Vanochtend waren we zoals gewoonlijk weer op tijd op en maakten we ons klaar voor vertrek. We verlieten Palanga en reden richting Klaipeda, waar we nog even langs de winkel gaan. Dit is een groot shoppingcenter, waar ze ook een ongelofelijk grote winkel hebben met letterlijk alles: een soort bouwmarkt met mediamarkt met ikea in één. We gaan daar snel zien voor een adapter voor in de auto, nog lekker vleesje voor Woody en vinden er ook een harnas, wat naar verhouding goedkoper is dan thuis. Verder nog een extra fleecedekentje, voor de avonden, want het wordt toch een tikkeltje kouder. En dan nog gauw inkopen voor eten gedaan, waar we dus nu ook geen pintjes mochten meenemen, want het is niet alleen sterke drank voor 10:00, maar alles van alcohol. Dan terug naar de auto en met de auto naar de overzetboot, want we gaan nu naar het Koerdische Haf. Dit is een kleine landtong, die langs beide kanten door de zee omgeven wordt. Nida grenst aan Kaliningrad, wat dat weer eigenlijk Rusland is. We wilden eerst via deze landtong eigenlijk naar Polen rijden, maar voor Kaliningrad heb je een Russisch visum nodig. Dat hadden we kunnen regelen, maar we hebben ook vastgesteld, dat de grensovergang met Polen relatief moeizaam verloopt, wegens de oorlog. Dus hebben we besloten Nida te bezoeken en dan via dezelfde weg terug te gaan, om dan via Litouwen terug naar Polen te kunnen rijden. 

De overzetboot gaat vrij vlot en duurt slechts 20 minuutjes. Daarna moeten we ook nog eens tol betalen voor een heel erg slechte weg. Maar in Nida is het algemeen geweten, dat niks gratis is, vermits het ook onder de Litouwers en nabijgelegen buurlanden druk bezocht wordt. We vinden een goed parkeerplekje, waar we uiteindelijk ook gaan kunnen overnachten. Vervolgens begint de wandeling aan het strand, waar ook nu weer een bordje stond, dat honden niet toegelaten waren. We merken, dat ze zich hier zelf ook regelmatig de regels aan hun laars lappen, dus we besluiten te doen alsof we het niet gezien hebben. En nee hoor, we zijn niet de enigen met een hond op het strand. Verder is er deze keer geen stuk, waar je verhard zand hebt door het water, dus het is letterlijk alleen mulle zand. Woody geeft er allemaal niet om en rent, springt, rolt en zwemt er op los. Wij zijn na de 3km strand al half afgemat, vermits het mulle zand toch moeilijk stapt. Hierna gaat het pad het bos in en gaan we na een tijdje bos steil bergop. 

Hier komen we terecht in het bekende duinengebied van Nida. Hier liggen honderden duinen met parelwit zand aan de kust. We komen vanuit het bos toe aan een uitkijkpunt, waar je ook met de auto kan geraken en daar is het dus wat drukker. Onze wandeling gaat echter door de duinen en daar blijken we een van de enige zotten te zijn, die zich dat gaan aandoen. We rennen dus de hoge duin van het uitkijkpunt naar beneden, wat natuurlijk vlot en fijn gaat. Vervolgens worden we getrakteerd op heel erg vaak een duin omhoog en en een duin omlaag te gaan.

Bijgevolg dus allebei stikkapot, toen we eindelijk aan de andere kant van de zee kwamen. Hier aten we onze notenreep en ons stuk fruit en genoten even van de rust. Daarna ging de wandeling normaal gezien langs het strand op. Maar wat we op dit punt nog niet wisten, is dat dit stuk wegens natuurbescherming is afgezet en we dus via de duinen nog helemaal terug omhoog moeten. Hierdoor moesten we dus nog eens heel erg veel bergop extra doen en opnieuw in het mulle zand van de duinen. Bovendien is het ook weer vrij warm, dus het weegt toch wel even door. Uiteindelijk geraken we natuurlijk boven en van daaruit dalen we terug helemaal af tot aan het strand. Daar gaan we dan het bos in en komen we na terug even klimmen uit bij de vuurtoren van Nida.

Hier rusten we even op een bankje en genieten van het uitzicht. Daarna dalen we af naar het dorpje Nida en bezoeken we enkele marktkraampjes. Daarna struinen we door de straatjes van het dorp en beslissen we iets te gaan drinken. Van al die inspanningen hebben we ook wel honger gekregen, dus bestellen we een pizza om te delen. Na anderhalf uurtje rusten maken we Woody terug wakker en wandelen we via de dijk en de kerk terug het bos in tot aan onze auto. Daar zetten we ons alle drie neer en staan we de komende twee uur niet meer op, omdat we toch alle drie wel behoorlijk moe en voldaan zijn. Voor het avondeten bevinden we ons nog een 3-tal kilometer van het dorpje.

Daarom zoeken we iets dichterbij, zodat we niet nog eens een extra 6km moeten stappen, want we hebben er al 22km gedaan. We vinden een klein zaakje in de duinen op ongeveer een kilometer van onze auto. We gaan via het bos naar daar en zien nog twee hertjes. Woody slaapt nog half en ziet ze dus niet, maar ruikt even later wel het spoor en gaat dan de jachthond uithangen. We wilden eerst binnen zitten, maar daar zaten mensen met 4 honden, die meteen moeilijk begonnen doen. Dan toch maar buiten gaan zitten en eigenlijk is het toch nog echt zalig weer. We genieten van tonijntaco’s als voorgerecht, een dorado met speciale kokoskruiding, typische Litouwse aardappelen en spinazie als hoofdgerecht en tot slot neem ik nog een Matcha Lava Cake. Kortom, we hebben zalig lekker gegeten en de ober was ook vrij spraakzaam, waardoor we nog wat extra over het land leren. 

Moe maar voldoen en rond gegeten wandelen we in de pikkedonker terug naar onze auto. Je ziet hier geen steek voor ogen, want er is geen lichtvervuiling. We doen dus onze zaklamp maar aan, zodat we niet nog eens verdwalen en dus nog extra moeten wandelen. Als we op de parking komen, staan we daar nog alleen. We kruipen meteen het busje in en vermits het al 23:00 is, gaan we ook meteen slapen. 

The Woody Tales:

Vanochtend hadden we ontbeten en dan vertrokken we alweer naar de volgende bestemming. Ik lag flink te slapen in het busje, ook tijdens het winkelen, toen ik plots het busje voelde schommelen. Ik dacht: wat is dat nu? Ik kwam recht en keek uit het raam en hé? Wij rijden plots over het water… Of nee, we staan blijkbaar op een boot. Oh nee en de baasjes hebben me niet meer uitgelaten voor een piesje, terwijl ze bij Corsica een zeer slechte ervaring hadden met de boot. Ik snap er niks van. Maar 20 minuutjes later bleken we de boot al te verlaten, dus dan begrijp ik het natuurlijk wel. Hierna kwam er nog een zeer hobbelige weg en uiteindelijk stopten we dan op een plekje, waar we ook zullen slapen. We beginnen te wandelen richting het strand en ook hier staat weer een bord van een hond met een rode streep er door. De baasjes negeren het en ik ben kleurenblind, dus ik kan er sowieso niets aan doen. We komen op het strand en ik kan me weer helemaal uitleven: er is een fijn briesje, het is lekker warm en er is weer héél veel zand en water. In het zand zak je deze keer wel diep in, wat ik niet zo een probleem vind, maar de baasjes gaan toch wat trager vooruit precies. Dus daardoor kan ik nog meer rollen en zwemmen. 

Na een 3km gaan we over de duinen en eten we onze picknick op een bankje met nog zicht op zee. En dan gaan we een heel stuk door het bos, waar het pad ook telkens bergop en bergaf gaat. Hier snuffel ik er op los, tot we bij een uitkijkpunt komen, waar het wat drukker is. En bij het uitkijkpunt zie ik: jawel een reuzezandbak. Zoveel zand heb ik nog nooit in één oogopslag gezien en daar kan ik dus alleen maar van dromen. Ik ben dan ook dolgelukkig, dat we als één van de enigen naar beneden gaan. Bazinnetje en ik rennen van de duin naar beneden door het mulle zand, wat heel fijn is natuurlijk. En we gaan bij de volgende duin omhoog en kunnen dan weer naar beneden rennen.

Dat herhalen we meerdere keren, alleen gaat het bergop wat trager voor de baasjes door het mulle zand. Baasje krijgt ook nog het idee om me in te graven, maar dat wil ik precies toch niet. Dus bijgevolg baasje helemaal vol zand gehangen. Eenmaal aan het strand mocht ik weer paar keer de stok halen in het water en dan was het tijd voor een snack. De baasjes zeiden, dat we nu nog langs het strand verder gingen, maar dat bleek niet waar. We gingen terug via de duinen en moesten zelfs de allerhoogste beklimmen. Tijdens de klim had ik een zee van tijd, want ik liep sterk op kop. Dus speelde ik even met een meneer, die blijkbaar een hondenfotograaf was en tegen bazinnetje zei, dat ik een topmodel zou zijn. 

Baasje geloofde er niks van, maar bazinnetje en ik weten wel beter. Ik zie het al helemaal voor mij: Woody zonder vrees, topmodel uit België. Hierna ging de route terug naar beneden naar het strand. Vreemd dat de baasjes de verbodsbordjes hier niet genegeerd hadden, want dat had hen een hoop wandel- en klimwerk in mul zand bespaard. Nu gingen we via het bos terug bergop en kwamen we uit bij een vuurtoren. Daar mocht ik ook even rusten. Vervolgens ging het dan naar het stadje Nida, waar we nog het stadje zelf deden en dan gingen de baasjes iets kleins eten en drinken. Bijgevolg heb ik me meteen onder tafel gevleid en geslapen. Misschien zelfs lichtjes gesnurkt.

Ik heb me zelfs niet laten afleiden door het kleine jongetje en zijn mama, die mij voortdurend riepen omdat ze mij zo leuk vonden. Na anderhalf uurtje was ik wel terug wat uitgeslapen en ging het dan via de dijk en het kerkje terug door het bos. Eenmaal bij het busje aangekomen ben ik wel meteen gaan slapen. Die twee kemels waren zelf ook uitgeteld en zaten ook per total bij mij in het busje. Na een tweetal uurtjes rusten, dacht ik wel, dat het er voor vandaag op zat, maar niks was minder waar. Ik moest terug uit de brak en we gingen terug het bos in. Ik ben nog niet helemaal wakker en volgens baasjes heb ik dus iets gemist. Maar niks wat Woody Speurneus niet zal vinden. Ik ruik een spoor en gedraag me als een echte jachthond met pootje omhoog en alles. Maar baasjes nemen me niet mee serieus. Gelukkig is het restaurantje niet ver en kan ik daar weer slapen en een lekkere varkensoor eten. Daarna moeten we in de pikkedonker helemaal terug naar het busje, waar ik meteen in slaap val.