Vanochtend werden we gewekt door een of andere Johnny, die het nodig vond om een half uur met zijn auto met luide muziek op de parking te staan draaien. Alleszins, Jimmy werd hierdoor toch wakker. Even later ik dan toch ook. Dan dus maar alle drie opgestaan en rustig ontbeten en wat opgeruimd. Het begon nog heel even te nevelen, net voordat we gingen vertrekken met de wandeling. Ideaal, want hierna werd het droog en zonnig. We vertrokken eerst over de grindweg, die we ook met de auto al gereden hadden. Vervolgens moesten we nog langs een paar huizen en dan gingen we terug helemaal het bos in. Na de felle regen van gisterenavond hangt er weer een frisse bosgeur in de lucht. Verder zijn er ook heel wat plassen en jawel hoor, Jimmy schudt weer een tak los op mijn hoofd, zodat ik nat word. Even later komen we aan een beekje, waar je normaal door kan, maar door de felle stroom nu, moet je via houten takken oversteken. Niet ideaal, want deze zijn ook helemaal nat geregend, waardoor ze spekglad zijn. Woody speknek ervaart hier geen moeilijkheden mee natuurlijk. Zodra Jimmy veilig en droog aan de overkant is, proberen we vanop een afstand de cameratas door te geven, want als ik in het water val, wil ik geen 9000€ met mij meesleuren. Daarna probeer ik via de houten takken over te steken en jawel, het lukt me. Dit bleek nog maar het begin te worden van een zeer avontuurlijke wandeling. 

Het pad ging nog een aantal keer over een paar riviertjes, waarbij we telkens over gladde houten takken moesten oversteken, maar deze waren wel al minder breed gelukkig. Daarna waren er heel veel houten trapjes, vlondertjes en boomwortels, die ook stuk voor stuk zeer glad waren. Doordat we voortdurend omhoog en omlaag moesten wandelen, was het dus bij momenten echt opletten om niet uit te schuiven. Er zijn hier trouwens heel erg oude rotsen en grotten van al meer dan 700 miljoen jaar oud. Hier wandelen we een tijdje langs en daardoor moeten we soms ook omhoog en omlaag. We gaan niet in de grotten, want dat raden ze af, vermits er grote bronnen zijn van ettelijke meters diep en het wordt dus aangegeven als zeer gevaarlijk om naar binnen te gaan.

Dus we aanschouwen het spektakel enkel van buitenaf, maar nog steeds erg mooi. Rechts van ons liggen er enkele moerassen en op het laatste punt komen we aan de Gauja-rivier uit. Hier draait de route naar links en wandelen we terug een lang stuk via de gravelweg. Tot deze ons terug diep tot in het bos leidt en we dus nog eens datzelfde riviertje over moeten van aan het begin. En even later blijkt het nog erger, want dan is er een nog bredere rivier, waar we ook enkel via een omgevallen boom over kunnen. Deze was echter vrij hoog en ook spekglad, dus besloten we een dikkere tak, die ook over de rivier liep te nemen en ons aan de boom vast te klampen. Ik ging voorop en vervolgens nam ik halfweg het cameramateriaal over. Woody daarentegen plonst er natuurlijk naar hartelust op los. 

Het laatste stuk van het pad gaat nog een paar keer steil omhoog en naar beneden en dan komen we aan bij de auto. We hebben een klein stukje van de 14km-lange wandeling overgeslagen, vermits dat langs de drukke weg was. Daarom rijden we nog even door naar het dorpje Lieda, waar we naar het “Duivelse gat” gaan kijken. Hier eten we eerst onze Aiki noodles op en doen we een blotevoetenpad. Vervolgens gaan we naar de rotsformatie Devils Hole kijken en dan nog naar een oude toren, die dateert uit de wereldoorlog. Nu waren onze benen alle drie best wel zwaar, dus besloten we naar een nabijgelegen meertje te rijden, dat we helemaal voor ons alleen hadden.

Hier gingen we wat zwemmen in het koude water, dat weer heel verfrissend werkte. Bij het uitkomen dan maar snel afgedroogd en onze kleren terug aangedaan tegen de muggen. Woody rolde er nog volop op los en viel dan in een diepe slaap, terwijl wij even wat uitrustten. Daarna reden we verder naar Cesis. Hier gaan we morgen in de buurt een wandeling doen. Het dorpje is niet zo erg groot, maar vooral bekend van zijn kasteel. We deden eerst nog even een winkelbezoek en wandelden dan naar de ingang van het kasteelpark. We deden een wandeling rond het kasteel en dan nog naar een paar andere gebouwen in het kasteelpark: nl. een kerkje, een ander kasteel, een grote vijver en enkele beelden. 

Super mooi weer allemaal. Dan hadden we wel genoeg gewandeld voor vandaag en besloten we enkel nog even door het dorpje te kuieren, alvorens we gingen eten. Het dorpje is niet zo heel groot en heeft slechts een aantal winkeltjes en restaurantjes. We vleien ons op een terrasje bij Eposs, waar we een super lekker hoofd- en nagerecht eten. Woody haalt terwijl wat slaap in en geniet van zijn varkensoor. We hebben vandaag toch weer zalig weer gehad, dus echt fijn dat we op die manier de Baltische Staten mogen en kunnen verkennen. Na een uitgebreid en rustig terrasje wandelen we terug naar de auto en rijden we naar een verlaten plek in een bos. Onderweg worden we nog getrakteerd op een prachtige zonsondergang, die ervoor zorgt dat de glooiende heuvels perfect belicht worden. Nog snel even enkele foto’s gemaakt en dan kwamen we toe op ons plekje in het bos. Hier maken we ons busje klaar en rusten we nog wat uit voor morgen weer een drukke wandeldag. 

The Woody Tales:

Vanochtend werd baasje wakker van een lawaaierige Let met een slechte muzieksmaak. Ik kon het 7x zo goed horen als hij, met mijn echte wolvengehoor en ik kon het wel langs me neerleggen. Bazinnetje sliep er eerste instantie ook gewoon door uit, maar vermits baasje dan toch wakker werd en opstond, stonden we allemaal maar op. Ik hield het even uit, tot na mijn ontbijt en kroop dan terug achter bazinnetje in om te slapen, terwijl zij haar ontbijt op at. Rond 08:00 begon het dan toch al met onze wandeling voor vandaag. We gaan een 14-tal kilometer doen volgens de baasjes.

Eerst is er een heel stuk gravelweg, waar ik gewoon wat kan snuffelen. Even later belanden we in een dicht begroeid bos, waar ik helemaal mijn hart kan ophalen. Alsof dat nog niet goed genoeg is, is er plots een zeer modderige rivier, waar ik natuurlijk meteen inspring. De baasjes maken er een heel spektakel van, om over de rivier te gaan via enkele takken. Ik doe het hen thans meerdere keren voor, hoe ze het moeten aanpakken, maar ze lijken het toch beter te weten. Ok dan, ik ben alleszins een stuk sneller. Daarna zijn er nog wat riviertjes en dan heel veel houten trapjes en vlondertjes. Ook hier en daar wat omgevallen bomen waar we over of onderdoor moeten. Goh, echt een soort avonturenparcours vandaag, daar geniet ik dus volop van. 

De baasjes volgen me natuurlijk wat trager, wat ik niet zo heel goed snap. Zij moeten maar twee pootjes overeind houden en ik vier. En toch ben ik zoveel sneller… We zien meerdere grotten en rotspartijen, waar ik graag wel eens zou willen gaan snuffelen, vermits ze zo oud ruiken. Aan de buitenkant mag dat van de baasjes, maar niet aan de binnenkant. Beter dan niks natuurlijk, Aan de rechterkant zijn er enkele moerassen, wat voor mij op zwempret lijkt, maar dat mag niet van de baasjes, want ik zou wel eens kunnen zinken. Of ik dat moet geloven, weet ik niet, maar ik zal er maar vanuit gaan, dat ze de waarheid spreken. Plots zie ik vanalles springen in het bos. Ik volg het met mijn speurneus volop en verschiet me telkens als het weer bijna op mij springt. Volgens bazinnetje zit het hier vol met kleine kikkers. Ik was toch behoorlijk onder de indruk en sprong meerdere keren mee omhoog als er eentje naar me toe sprong of vlak voor mijn pootjes landde. 

Na een tijdje avonturenparcours, komen we aan bij de rivier en dan wordt het pad terug normaal. Dit is al iets minder plezant dan het voorgaande, maar wandelen blijft natuurlijk altijd tof. Na een tijdje gravelweg komen we terug in het bos en moeten we zelfs nog bredere rivieren doorkruisen. Ik probeer het opnieuw voor te doen, maar de baasjes geloven me niet. Bijgevolg zet ik me dan maar tegen de tak, die zij gebruiken, zodat ze op mijn hoofd kunnen steunen als houvast. Het is niet helemaal wat ze in gedachten hadden, maar baasje maakt er toch gebruik van. Goede daad van vandaag dus weer gedaan. Uiteindelijk komen we uitgeput, maar voldaan toe aan ons busje. Ik dacht even te kunnen slapen, maar het was niet van lange duur. De baasjes reden namelijk meteen naar een volgende uitkijkpunt.

Hier aten we onze picknick en deden zij een blotevoetenpad. Ik snap er niks van, want ik loop al meer dan twee weken op mijn blote voeten en daar kraait geen haan naar, maar ok. Daarna gaan we naar een duivels gat kijken. Ik moest poseren naast een duivelsbeeld van baasje, omdat dat mijn broertje zou zijn. Hier ben ik toch een beetje van in de war, maar goed. Het is wat het is. Dan zien we een grot en nog enkele rotsen met gaten in. Eigenlijk een beetje zoals tijdens de wandeling, maar blijkbaar hadden de baasjes er nog niet genoeg van. Er stroomt hier wel een klein beekje, waar ik natuurlijk weer naar hartelust in zit, terwijl de baasjes de hoop stenen bewonderen. Dan komt er nog een toren aan ons voorbij, of ja, wij aan de toren voorbij. Hierna kon ik heel even in de auto tukken, maar al snel moest ik er weer uit. Wat hadden ze nu weer in petto? 

Oh jawel, ik zie een heel groot meer met een lang stukje ondiep water. Hier kan ik dus heel goed met mijn bal spelen. De baasjes gooien heel vaak met de bal op en af, waardoor ik mij helemaal kan uitleven met zwemmen, apporteren en spelen. Wat een topdag weer. Na het balletje gooien ben ik wel behoorlijk moe. Dus dan nog maar even een bodyscrub doen door te rollen in het gras en de takjes. En voor ik terug op mijn buik lag, viel ik al in een heel diepe slaap. Na een uurtje maakten de baasjes me wakker, zodat ik in het busje kon. Ik dacht, dat het al tijd was om te gaan slapen, maar niets was minder waar. We gingen eerst nog naar de winkel en dan moest ik nog eens mee op pad. Dit keer naar een dorpje met een heel groot mooi middeleeuws kasteel. We wandelen een heel lange tijd in het park rond het kasteel met uitzicht op enkele andere gebouwen ook. Ik heb vooral oog voor de vijver en de kinderen, die er vlak langs met een balletje aan het spelen zijn. Maar ik mag helaas niet meedoen van de baasjes. Dan maar flink verder gewandeld, in de hoop dat ik vandaag nog ooit mijn pootjes mag gaan stretchen en kan laten rusten. En jawel hoor. Na nog een tijdje in het dorpje rond te struinen, gingen we op een terrasje zitten. Ik vleide me meteen op mijn dekentje en besloot te slapen.

Zo nu en dan werd ik even wakker door een vervelende vlieg. En dan vervolgens nog om een lekkere varkensoor te knabbelen. Dit klinkt toch wel weer als een ultieme droomdag. Maar eens ik de vervelende vlieg weer voel, besef ik, dat het geen droom is. En dat besef ik nog net iets te meer als de baasjes me weer wakker maken om terug naar het busje te wandelen. Daar eenmaal aangekomen val ik als een blok op slaap op mijn Teddykussen en word nog 1x wakker bij het aankomen op onze kampeerplek. Hier doe ik nog een klein snuffelrondje in het bos met bazinnetje en dan ga ik mijn bedje in, want morgen zou nog een drukke wandeldag worden volgens de baasjes.