Ook vanochtend waren we al weer om 06:00 uit de veren, maar we hadden wel echt top geslapen. Zalig zo rustig in het bos. We ruimden het busje op, deden een kort toertje met Woody door het bos en aten rustig ons ontbijt. Dan was het tijd om nog een tweetal uurtjes te rijden tot aan de wandeling van vandaag: het Wigierski Park Narodowy. Hier kwamen we rond 10:00 aan en ik ging bij de toeristische dienst ons wandelpermit, de parking en de wandelkaart regelen. Hierna konden we vertrekken voor een wandeling van een 10-tal kilometers. De zon was al best pittig op dit uur van de dag en de temperatuur tikt alvast de 28 graden aan. Je kan dus bijna denken, dat we in het Zuiden op vakantie zijn. We beginnen de wandeling aan een grindpad en gaan zo het bos in. We krijgen te zien hoe ze hier in deze regio honing en bijtjes houden en verder nog heel wat andere educatieve info over de streek. Het eerste stuk van de route leidt ons naar het eerste meer: Suchar I. Dit meer wordt vervolgens nog eens gevolgd door 4 andere meren, die zeer origineel Suchar II, III en IV noemen. Ze waren wel een voor een even mooi en we genoten dus van de prachtige natuur, maar vooral ook de rust, want we kwamen van de hele wandeling niemand tegen. 

Onderweg ging het pad bij momenten wat bergop en bergaf en na de meren, kwamen we eerst nog wat dieper in het bos terecht, alvorens we dan de rand naderden en daar op een picknickbank in de schaduw nog onze picknick en lunch nuttigden. Van hieruit ging de wandeling verder door de velden en boerderijen, om na een tijdje terug richting de bosrand te gaan en ons terug het dichte bos in te loodsen. Onderweg zagen we nog enkele roofvogels. En vanochtend twee hertjes. Topdag dus alweer. Uiteindelijk kwamen we na de wandeling rond 13:00 terug aan de auto en we besloten door te rijden naar het volgende grote meer hier in de buurt: Stary Folwark. Hier parkeerden we de auto in een vaag straatje en wandelden het steegje naar beneden. Daar kwamen we uit op een mooi grasland, met een klein zandstrandje en een prachtig zicht op het meer en het klooster van Wigry. Hier is het dus de ideale plek om te zwemmen. In het water zit slechts 1 ander gezin met twee kindjes en op het strandje ook slechts twee koppeltjes. Kortom: bijna helemaal voor ons alleen. We duiken het frisse water in en genieten van de koelte. Woody zwemt lustig mee en speelt vooral ook veel met zijn bal. De omliggende mensen hebben hem voortdurend in de gaten, hoe hij met zijn bal in het water en vervolgens in het zand zit te spelen. Heel normaal kan je het ook niet noemen, maar soit. Iedere gek zijn gebrek. Na de verfrissende zwemsessie hielden we het na een 40-tal minuutjes wel voor bekeken en besloten we ons te laten opdrogen onder een boom in de schaduw. 

Daarna was het tijd om te vertrekken richting het Wigry-klooster, dat aan de andere kant van het meer ligt. Dit zou helemaal niet ver mogen zijn, maar google maps kent de wegen hier niet zo top en stuurt ons dus toch helemaal rond, waardoor we er langer over deden dan verwacht. In het klooster zelf was Woody binnen de kloostermuren niet welkom. We betaalden dus 10 Zloty voor niks voor de parking en ik viel bijna voor de parkeerwachter zijn voeten in een kuil in de grond. Maar los daarvan, was het wel een mooi klooster langs buiten en besloten we nog naar een uitkijkpunt 500m verderop te wandelen. Het meer is echt super groot en heel erg mooi. We besluiten het nu voor bekeken te houden en rijden richting Litouwen voor onze overnachting.

Onderweg beslissen we nog in de winkel te stoppen voor beleg en cola, want Jimmy had blijkbaar het lumineuze idee gehad om de cola terug uit de frigo te halen thuis… Verder stopten we ook nog aan een bar langs de weg om even te kijken, waar we konden overnachten. Ik settelde mij buiten op een bankje met Woody, Jimmy ging binnen de drank halen. Intussen kwam er een vage oude Poolse man aan mij vragen of ik niet ergens anders wou gaan zitten. Of alleszins, was dat toch het enige dat ik kon afleiden uit zijn handgebaren. Jimmy was nog maar net terug of de mannen begonnen vlak langs ons een geïmproviseerd orkest uit te hangen, met een accordeon, een super valse viool en een zeer simpele trom. Woody bekeek het hele tafereel met grote ogen, ik deed mijn uiterste best om niet de slappe lach te krijgen, maar slaagde er niet in, want de tranen rolden over mijn wangen. Jimmy kon het nog redelijk serieus houden, tot ik het niet meer kon houden en begon dan ook volop te lachen. Het was alleszins mooi, dat ze zich zo zelfzeker voelden om te spelen, maar het trok naar alle eerlijkheid op niks. 

Even later passeerden we de grens met Litouwen. Hier zien we meteen een heel ander soort land dan Polen. Qua bouwstijl enz. al eerder richting Scandinavië met veel hout en ook een heel ander soort mensen. Rond 18:00 kwamen we toe in Druskininkai en hier gingen we iets eten. We vonden een prachtig zaakje langs een meer met een heel mooi terras. We besloten als voorgerecht meteen één van de belangrijkste traditionele gerechten te bestellen: rode bietensoep. En amai, dit was echt super lekker! Vervolgens nam ik zalm en Jimmy een soort biefstuk. Beide ook best lekker. Kortom een zeer geslaagde avond alweer. We reden van hieruit bij schemering verder naar een meer met een groot bos. Hier vonden we in het bos, op een paar meter van het meer een prachtig kampeerplekje. We zetten onze daktent op, ruimden het busje nog wat op, gingen nog eens tot aan het meer en genoten gewoon van de rust en de stilte. Het koelt nu gelukkig wel een beetje af. We vestigen ons in het busje, zodat Woody kan slapen. Dat doet hij dan ook languit in de zetel… Wij spelen intussen nog een spelletje keer op keer en besluiten dan nog wat te lezen/schrijven, alvorens we moe en voldaan in ons bedje kruipen. 

The Woody Tales:

Jawel om 06:00 was mijn geweldige nachtrust al weer voorbij en moest ik weer uit de veren. Ik werd meteen buitengegooid voor een plasje en vervolgens ging ik mokkend achter mijn brokken op een takje liggen knagen, want ik heb nog geen honger. De appel van het ontbijt van de baasjes kon er wel nog even in, maar dat was het dan ook. Ik ging met baasje nog eens even in het bos wandelen, terwijl bazinnetje alles klaarmaakte en de afwas nog gauw deed. Dan was het tijd om te vertrekken, want vandaag gaan we nog veel leuke dingen doen en vervolgens ook door naar Litouwen. Ik spring dus meteen in het bosje en krijg dan gelukkig toch nog de kans om 2 uurtjes verder te slapen. Top gewoon!

Ik knor er lekker op los, terwijl de baasjes met uiterste focus naar het nationale park Wigierski Narodowy rijden. Hier regelt bazinnetje alle documenten en dan kunnen we op pad. Ik kan al niet wachten, hoewel ik wel moet toegeven, dat het serieus warm is met mijn pelsen frakske. Ik dacht dat we naar een noordelijkere bestemming gingen, maar ik had dus beter toch nog wat meer van die pels verloren tijdens de rui. De wandeling begint in het bos en komt al snel uit aan een meer. Hier kan ik er jammer genoeg niet in. Bij het volgende meer kan ik wel even pootje baden, maar zwemmen mag ik helaas niet van de baasjes. En idem bij de volgende meren, daar is het ook enkel van kijken en even pauzeren met een koek, maar niks zwemmen. Verder zie ik onderweg ook hoe de bijtjes hier door de imkers in bomen gehouden worden. Ik ruik de honing al zo tot aan mijn neusje komen, maar helaas zit ie veel te hoog. Na de meren is het vooral bos en kan ik er dus op los snuffelen. 

Rond de middag picknicken we en eet ik dus de rest van mijn ontbijt op. Intussen heb ik wel al honger gekregen natuurlijk. We rustten hier nog even uit aan de bank en dan was het tijd om verder te wandelen door mooie weilanden, waar ik een koe en veel eendjes zie. Na de weilanden is het terug een heel stuk bos en uiteindelijk komen we uit aan ons busje. Hier leg ik mij er bij neer en kijk de baasjes aan, om te zien wat nu de plannen weer zijn. Met een klein hartje stap ik het busje in, om te zien, wat ze nu weer voor mij in petto hebben. Maar niets is minder waar! Enkele minuutjes later staan we gewoon aan een reusachtig meer met een strandje en jawel, een mogelijkheid om te zwemmen! En ooooh bazinnetje heeft zelfs een bal mee als verrassing. Wat een topdag. Ik trippel meteen als een sierlijke hinde over het strand en iedereen heeft mij in de gaten. Fier paradeer ik met mijn balletje tot aan het water en daar: plons! Ik spring erin en bazinnetje begint meteen met het balletje te gooien. Ik zwem héél veel keer op en af met mijn balletje en speel vervolgens ook regelmatig in het zand. Dit ziet er volgens de baasjes heel erg grappig uit, maar ik amuseer me rot. De baasjes zwemmen terwijl, wat goed is, want anders ben ik de enige, die fatsoenlijk gewassen is. 

Na het zwemmen moeten we opdrogen op het gras. Ik had liefst nog wat verder willen spelen, maar volgens de baasjes is 40 minuten aan een stuk waterpret echt wel voldoende. Ik was eerlijk gezegd ook al wel een beetje vergeten, dat ik heel erg moe was van ervoor. Maar geen probleem, zodra we bij het meer terug vertrekken, val ik in een diepe slaap. Daar word ik even later uit gewekt voor een bezoek aan een klooster, waar ik blijkbaar niet welkom ben. Schandalig dat het huis van god niet voor iedereen openstaat, maar ok goed. Dan maar naar een uitkijkpunt met 28 graden, daar zat ik al een hele dag op te wachten natuurlijk. Het uitkijkpunt is wel heel erg mooi, met heel veel water, maar te hoog om eraan te kunnen en dus geen mogelijkheid voor mij om te zwemmen. Beteuterd wandel ik terug naar het busje, want ik wil nu toch echt wel even wat slapen. Dat is me ook gegund, tot we aan een vage bar stoppen, waar we op een terrasje buiten gaan zitten. Ook goed, in de schaduw hier kan ik vast en zeker ook slapen. Maar dat is buiten het plaatselijke orkest gerekend. Amai mijne frak, ik ken niet veel van muziek, maar kattengejank klinkt in verhouding als muziek in mijn oren. Zo vals… zo kan ik dus nog niet slapen. 

Ik was dan ook zeer dankbaar, toen we daarna gewoon verder gingen met de rit en ik dus nog een dik anderhalf uurtje kon slapen. Als een echte rolmops vleide ik me neer en genoot van het geronk van mijn eigen adem. Uiteindelijk werd ik in Litouwen wakker en moest ik daar nog mee voor een terrasje op restaurant. Ik gedroeg me weer voorbeeldig en was weer het middelpunt van veel mensen hun belangstelling. Ik at flink mijn eten en kreeg ook nog iets lekkers om te knabbelen. En jawel, toen ging het nog een kwartiertje door naar de eindplaats, die vlak bij een meer in een bos ligt. Zalig! Hier mocht ik van de baasjes even los ravotten en dan gingen we nog even naar het water kijken. Met veel moeite, hielden ze mij uit het water en loodsten ze me terug naar het busje. Ik ging alvast naar binnen, terwijl zij vanachter de handdoeken enz. opruimden. Toen ze terug binnenkwamen, had ik de hele zetel al in mijn eentje ingepalmd. Dat was duidelijk niet wat ze voor ogen hadden. Ok ok, dan heeft bazinnetje me wat opzij geduwd, zodat ik de zetel met haar moet delen, zodat zij ook plaats hebben om een gezelschapsspelletje te spelen. Daar heb ik allemaal geen tijd voor. Zo’n knappe kop krijg je niet door niks doen, daar zijn wel wat schoonheidsslaapjes voor nodig. Ik heb nog geen twee schaapjes kunnen tellen of ik was al in een zeer diepe slaap vertrokken.