Vanochtend was er al weer vroeg in de ochtend een visser aan het meer. Jimmy was daardoor wel al wakker, Woody en ik sliepen er natuurlijk zonder enige moeite door. Om 07:00 besloten we wel op te staan, vermits het eigenlijk droog was, wat ze niet hadden voorspeld. Bijgevolg maakten we ons klaar en ontbeten we rustig aan het meer. Of toch alleszins voor eventjes, want even later kwamen er mensen de kampvuurtjes en dergelijke opruimen aan het meer. We moesten van hieruit nog een klein half uurtje rijden naar onze bestemming voor de wandeling, maar we besloten eerst langs de winkel te gaan. Hier was er een super vriendelijke verkoopster, voor de verandering. Ze hielp ons goed verder en stelde zelfs nog geïnteresseerde vragen over waar we naar toe zouden gaan. Buiten aan de winkel was er ook een kraampje met een man, die gedroogde vis verkocht. Zag er super goed uit allemaal, maar konden we nu voor vandaag niet veel mee doen. Ik sprong nog even bij de apotheek binnen, maar ze hadden niet wat ik zocht. Jimmy nam intussen voor het eerst een koffie van de grote koffie-automaten, die hier buiten overal staan. Dit is in plaats van een koffiebar, of als de koffiebar gesloten is. Kindje was blij met zijn koffie en genoot met volle teugen. Ik reed het laatste stukje naar de wandeling: Erglu Klintis. Deze wandeling is slechts 7,8km, maar is dus ideaal voor vandaag, want eigenlijk is het een beetje een rustdag, vermits onze rustdag van gisteren toch een doe-dag geworden was. 

Het was gelukkig nog steeds droog, maar het bos zelf was nat, wat natuurlijk voor een mooie kleur, veel geur en een mysterieuze laag mist zorgde. We genoten met volle teugen en wandelden door het prachtige bos naar de eerste bestemming, langs de Gauja-rivier. Daar zijn er natuurlijke zandsteenrotsen naast de oever, waar we straks op gaan wandelen. Dat maakt het natuurlijk wel zwaarder om te wandelen, want we moesten dus best veel bergop met weer veel houten trapjes. In dit bos is het echter zeker geen straf, want het is zo mooi groen met allerlei soorten mos en op sommige stukken heb je zelfs een beetje een jungle-gevoel. We genieten dus met volle teugen van onze wandeling en deze blijkt dan op het einde ook nog zonniger te worden dan gedacht. Woody had aan de zandsteenrotsen wel even een heel gek momentje en draaide eventjes helemaal door. Hij rende van hot naar her, sprong in het water, liep tegen ons op enz. Geen idee, wat hij aan de poot heeft, maar ok, eventjes flippen na 2 weken intensieve vakantie zal wel normaal zijn zeker. Vervolgens wandelt hij flink weer verder alsof er niks aan de hand is geweest. Moest gewoon even uitrazen dus. Het laatste stuk wandeling gaat over een gravelweg en hier zien we nog een kikker en enkele vogels. 

Uiteindelijk komen we na 7,8km terug aan bij de auto, waar we onze picknick opeten. En dan besluiten we alvast verder te rijden naar een kampeerplek, want het is toch al 13:30. We vinden een plekje aan de Gauja-rivier, dat er helemaal verlaten bijligt. Hier is geen meer, maar je kan wel in de rivier zwemmen. Het water ziet er eerste instantie door het zand wel wat bruin uit, maar dat houdt Woody en mij niet tegen om er toch in te gaan zwemmen. Het water is wel heel erg koud, maar toch heel verfrissend. Jimmy besluit te passen, vermits hij het er toch maar vies vond uitzien. Na de waterpret kwamen we terug bij ons busje en douchte ik me snel aan onze buitendouche. Daarna namen we eens een 3-tal uurtjes de tijd om niks te doen. Gewoon even wat lezen, zitten en rusten. Woody genoot ook met volle teugen van het bijslapen en Jimmy probeerde nog een projectje uit met koffie branden tegen de muggen. Het hielp gematigd, buiten het feit, dat hij de kaarsjes tegen elkaar had gezet en er zo in slaagde om het kaarsvet in de fik te laten vliegen. Nuja, eind goed al goed, niks aan de hand. Vervolgens besloten we hamburgers te maken en deze aan onze picknicktafel op te eten. Smaakte weer super lekker en is gewoon echt fijn om zo buiten te kunnen leven. 

We genoten nog even na, deden dan de afwas en dan haalde ik alvast de meeste dingen naar binnen, want het zou vanavond nog wel wat kunnen regenen en misschien zelfs onweren. Tot 19:30 bleef het nog zonnig en warm, maar dan begon het toch te regenen. Ideaal, want het begint dan ook al te schemeren, dus dan is het toch bijna tijd om naar binnen te gaan. We vestigen ons binnen in ons busje en chillen een beetje, terwijl we ook naar de felle bliksemschichten kijken. Heeft altijd wel iets gezelligs, als je veilig binnen zit. Nu dus gewoon nog wat rusten, want vanaf morgen zijn er weer drukke wandeldagen op komst. 

The Woody Tales:

Vandaag is vrijdag de 13de, maar ik heb toch niet het gevoel, dat het een ongeluksdag is voor mij. Vanochtend mocht ik best lang uitslapen, wat het goed maakte, dat ik de benedenverdieping moest delen met de baasjes. Daarna kreeg ik mijn ontbijtje voorgeschoteld en dan was het alweer tijd om te vertrekken. Ik kon nog een uurtje slapen, want het was een half uurtje rijden en dan nog een half uurtje winkelen door de baasjes. Ik bewaakte al slapend het busje intussen, want zoals ze zeggen: slapende honden mag je niet wekken.

Daarna kwamen we aan bij de wandeling. Dit was een fijne wandeling met heel veel bos en veel toffe kleurtjes. Even later hadden we ook een uitkijkpunt op de rotsen naast de rivier, maar ik was vooral geïnteresseerd in de rivier zelf. Ik sprong als een otter in het rond en werd daarbij zo blij, dat ik met mezelf even geen blijf meer wist. Ik rende van hot naar her en sprong tegen de baasjes op en wist echt even niet meer wat aan mij was. Pure extase. Daarna besloot ik wel terug flink verder te wandelen. Volgens baasje was ik heel erg stout op dit moment, maar hij begrijpt mij gewoon niet altijd. We liepen daarna de trappen terug omhoog en moesten vervolgens nog veel bergop. Maar dat ging als gesmeerd en ging dus vlot vooruit. 

Onderweg moesten we regelmatig over boomstammen springen of klauteren en zo nu en dan hadden we echt een Woody In The Jungle-gevoel. Ik zou zeggen: een echte padvinder. Want even later vonden we een grote kikker. Bazinnetje wilde een foto maken als de kikker sprong, dus baasje steukte mij op om de kikker op te jagen. Vermits bazinnetje met haar zoomlens aan het trekken was en ik de kikker deed opspringen, verschoot ze zich een ongeluk, omdat het leek alsof de kikker op haar sprong. Hahaha, ze viel gelukkig net niet achteruit op haar gat, maar het scheelde niet veel. Daar hebben wij jongens haar toch weer liggen gehad. Fier wandel ik naast baasje op, want dankzij dit manoeuvre, hebben we terug vrede gesloten met elkaar. Bij de lunch krijg ik dan toch ook weer iets lekkers, hoewel hij ervoor mee had gedreigd, dat ik niks lekkers zou krijgen. Eind goed, al goed dus. Na de lunch slaap ik nog even naast bazinnetje in het busje, terwijl zij zoeken, waar we gaan overnachten. Dan rijden ze naar daar via heel veel hobbelwegen en tot slot komen we toe op een open plekje in het bos. Hier zetten we het busje en dan wandelen we naar de rivier. 

Baasjes hadden beloofd, dat we gingen zwemmen, maar baasje trok zijn uitspraak terug in. Hij ging niet mee zwemmen met mij. Bazinnetje hield wel haar woord en ging mee het koude water trotseren. Iedere keer als ze de lijn en mij mee dieper nam, nam ik de lijn over en bracht ik haar en de lijn terug veilig aan de oever. Heel fier ging ik dat aan baasje laten zien, waardoor ik hem ook wat nat maakte per ongeluk. Oeps, hihi. Uiteindelijk besloten we na het zwemmen terug naar het busje te gaan, waar bazinnetje een douche nam en ik me in het zonnetje liet opdrogen.

Blijkbaar gaan we niks meer doen vandaag, wat ik ook wel eens kan pruimen. Dat betekent dat ik de rest van de dag enkel nog moet eten en slapen. Zalig. Ik slaap erop los, ook al word ik zo nu en dan wat door de muggen geplaagd. Na het slapen is het dan etenstijd en scoor ik een klein stukje vlees en een stukje gedroogde kipfilet. Yes. Na het eten kan ik nog even slapen en dan begint het plots te regenen en onweren. Baasjes nemen me mee bet busje in, waar ik slaap, terwijl zij nog wat schrijven, lezen en kijken naar het onweer. Vanaf morgen zou het terug drukker worden op de planning, dus ik kan maar zorgen dat ik nu al wat ben bijgeslapen… Goed vooruitzicht echter: ze hebben hun tentbed weer opgezet, dus denk dat ik de benedenverdieping voor mij alleen heb. Ik heb toch alvast een halve zetel geclaimd naast bazinnetje, in de veronderstelling, dat ze dan niet beneden durven blijven om te slapen.