winkel was zelfs zo vriendelijk om ons drie in de winkel uit te nodigen.

We besloten toch buiten te wachten en zodra het onweer voorbij was, liepen we aan sneltempo naar onze Woodyvan door de regen. Gelukkig dus toch niet zo heel nat. We twijfelden even over onze plannen voor vanavond en morgen, maar blijkbaar werkte ons internet door het slechte weer ook plots niet meer. Dan maar onze plannen gevolgd en vertrokken richting de Rottachsee. En jawel hoor, voor we het wisten, klaarde het helemaal op en kwam de zon gewoon terug uit. We checkten gauw ons wildkampeerplekje en toen we daar zeker van waren, reden we naar Moosbach. Dit is een zeer klein onbekend dorpje, waar we in een zeer lokaal Duits restaurantje “Engel” gingen eten. We zaten hier echt tussen de locals als enige toeristen, maar zoals altijd, typische Duitse gezelligheid troef. We aten elk ook een zeer typische Duitse maaltijd en besloten dan toch nog even naar de Rottachsee te wandelen.

Onder een stralend zonnetje genoten we hier nog van het uitzicht, tot we dan terug naar de auto gingen en dan naar ons wildkampeerplekje enkele minuten verderop reden. Daar installeerden we ons op een mooi open plekje in de velden, met hier en daar toch enkele bosjes. We hadden buiten zelfs een houten bankje waarop we ons dan maar zetten en de rest van de avond gezellig in het zonnetje doorbrachten en nog een lekker degustief nuttigden. Een zalige afsluiter van een prachtige dag. Tegen 22:00 hielden we het dan buiten toch voor bekeken door de muggen en gingen in het busje liggen. Twee uur later brak rond middernacht een zeer heftig onweer uit, dat ons busje telkens volledig verlichtte en dan ook nog eens liet daveren door de ongelofelijke knal.

Gezien het feit dat er geen tijd tussen licht en knal zat, zat het onweer dus recht boven ons en dat was zeer duidelijk te horen. Zo intens en luid heb ik het zelf nog nooit meegemaakt. Zelfs Woody was een beetje onder de indruk en kwam dus tegen mij aan gekropen om te schuilen. Op zich staan we veilig, niet dicht bij de bomen en in de auto ben je normaal sowieso veilig dankzij de rubberen banden. We lieten het dus niet aan ons hart komen en vielen door het ritmische gekletter van de regen in een diepe slaap.

The Woody Tales:

Vandaag mocht ik van de baasjes nog eens uitslapen. Dat is super lang geleden. Ik neem het mij er dus ook van en strek mij ‘s ochtends vroeg nog eens lang en knorrend uit, waardoor ik beide baasjes zo nu en dan een beetje por. Uiteindelijk moest ik er dan toch uit en ging ik eerst met bazinnetje een rondje buiten de camping draaien om een plasje te doen. Daarna nog etenstijd en terwijl de baasjes besloten op te ruimen, besloot ik nog even te stretchen en te slapen. Uiteindelijk vertrokken we dus naar een parking in Oberstdorf, waar we nog vrij vroeg waren en er dus nog bijna niemand was. Vreemd want we waren zelfs laat voor ons doen.Hier gingen we beginnen aan een wandeling van een 8-tal kilometer, werd mij gezegd. Het eerste stuk ging helemaal langs de rivier, helemaal mijn ding dus. Ik mocht dan ook enkele keren plonzen en de baasjes plukten onderweg voor mij en voor zichzelf ook enkele wilde bosaardbeien. Bazinnetje deelde eerlijk, baasje gaf mij enkel de zure… Eenmaal op de splitsing moest ik weer geduld hebben, want plots kregen de baasjes keuzestress en wisten ze even niet meer welke wandeling ze nu gingen doen. Na veel vijven en zessen, hadden ze dan toch eindelijk hun ei gelegd en konden we naar de Christlessee wandelen. 

Onderweg zag ik veel koeien en had ik ook het warme zonnetje op mijn snoet. Best warm zo in de volle zon in de alpine bergweides, met weinig schaduw, maar het ging wel. Even later zag ik ook nog geiten, die zelfs binnen in huis mochten. Dat zou ik nog tof vinden als vriendje voor mij, maar baasje heeft mijn voorstel helaas afgekeurd. Eenmaal toegekomen bij het mooie meer, probeerde ik eerst achter een eend te vangen, die me dan te snel probeerde af te zijn door te water gegaan. Ha, dat was zonder waterrat Woody gerekend, maar helaas hielden de baasjes mij tegen, zodat ik niet zo diep kon gaan als de eend. In ruil mocht ik dan wel takjes uit het water vissen en wat plonzen.

Vervolgens at ik nog een stukje van mijn koek samen met baasjes op de bank en dan was het tijd voor het vervolg van de wandeling. We begonnen een heel stuk terug te wandelen en kwamen uiteindelijk terug bij een bruggetje aan de rivier uit. Hier gingen we lunchen in een typische berghut. Ik kreeg uiteraard ook weer wat lekkers, maar natuurlijk niet een zelf samengesteld gerechtje uit de berghut… Niet helemaal eerlijk, maar het is wat het is. Hier kreeg ik plots te horen, dat de plannen gewijzigd waren en we de andere wandeling dus ook nog gingen doen. 

Ja amai mijn pelsen frakske, dat is wel plots het dubbel van wat we hadden afgesproken. Nuja, ik ben op zich een grote en flinke jongen en kan dat wel aan. Het gaat wel een pittige dag worden, dat heb ik al door. Het pad gaat nog een stukje hetzelfde tot aan de splitsing en vanaf daar volg ik de baasjes nu naar het Oytal. Hier wandelden we terug een heel lang stuk langs de rivier en was er gelukkig best wel wat schaduw. Het laatste stuk was dan in het dal zelf, omring door bergen en watervalletjes en daar mocht ik dan nog een paar keer in de rivier een plonsje doen. Bij deze wandeling was de terugweg volledig hetzelfde en kwamen we dan uiteindelijk in de late namiddag pas toe aan de auto. Daar begon het zachtjes te miezeren en genoot ik van de frisse druppels op mijn super zachte pels.

Na deze korte verfrissende miezerbui, moest ik met mijn baasjes mee gaan winkelen. Niet mijn favoriete bezigheid van alles wat we hier kunnen doen, maar ik gedraag mij heel flink en mag dan ook in veel winkels zelfs mee naar binnen. Zo wacht ik bijvoorbeeld terwijl de baasjes schoenen passen en kopen. Zelf kreeg ik echter geen schoentjes, ook al was ik heel erg flink geweest. Nuja, mijn pootjes zijn toch mooier dan eender welke schoen. Net voordat de baasjes beloofden, dat we naar de auto zouden gaan, brak er een onweer uit en begon het echt te gieten. Dan maar samen met de baasjes aan een winkelvitrine geschuild, tot het onweer overgetrokken was. In de gietende regen sprintten we dan terug naar het busje, yes, dit vind ik veel fijner dan gewoon winkeltjes kijken. Snel rennen, verfrissende regen, niks zo leuk als dat. 

Nu kwam aan het busje het punt, dat de baasjes weer een ei moesten leggen. Gaan we verder zoals gepland of gaan we toch de plannen wijzigen? Uiteindelijk kozen ze ervoor om de plannen te behouden en gingen we dus naar de Rottachsee. Hier vonden we een ideaal plekje om te slapen en gingen we vervolgens naar het dorpje om te eten. Ik ging heel flink mee en kreeg zelfs complimentjes van de vaste stamgasten. Ik kan hier in Duitsland wel wennen hoor. Na het eten besloten we nog een bezoekje aan het meer zelf te brengen en ging ik nog wat rollen in het gras. Na deze wandeling en het genieten van het uitzicht, ging ik met de baasjes terug mee naar het busje en installeerden we ons op onze wildkampeerplek. Hier ging ik wat knorren op mijn matje buiten, want ik mocht van de baasjes nog niet in het busje, omdat het nog te warm was. Tegen 23:00 was het dan voldoende afgekoeld en kropen we allemaal samen onder de wol. Tegen middernacht werd ik plots opgeschrikt door een hels onweer. We zaten er echt midden in en het busje daverde langs alle kanten. Deels door het onweer en deels omdat ik misschien toch een beetje bang had. Dus dan maar lekker dicht tegen bazinnetje aan gekropen. Daar kreeg ik dan nog extra aaitjes aan mijn oren bovenop, dus dat was een topidee. Zo ga ik dus dan toch kunnen slapen…