Vanochtend werden we weer gewekt door de eerste zonnestralen. Dit hadden we echter niet gedacht, want ze hadden voor vandaag slecht weer voorspeld. Dit bleek dan uiteindelijk toch veranderd te zijn. We aten rustig ons ontbijtje aan het meer en ruimden dan alles in het busje op. Daarna vertrokken we nog voor een kwartiertje met de auto naar onze wandelbestemming van vandaag: Paluse. Hier parkeerden we onze auto onderaan het dorpje naast het meer en begonnen we aan onze 16km lange wandeling. De wandeling gaat in een 8-vorm, dus bijgevolg, kunnen we aan de auto picknicken, als de eerste 13km er op zitten. We wandelen eerst door het dorpje en dan via een straatje naast het meer door de velden richting het bos. Daarna komen we in een prachtig bos terecht, waar heel veel verschillende soorten mos groeien, riviertjes stromen, veel vogels zitten enz. Zo nu en dan moeten we ook een riviertje oversteken via een geïmproviseerd bruggetje en we genieten echt weer van dit alles helemaal in ons eentje, want ook nu weer, komen we niemand tegen. Een schril contrast met de drukte van de stad gisteren (hoewel het ook niet zo druk was voor een hoofdstad), maar hier komen wij toch helemaal tot rust en zijn we in ons element. Zo nu en dan komen we aan een meertje met een prachtig uitzicht.

Na een tijdje komen we aan een open vlakte en plots zie ik links van mij een kleine reebok in het hoge gras liggen rusten. Helaas schrok hij meteen op van onze aanwezigheid en sprong huppelend door het open stuk het bos in. Super mooi wel weer om te zien. We gingen verder door het bos en kwamen zo nu en dan ook mooie uitgesneden beelden en hutjes tegen. Verder aten we onze stukjes fruit op in het midden van de wandeling. Deze bossen zijn magisch mooi, maar als je je voorstelt, dat je hier in de winter 2m sneeuw hebt en ze tijdens de tweede Wereldoorlog veel Joden in deze bossen geëxecuteerd hebben, dan kan je de duistere sfeer ook wel een beetje voelen. Hoewel deze natuurpracht vooral heel mooi is, zeker met de stralende hemel weer.

Na het bos komen we aan in het dorpje, dat er ook nu weer heel stil en verlaten bij ligt. We verkennen het plaatselijke houten kerkje en gaan vervolgens via de dorpskern terug naar onze auto. Daar genieten we in de schaduw van onze picknick en rusten even uit. Na een uurtje gaan we terug op pad voor de overige 4km. Deze gaan eerst heel erg gestaag bergop en dan terug heel erg bergaf. Je komt hier op een soort educatiever pad terecht en passeert ook hier langs een 3 meren. Op één van de meren staan we op een vlot en wiebelt Jimmy zodanig hard, dat Woody natte voetjes krijgt. 

We hadden dus weer een prachtige wandeling achter de rug, toen we aan de auto aankwamen en overlegden toen, wat we gingen doen. We besloten inkopen te gaan doen in de Norma, wat echt een heel vage slecht verlichte winkel is. En dan toch nog maar de straat over te steken naar de Maxima XL, om daar ons avondeten te kopen. Vervolgens reden we verder voor een kwartiertje naar een klein verlaten weggetje het bos in. Hier kwamen we op een open plek naast het water, waar we weer ideaal konden picknicken. Het was nog steeds prachtig weer, maar wel een paar graden frisser dan de afgelopen dagen.

Desondanks lieten we ons niet tegenhouden om ook nu in het wel ijskoude water te gaan en even wat te zwemmen. Ook Woody sprong meerdere keren van de vlonder om zijn balletje te vangen en genoot met volle teugen, als hij los mocht rondlopen en spelen. Dan was het tijd om de barbecue aan te doen. Jimmy liet Woody zo nu en dan het vlees bewaken, als hij boven aan het busje iets moest komen halen en dat deed Woody naar eer en geweten heel flink, zonder iets van de rooster te stelen. Ik maakte terwijl de randgerechten klaar en poetste het busje wat aan de binnenkant. Om 19:00 begonnen we dan met zicht op het meer aan een lekker avondeten met aardappelen, gegrilde paprika, rode biet salade, worstjes en gemarineerde kotelet en daar dan nog een goed flesje wijn bij. Meer moet dat niet zijn, dit is het leven! 

We genieten van de ondergaande zon en zien steeds meer vogels op het water. Even later stopt er een busje naast ons busje en komt er een man wat naar ons roepen. Ik ga even kijken wat hij aan de hand heeft en hij wilde ons blijkbaar brandhout verkopen. Toen ik daarvoor paste, gaf hij nog een kaartje van zijn bootverhuurfirma. Slim gezien om deze parkings af te rijden in de hoop op toeristen te vinden. We genieten nog even na van onze fijne avond, doen de afwas en spenderen dan bij het vallen van het duister nog wat tijd in ons busje. We hebben er toch al veel plezier van gehad, van het feit, dat je hier kan staan, zitten, leven, in verhouding met ons vorige busje. Super aankoop geweest dus en we gaan er nog veel plezier mee beleven! 

The Woody Tales:

Normaal ging ik kunnen uitslapen, want ze hadden regen voorspeld voor vandaag. Toch kwam het zonnetje uit en was er dus helemaal geen regen. Daardoor moest ik dus toch vroeger uit mijn bedje dan gedacht, maar dan maar geprofiteerd van nog even los te mogen rondsnuffelen. Dan mijn ontbijtje flink gegeten en voor ik het goed en wel door had, waren we alweer vertrokken. Ik rolde me nog eventjes op als een echte rolmops om verder te slapen in de auto, maar zodra we aankwamen, hadden de baasjes me in mijn rolmopspositie toch ontdekt. Dan dus maar mijn wandelpootjes aangetrokken en we gingen van start voor een volledige 13km. We gingen eerst langs het meer, dan via de oever verder richting een heel mooi bos. In het bos zelf kon ik me ook weer volledig uitleven en snuffelde ik elk struikje, mosje, boompje af. En bazinnetje spotte een hertje. Mijn speurneus had iets anders in de gaten, waardoor ik het te laat zag. Ik wou er nog achteraan sprinten, maar mocht niet van de baasjes. Daar gaat mijn jachtinstinct… 

Verder verzamelde ik enkele takken, maar nu hebben de baasjes die blijkbaar niet nodig, enkel ‘s avonds voor een vuurtje te stoken… Ze weten ook niet wat ze willen. Ik lap ook bijna baasje een pootje met zo’n lange stok, hihi kon het niet laten. We moesten een paar keer over geïmproviseerde bruggetjes, dus ik deed mijn uiterste best om ze te gebruiken en niet gewoon door het water te gaan. En tot slot kwamen we voorbij enkele mooie meren. Vervolgens nog het dorpje, met een houten kerkje en voor ik het wist, waren we al terug aan de auto rond de middag. We aten hier onze picknick en ik besloot dan maar mijn schoonheidsslaapje te doen, terwijl de baasjes even rustten. 

Ik dacht dat het er op zat voor vandaag, maar een uurtje later trokken ze terug hun wandelkleren recht en konden we dus nog eens terug vertrekken. Deze keer zou het wel niet meer zo ver zijn als voormiddag. We deden nog de hele 4km rond twee meertjes, waar we op een soort van schommelvlot gingen staan. Baasje schommelde net zo fel aan mijn kant, zodat mijn pootjes nat werden en ik moeite had om niet zeeziek te worden. Dat is denk ik vergelding voor het pootje lappen met de stok… Maar ok, dan flink verder gewandeld en nog heel erg veel gesnuffeld. Deze wandeling had ook best nog eens veel bergop, dus eigenlijk toch nog wel vermoeiend. Het weer was ook nog gewoon heel erg goed geworden en weer een 28 graden, dus niks fris aan de vis. 

Eenmaal bij de auto val ik als een blok in slaap in de schaduw. De baasjes wekken mij, dat we gaan vertrekken, dus snel even opgestaan om in de auto verder te slapen samen met Teddy. Ik genoot van de rust, terwijl de baasjes gingen winkelen. Eigenlijk moet ik over het busje waken, maar stiekem slaap ik lekker verder, dat weten ze toch niet. Hierna moesten we nog een klein stukje rijden en kwamen we bij een mooi meer. Dit meer begint relatief diep, dus hier moest ik van de vlonder springen. Het ging niet helemaal sierlijk, want ik ging enkele keren echt als een bommetje volledig kopje onder. Maar ik slaagde er toch telkens in het balletje nog te vangen. Bazinnetje trotseerde ook het ijskoude water. Bij baasje duurde het allemaal veel langer, vermits hij nogal kleinzerig is als het op koud water aankomt. Uiteindelijk ging ook hij erin en dan daarna was het tijd om vuur te maken. Baasjes sprokkelden hout en ik hielp vooral met het fijn klieven en reduceren van takken tot kleine stukjes hout. Dan moest ik van baasje het vuur met het vlees bewaken. Zeer hondsgetrouw deed ik dat, ook al wantrouwde baasje mij bij momenten toch een beetje. Als beloning kreeg ik nadien na het avondeten toch ook enkele stukjes vlees. Ideaal! En ja, na het eten, rolde ik me naast het vuur op als een rolmops om wat te kunnen slapen. Dat was buiten de stomme Litouwer gerekend, die mij wakker kwam toeteren en begon te roepen. Ik blafte terug om te zeggen, dat ie moest zwijgen. Bazinnetje kwam me te hulp geschoten en ging hem wegsturen. Daarna mocht ik dan toch in mijn busje zelf gaan slapen. De baasjes bleven best nog lang op, wat maakte, dat ik mijn hele benedenruimte nog even moest delen vooraleer ik het rijk weer voor mij alleen had voor de rest van de nacht.