We hadden een zalige nacht in onze daktent en rond 06:00 werden we door de eerste zonnestralen gewekt. Het wordt hier al vroeg licht, maar daardoor ook al wat vroeger donker. Geen probleem voor ons, vermits we toch meestal vroeg wakker zijn. Woody en ik besloten eerst een kort ochtendwandelingetje te doen naar het strandje en wekten zo drie rustende reigers naast de oever. Onderweg kon hij zijn plaspauze houden en ik eens voelen hoe warm of koud het water van het meer is. Eigenlijk lijkt de temperatuur van het water zalig te zijn, maar we beslissen toch om nog niet te zwemmen. We wandelen terug naar het busje, waar baasje al koffie heeft gezet. Vervolgens maak ik het ontbijt en eten we gezellig op een bankje bij het meer ons ontbijt op. Met zo’n zicht wil een mens wel elke dag om 06:00 met veel plezier opstaan. Hierna maakten we ons busje klaar en begroetten de eerste vroege wandelaars. Om 07:30 vertrokken we naar onze wandeling aan de Krummensee. Onderweg haalden we nog een lekker Duits brood uit en vervolgens parkeerden we onze auto meteen aan het water. 

Hier sprong Woody meteen in het water en vervolgens begonnen we aan de 10km-lange wandeling. Grotendeels gaat de wandeling naast het water en zo nu en dan krijg je prachtig zicht op het mooie meer en het omliggende bos. We genieten met volle teugen. Onderweg komen we heel erg veel vissers tegen, naar onze indruk wel vooral Polen aan de hoeveelheid Vodka-flessen naast de tentjes te zien. Maar zo komen we toch alvast in de sfeer van ons volgende land. Woody genoot onderweg met volle teugen van zwemmen, rollen, rennen, spelen enz. Waar het water wat dieper was, had hij even bang om er in te springen, maar na de nodige aanmoediging, deed hij het toch. Net voor de helft van de wandeling bezeerde hij plots zijn linkerpootje. Wat hij precies had, wisten we niet. Hij leek alleszins even wat pijn te hebben. We inspecteerden dus heel erg secuur het hele pootje, haalden al het vuil van tussen de teentjes en duwden eens hard overal om te zien of hij hertrok. Uiteindelijk deed hij daarna weer helemaal normaal, dus dan toch niet echt iets aan de hand/poot blijkbaar. Het uitzicht over het meer was heel erg bijzonder en deed ons bij momenten aan Vietnam terugdenken. Hier waren namelijk ook heel erg veel moerasstukken aan de uitlopers van het meer, waar het water volledig felgroen was en de bomen dus op het water leken te drijven. 

Even later kreeg ik plots een beestje in mijn oog. Even liggen wrijven (kan toch echt vervelend zijn), maar daarna was ook dat weer van de baan. We kwamen na de wandeling rond het meer nog op een stukje weg uit. Hier moesten we langs en achter de huizen door tot aan de auto. De mensen hier wonen toch wel super rustig en mooi, zo vlak langs het meer. Rond 11:00 waren we terug aan de auto. Ochtendstond heeft duidelijk goud in de mond. Hierdoor konden we alvast een dik uurtje rijden vooraleer we onze lunch zouden opeten. We vertrokken dus richting de Poolse grens en lieten Duitsland na een drie kwartiertjes achter ons. De grensovergang ging vlot, net zoals de tolwegen. In het eerste tankstation stopten we even om wat euro’s om te wisselen naar Poolse Zlotys. Ik werd niet super vriendelijk te woord gestaan bij het ruilen, maar voor de rest ging het wel ok. Daarna reed ik nog een stukje verder en dan besloten we aan een wegparking onze lunch op te eten. We reden er eerst drie voorbij door een gebrek aan schaduw, want de zon hier steekt toch echt. Om uiteindelijk op een vierde parking te eindigen, die eveneens geen schaduw had. Nuja, dan maar alle drie van het brandende zonnetje op ons gezicht genoten tijdens de picknick. 

Van hieruit was het nog een klein uurtje rijden tot Poznan, onze eindbestemming van vandaag. Poznan is één van de grootste steden van Polen. Ik was hier vorig jaar in februari voor het werk en vond het toen wel mooi, ook al kwam het toen vrij grauw over, vermits het -10 graden was. Jimmy loodste ons als navigator door de stad, terwijl ik ons busje door het verkeer loodste. Woody deed zijn bijdrage door rustig verder te knorren. We vonden een ideaal gelegen parking en konden zelfs aan de Poolse machine uit om ons parkeerticketje te nemen. Het was intussen 14:30 en we besloten stilletjes richting het stadscentrum te wandelen om een stadswandeling te doen. We kwamen eerst bij een mooie basiliek. Hier staan we praktisch aan de voet geparkeerd, ietsje verderop. Vervolgens moesten we de rivier over, waarbij je op beide stadsdelen een mooi zicht hebt. Dan ging het verder richting het oude stadsgedeelte. We waren nauwelijks opgeschoten met deze hitte, of we kwamen een heel toffe bier- en muziekpub tegen. Hier besloten we op de schaduwrijke koer ons te vestigen en eerst even van een koud drankje te genieten. Jimmy zei dat de ober carte blanche kreeg, toen hij dan een Chimay wilde geven, stelde Jimmy zijn wensen toch bij naar een lokaal Pools bier. De pub is super gezellig, echt iets van vroeger nog. Iets wat we bij ons helaas niet meer zo veel kennen. 

Hierna wandelden we verder naar de oude markt, naar het kasteel, enkele kerken, de basiliek en nog enkele andere gebouwen. Allemaal één voor één super mooi uitgewerkt met prachtige kleurtjes. Poznan is een bruisende en mooie stad, en nu op een zonnige dag nog 10 keer mooier dan destijds bij -10 graden. We kuierden best nog veel rond en bleken uiteindelijk nog eens een extra 8km in de benen te hebben. Dat was voldoende, dus besloten we naar een Italiaans restaurantje aan de voet van de basiliek te gaan. Hier hadden we een supervriendelijke garçon, die ons heel erg lekkere gerechten serveerde. Woody besloot in de tussentijd slaap in te halen en was blijkbaar dankbaar voor de rust. We genoten hier van een flesje wijn, van lekker eten en een geweldig dessert met koffie.

Op de achtergrond was er een concert van Edith Piaff aan de gang in de basiliek. Kortom, een topavond. We wandelden via de basiliek terug richting de auto en kwamen onderweg nog door een gezellig parkje. Vervolgens nog even de rivier over en dan waren we alweer bij onze auto. We hebben voldoende betaald, om tot morgenmiddag te mogen blijven staan. We besluiten vandaag dan wel om beneden te slapen, want in ons tentdak lijkt toch geen top idee op een parking midden in een grootstad. Dan hebben we meteen beide bedden eens uitgetest. Het was intussen al donker, dus we besloten gewoon nog wat te chillen en te genieten van de rust, na een zeer drukke maar prachtige dag! 

The Woody Tales:

Ik had vannacht kei lekker geslapen in mijn nieuwe bedje. Rond 06:00 wekten de baasjes mij met hun gestommel, toen ze naar beneden kwamen. Dan maar direct mee met bazinnetje een klein wandelingetje doen naar het zandstrand. Bazinnetje wil aan het water voelen, maar dat is niet zo makkelijk met mij er bij. Ik zou er namelijk al liefst meteen in willen, maar het mag nu nog niet. We wandelen terug naar het busje, waar bazinnetje het ontbijt voor iedereen voorbereid. Ik mag gewoon los aan het busje blijven liggen in het zand. Daar ben ik wel blij mee. Tijdens het ontbijt gaan we op een bankje aan het water zitten. Hier besluit ik wat te rollen en te soezen, tot de baasjes klaar zijn met eten. Dan was het tijd om te vertrekken. We gingen eerst naar de bakker en dan door naar een ander meer, of zee? Ik kan er niet aan uit in het Duits, die halen dat precies door elkaar. Blijkbaar is het een krom meer, als ik baasjes bezig hoor. Eenmaal aangekomen, besluit ik meteen de sprong te wagen en loop ik recht het water in. Helemaal nat en doorweekt begin ik vervolgens aan een super fijne wandeling. 

Ik ruik hier de meest interessante dingen en ben dus helemaal in mijn element. Ik spurt, rol, speel, snuffel en zwem er op los. Plots komen we aan een dieper stukje water, waar je dus niet geleidelijk er in kan gaan. Hier kreeg ik even koudwatervrees, omdat ik nu echt moet springen, maar na enkele aanmoedigingen van de baasjes vind ik de moed om ook in het diepe water te springen. Ik voel me als een vis in het water en geniet met volle teugen. Even later komen we aan een moerassig deel, vanaf daar mag ik dan wel niet meer in het water van de baasjes. Ik besluit dan nog wat te spelen en plots met wild doen, doe ik mijn pootje pijn. Au au au, ik moet niet wenen, maar laat wel duidelijk merken, dat er iets mis is met mijn pootje. Ik hou het flink in de lucht en bazinnetje komt meteen te hulp gesneld. Mijn pootje wordt flink geïnspecteerd en na een tijdje voor goed bevonden. Zo heb ik de baasjes toch ook weer een kleine hartverzakking bezorgd en kunnen we dus weer gestaag verder zonder enig probleem. Tot bazinnetje even later een beestje in haar oog kreeg. Dan mag ze nog van geluk spreken, dat het maar een klein vliegje was en niet zo’n beest als ik… Baasje hielp haar even om het er weer uit te vissen en vervolgens had hij een reden om te zeggen, dat hij toch wel iets aan de hand had met ons twee.

We wandelden nog een hele tijd door het bos en langs het meer en kwamen uiteindelijk uit in een dorpje. Hier moesten we nog even langs de achtertuinen wandelen om dan aan onze auto uit te komen. Ik spring meteen in het busje en val als een blok in slaap. De baasjes loodsen het busje vervolgens over de Poolse grens en even later sta ik met baasje te puffen op een Poolse parking in de zon, terwijl bazinnetje een soort van slotties halen is. Geen idee wat dat zijn, maar het klinkt alvast als een lekker soort koekje. Hierna moest ik dan toch nog even terug het busje in, om dan vervolgens op een andere parking in de zon te gaan picknicken. Ik kreeg ook mijn lunch en genoot van het zonnetje op mijn snoet. Verder inspecteerde ik alle voorbijgangers en wachtte flink tot we weer vertrokken. De volgende stop was Poznan. Hier parkeren we ons busje en dan was het tijd voor een toffe stadswandeling. Zalig, hier hangen zoveel speciale geurtjes van andere honden, oude gebouwen, leuke parkjes, enz. Ik wandel er op los, maar het is enorm warm. Ik geniet dan ook van het terrasje in de schaduw met de baasjes. Ik krijg geen Pools pintje, maar wel Pools water. Dat smaakt uiteindelijk ook. 

Na het terrasje wandelden we naar hééééél erg veel oude gebouwen. Ik moet eerlijk toegeven, dat ik hiervan het nut niet altijd even goed in zie, maar wandelen is fijn, dus doe ik maar gewoon mee. Verder krijg ik veel positieve aandacht, wat ik natuurlijk leuk vind. Na een paar uur nog rondgewandeld te hebben, waren mijn pootjes toch stilletjes aan moe. Net zoals die van de baasjes. Ik was dan ook zeer dankbaar, dat we een terrasje in de schaduw vonden, waar ik gewoon onder ons tafeltje kon gaan slapen. Hier bleven we enkele uurtjes zitten (in mijn geval liggen). De garçon was heel erg vriendelijk, maar bloednerveus. Hij vraag wat ik wil hebben, maar volgens de baasjes heb ik niks nodig. Hmm dat vind ik nu wel kort door de bocht, maar soit. Ik krijg uiteindelijk wel mijn avondeten, een koek en anderhalf kippenreepje. Ik heb al slechtere dagen gehad. Na het avondeten wandelden we de laatste 3km terug naar het busje. Dit met het nodige snuffelwerk, vermits we weer enkele oude pleintjes tegenkwamen, een parkje, een loslopende jack russel, die in mij geïnteresseerd was enz. Nog een topavond dus. Eenmaal aan het busje, ben ik blij als de baasjes alles geïnstalleerd hebben. Maar nu is het wel al van dat… Ik moet de benedenverdieping plots met die twee stinkerds delen. Daar gaat mijn luxeleventje alweer. Toch vind ik al snel de slaap, want wie weet wat ze morgen weer voor mij in petto hebben.