Vanochtend ging mijn wekker al zeer vroeg om 06:00. Het regende op dit moment nog, maar dat wisten we. Het zou echter opklaren, tegen dat we op ons eerste punt van de wandeling zouden toekomen. Ik trok dus snel mijn loopschoenen aan en haalde bij de bakker ons ontbijt en onze lunch. Daarna liep ik in de regen terug en bezorgde ik ook nog koffie voor het baasje en de brokjes voor Mr. Woody. Bij aankomst op de slaapkamer ging ik nog even met Woody buiten in de tuin wandelen en dan aten we tegen 06:30 ons ontbijt buiten op het terras met zicht op het kasteel. Tegen 07:00 zorgden we, dat we vertrekklaar waren en gingen we met de auto naar het startpunt van de Drei-Schlösser-Runde. Deze wandelroute is een dikke 15km en leidt voorbij het bekendste kasteel van Duitsland en twee anderen: nl. Schloss Neuschwanstein, Schloss Hohenschwangau en het kasteel van Füssen. Vermits het eerste kasteel het bekendste van Duitsland is, willen we hier al als eerste stop naar toe wandelen, want hier komen dagelijks meer dan 10.000 toeristen.

We wandelen dus vanaf de parking meteen een heel erg zwaar stuk bergop naar boven. Op dat moment regende het nog, maar dat zorgde dan gelukkig ook voor de nodige afkoeling. Eenmaal dat we boven aankwamen, hield het dan gelukkig ook op met regenen, wat natuurlijk voor het uitzicht alleen maar positief zou zijn. We wandelden verder tot aan het eerste uitkijkpunt over het kasteel en meteen ook het meest bekende: de Mariënbrücke. Hier waren we alleen en konden we genieten van de prachtige natuur en het super mooie kasteel. We maakten best wel wat foto’s en namen alles volledig in ons op. Je kan hier ook met de bus geraken, maar die vertrok pas later, dus vandaar dat we het hele stuk wandelden. Tegen dat wij klaar waren met dit uitzichtpunt stopte de eerste bus met meteen 100 Chinezen. Goed dus, dat we zo vroeg waren, want al heel snel is deze brug gewoon overvol geladen met mensen. We wandelden een klein stukje terug en daar ging de route naar rechts richting het kasteel zelf. Hier verkenden we de buitenkant langs alle hoekjes en kanten. De binnenkant bezoeken we niet, vermits Woody binnen niet toegelaten is en we hier ook geen tijd voor hebben door de lange wandeling. Wij zijn sowieso meer fan van de buitenkant als het op kastelen aankomt meestal… 

Na het Schloss Neuschwanstein ga je het hele stuk terug bergaf, maar wel via een andere weg. Je komt dan terug op de parking uit, waar je een stukje verder wandelt naar de Alpsee bei Schwangau. Dit is een heel mooi meer omringd door de bergen. Je hebt aan de voet van het meer enkele mooie gebouwen en van hieruit heb je dan ook zicht op het kasteel “Schloss Hohenschwangau”. Dit is een mooie gele burcht, een totaal ander zicht dan Neuschwanstein, maar ook zeker mooi! Van hieruit ging het pas door het bos bergop en al snel lieten we het bredere wandelpad achter ons en gingen we over naar een smallere weg (Hohenstieg) met mooie vergezichten over de omliggende natuur. We wandelden nog een heel stuk verder en uiteindelijk kwamen we in een dicht bos terecht, waar we terug helemaal naar beneden moesten. Daar kwamen we aan de voet van een riviertje mensen met een Berner Senne tegen, die meteen ook super vriendelijk waren. De hond Basti en Woody gingen samen wat plonsen in het water en vervolgens gingen we elk weer onze eigen weg. We wandelden volledig rond de rechterhelft van de oever van het meer en hadden zo meerdere malen zicht op de prachtige bergen, honderden waterlelies en om elk hoekje wel een nieuw mooi uitzicht. Vanuit de andere kant van het meer zie je dan plots ook weer het Schloss Neuschwanstein opduiken, zalig dus! Uiteindelijk laten we het meer achter ons en moeten we via een grindweg terug een heel stuk bergop.

In totaal is het sowieso een dikke 700 hoogtemeters, dus met de warmte toch ook best wel pittig. Na de grindweg gaat het terug dieper het bos in en wandelden we weer steil bergop naar de Kavalierenberg. Dit is een berg met drie kruisen en naar de berg toe, heb je een weg met de verschillende kapelletjes, die de kruistocht van Jezus voorstellen. Onder de kruisen is er dan een kapel ingebouwd met een Jezusbeeld en schilderij. Bovenop aan de kruisen heb je dan dus een prachtig uitkijkpunt van 360 graden. Achter ons lag Füssen van bovenaf gezien, rechts van ons had je de Schwansee met zicht op de beide kastelen en verder dan nog de bergen en de bossen. We aten hier op ons gemak een appeltje en Woody zag ook voor de eerste keer in zijn leven een drone. Veel honden blaffen er op, maar hij was eerder gewoon een beetje geïnteresseerd en nieuwsgierig. Na ons stukje fruit en koek besloten we naar beneden te wandelen. Dit was best een lange tocht bergaf, omringd door de vele kapelletjes van de kruisweg en ook duizenden muggen. We bereikten de voet van de berg rond de middag en aten daar op een open veldje aan een kerkje ons lunchpakket op. Daarna ging het nog verder tot in het stadje Füssen. Hier wandelden we nog eens even wat rond en gingen we in het zonnetje een terrasje doen met een lekker drankje en een stukje cheesecake. 

Na de afkoeling en de rust van het terrasje ging het via het kasteel naar beneden richting de rivier. We wandelden nog een stukje door het dorp en vervolgens nog een stukje door het bos, vooraleer we bij de Lech-Waterval aankwamen. Van op de brug heb je een mooi uitzicht over de waterval, maar je wordt wel nat door de felle nevel van het water. Van hieruit ging de wandeling terug helemaal omhoog door het bos en leidde ons terug naar een smallere bergweg, met hier en daar een zicht op de Schwansee. En uiteindelijk kwamen we in de late namiddag toe aan de auto. Van hieruit besloten we om nu de Allgäu achter ons te laten, vermits het weer hier heel erg slecht gaat worden. Dus we keken een beetje waar het weer wel goed was en wat we op onze route op weg naar huis sowieso zouden tegenkomen. Ons oog viel op de Moezel-regio, dus we begonnen aan de rit. We reden tot 19:00 door en kwamen toen in een wel zeer onbekend dorpje “Palmbach” toe. Jimmy had hier online een typisch Duits restaurantje gevonden, wat uiteindelijk Surinaams bleek te zijn (klein verschil). Ze hadden wel een prachtig terras en lekker eten. Jimmy at steengrill, ik ging voor een pasta met groentjes en een scampi-spies. We spendeerden hier uiteindelijk toch tot 21:00 een fijne avond op het terras in het zonnetje en besloten toen nog een klein uurtje door te rijden tot aan een wildkampeerplek. 

De wildkampeerplek, die we hadden gevonden lag tussen de wijngaarden, niet ver van de autostrade. Het zag er echter allemaal maar wat vaag uit en was eigenlijk toch niet echt zo ons ding. Er kwam ook best nog veel volk op die parking voor god weet wat te doen. Verder was het in ons busje ook nog steeds heel erg warm. En om die redenen, kwamen we weer met een geweldig idee. Ons bed stond al helemaal opgebouwd, Woody lag er al in, maar het was zo warm. We deden dus alles terug dicht, lieten Woody in het opgebouwd bed zitten, trokken allebei een warme fleece aan en reden dus nog een dik uur in het donker met de airco op de hoogste stand naar een volgende plek, die dicht bij het begin van onze wandeling morgen ligt. Door de felle airco in de cabine, werd de lucht door de ventilatoren naar achteren geblazen en zou het daar wat aangenamer worden. Wij zaten weliswaar met fleecetrui vanvoor te bevriezen, maar dat was bijzaak. We kwamen aan bij de Kugelbahn Zilshausen, opnieuw een zeer onbekend dorpje en sliepen daar in het midden van een veld in een bosje naast een knikkerbaan voor kinderen. Hier konden we natuurlijk niks zien bij aankomst, vermits het al donker was, maar we waren hier alleszins alleen. Om 00:00 kropen we hier dus in ons bed en om 01:00 was het toch nog vrij warm en besloten we het raam open te zetten. Hier komt toch niemand. Ik wisselde met Woody van plaats en zo kon iedereen toch nog slapen. 

The Woody Tales:

Bazinnetje stond vanochtend al om 06:00 op. Dat vonden baasje en ik toch nog net te vroeg en dus draaiden wij ons nog eens even om, terwijl zij in de regen naar de bakker ging om ons eten te halen. Toen ze terugkwam met verse koffie, brood, koffiekoeken en mijn brokjes, was ik toch licht onder de indruk, want de bakker heeft hier precies dezelfde brokjes als dat ik thuis krijg… Ergens jammer, maar ok, ze blijven lekker natuurlijk. We aten buiten op het balkon met zicht op het kasteel. En vervolgens moest ik ook nog buiten even een piesje gaan doen voor dat we konden vertrekken. We reden slechts een paar minuutjes tot aan een heel erg grote parking, waar we nu nog bijna alleen waren. Het was nu wel heel erg fel aan het regenen, maar op zich is dat wel goed, want we moesten heel erg veel bergop en dan koelde ons dat toch wel af. Eenmaal boven hield het dan op met regenen en kwamen we uit bij het uitkijkpunt, namelijk de brug over het kasteel. En jawel hoor, hier voel ik me echt een Prins Wodan. Dit zou wel eens mijn kasteel kunnen zijn. Ik poseerde dan ook flink bij de foto’s en daarna ging het dan naar het kasteel zelf. Ik markeerde elk steentje, paaltje en bosje rondom het kasteel, dus voilà, nu is het volledig van mij! Aan het kasteel zijn er lockers voor jouw bezittingen en ook voor buggy’s enz. Baasje wou mij daar in steken voor de rest van de dag, maar hij mocht niet van bazinnetje. Gelukkig… 

Hierna wandelden we terug een heel stuk naar beneden naar de parking. Onderweg zag ik veel koetsen met paarden, maar daar mocht ik van bazinnetje toch niks tegen zeggen, jammer genoeg. Dan maar flink mee gewandeld naar de parking en van daaruit ging het langs een heel groot meer terug bergop. Het paadje werd steeds smaller en we kregen een heel mooi uitzicht over de vallei. Ik genoot met volle teugen van de koele boslucht en toen we de volgende afdaling deden, kwamen we uit bij een tof riviertje. Hier mocht ik volop spelen en plots kwamen er mensen met een Berne Senne, Basti genaamd. Dat was natuurlijk helemaal super, want we mochten allebei los en samen spelen in het water. De baasjes van ons allebei praatten even wat en vervolgens scheidden onze wegen zich helaas weer. Wij liepen helemaal langs het grote meer tot aan de andere kant. Helaas mocht ik in het meer niet zwemmen omwille van de waterorganismen, net alsof ik met mijn mooie pelsen frak, die zou gaan beschadigen, maar ok. Als het niet mag, dan mag het niet. 

Na het meer klommen we weer een heel stuk bergop en moesten we vervolgens nog enkele trappen nemen tot aan de top van de Kavalarienberg. Hier konden we heel erg ver kijken. Ik nestelde mij naast de baasjes op het bankje en at mee van de appel en mijn proteïnereep. Op het laatste kwamen er een jongen en zijn vader ook op het platform en zij hadden een drone bij volgens bazinnetje. Ik wist niet wat het was, maar zag enkel dat er een groot zoemend gevaarte begon op te stijgen. Het leek wel op een reuze-insect. Met een zeer nieuwsgierig blik kijk ik naar het grote zoemende beest, maar ik blijf er toch flink van uit de buurt, want de ventilator zoemt ook lichtjes en daar was ik bijna een stuk van mijn staart mee kwijt. Misschien lichtjes overdreven, maar toch. Na onze pauze daalden we af en aan de voet van de berg besloten we ons lunchpakketje op te eten. Ik rolde er op los, want al die muggen steken mij natuurlijk ook en met al dat rollen kan ik beter tegen de jeuk. Na de lunch kwamen we aan in het stadje Füssen en hier gingen we een terrasje doen. Ik sliep in de schaduw onder de tafel, terwijl de baasjes wat dronken en een stuk taart aten. Even later zag ik nog eens de hond van gisterenavond passeren, maar ik mocht van baasje niks zeggen. Dan maar flink gewacht tot we terug aan de wandeling konden beginnen. 

We wandelden nu via het dorpje naar de rand van de rivier en dan helemaal naar beneden. Van in de verte hoorde ik al een zeer luid gedender, wat zou dat toch zijn? Jawel hoor, een grote krachtige waterval. Ik stond vanop de brug toe te kijken, maar werd helemaal nat door de nevel. Lekker verfrissend wel, zeker omdat ik hier niet mocht zwemmen door de stroming van de waterval van bazinnetje. Na de waterval ging het via het bos terug omhoog en daar kon ik zo hier en daar toch even van kleine stroompjes drinken en afkoeling zoeken. Het pad ging steeds hoger en hoger en uiteindelijk hadden we van bovenaf een heel mooi zicht op het meer. Toen we aan de auto kwamen, was ik toch wel blij, dat mijn pootjes terug even konden rusten, dus vleide ik mij meteen op mijn matje neer.  De baasjes vertrokken met het busje en we reden best een heel lange tijd, waar ik zeker niet rouwig om was, want zo kon ik wat bijslapen. Uiteindelijk kwamen we uit bij een typisch Duits restaurantje volgens baasje. Het bleken Surinamers te zijn, die eerst wat afstandelijk tegen mij deden, maar dan toch snapten dat ik een heel brave hond was. De mensen, die achter ons kwamen zitten, kwamen allebei vriendelijk hallo zeggen en met mij knuffelen, dus yes, topdag. We zaten hier best lang in de gezellige tuin en ik genoot verder van de rust, mijn schoonheidsslaapje en iets lekkers om te knabbelen. Tegen de late avond vertrokken we terug en reden we nog een klein uurtje naar de eindbestemming.

Daar bouwden de baasjes het bed op, maar het was hier heel erg warm en een beetje vaag. Ik werd in bed gezet, maar even later deden ze alles terug dicht en zat ik in mijn eentje op het grote bed. Wat kan daar de bedoeling van zijn? Plots begon het busje te bewegen en werd er een grote koude stroom door de ventilator geblazen. Ik snap niet helemaal wat er aan de hand is, maar ik kan hier wel gewoon aan worden. Ik vlei mij dus lekker in het bed, want ik heb nu een groot tweepersoonsbed voor mij helemaal alleen en geniet van de koude stroom, die mij tegemoet komt. Na een uurtje komen we toe aan een klein bosje in the middle of nowhere. Hier installeren de baasjes zich bij mij in het bed en moet ik de plaats dus terug delen. Na een uurtje slapen heb ik het toch nog echt wel te warm, dus doet bazinnetje het raam vanachter open en wisselen zij en ik van plaats. Zo konden we toch nog allemaal goed slapen!