Vanochtend ging onze wekker al om 05:00. We deden nog de nodige voorbereidingen voor het busje en maakten ons klaar voor vertrek. Woody was super enthousiast, dat hij terug met zijn busje op pad mag. De eerste rit duurt ongeveer een 4-tal uurtjes en spenderen we met enkele tussenstops en vooral gietende regen. We wisten dit op voorhand, dus was op zich niet erg. Zolang we aan het rijden zijn, mag het van ons regenen, als het dan daarna maar droog is. We stopten dus enkele keren om snel te ontbijten en voor we het wisten, kwamen we rond 10:30 aan bij de Teufelstisch in Hinterweidenthal. Dit is een zeer speciale rotsformatie in het bos. Eerst moesten we nog op zoek naar een bakker in dit kleine dorpje, maar dat was geen evidentie. De lokale bakker was dicht en er was een grote begrafenis bezig in het dorp, misschien die van de bakker? Maar dan uiteindelijk toch een andere bakker gevonden. Vervolgens reden we naar de parking en zagen we boven tussen de bomen al een stukje van de Teufelstisch liggen. En we hadden geluk, want het was gestopt met regenen en dus gewoon droog.

We maakten ons klaar en begonnen aan een +- 10km-lange wandeling met een 400 hoogtemeters. Eerst ging het pad gestaag wat bergop en vervolgens moesten we meteen een langer stuk afdalen. We kwamen uit bij een heel mooi riviertje en het voordeel van de regen vanochtend was: het bos ruikt super lekker en is altijd op zijn mooist als alles nog nat is en daardoor super groen lijkt. We wandelden een heel tijdje langs de rivier en kwamen dan bij een splitsing, waar onze wandelroute onderbroken bleek te zijn en dus afgesloten was wegens onderhoudswerken. We namen dan maar het andere pad in de hoop, dat ze zoals onze gps aangaf, daadwerkelijk terug zouden samen komen en we dan van daaruit toch onze route zouden kunnen verder zetten. Onderweg besloot Woody als een wilde gek te rollen, maar vooral ook te plonsen in het water. Hij sprong in het riviertje, maar had de stroming toch wat onderschat en de hoogte van de rand ook. Gelukkig had hij zijn baasjes nog to the rescue om hem mee uit het water te vissen. Na een heel tijdje langs de rivier, kwamen we op een splitsing, waar we fel bergop moesten om dan zo terug op ons originele wandelpad te geraken. Daar kwamen we een hertje tegen. Het hert sprintte natuurlijk meteen weg en Woody wou er meteen achteraan. Gelukkig konden we hem dan toch tegenhouden, maar zijn jachtinstinct was alleszins helemaal op punt. 

We wandelden nog een heel tijdje door het mooie bos en kwamen dan op een open picknickplekje langs de rivier uit. Hier besloten we onze lunch te nuttigen, want de houten bankjes waren zelfs droog. Ideaal. We genoten van ons vers gebakken Duits brood, dat themabewijs “Duivelskorst” noemt en ook letterlijk een zalig krokante korst had. Na de nodige versterkingen voor de maag besloten we de wandeling verder te hervatten. Het zwaarste, maar ook mooiste deel moest namelijk nog komen: de hoogtemeters. Eerst ging het pad gestaag wat bergop en bergaf, maar al snel kwamen we aan een klein meertje, waar dan het pad in S-bochten omhoog slingerde. We namen de ene na de andere S-bocht en vloekten eigenlijk al een beetje op onze regenkledij, die het ons best warm maakte, maar gelukkig ook overbodig was dankzij het droge weer. Woody bereikte natuurlijk als eerste de top. Van daaruit ging het pad mooi langs een dal en gaf mooi zicht op de omliggen heuvels, bergen en bomen. Kwestie om de wandeling nog net dat tikkeltje zwaarder te maken, ging het pad vervolgens weer helemaal naar beneden om dan van daaruit terug helemaal omhoog te gaan. 

Gelukkig was de natuur rondom ons echt prachtig en we waren ook nog geen enkele andere voetganger tegengekomen. We hadden dus dit mooie stukje bos en natuur voor ons helemaal alleen, zalig. We kwamen onderweg nog een mooi uitkijkpunt tegen met enkele houten ligstoelen. Hier besloten we nog even te genieten, alvorens we naar de highlight van de dag wandelden: de duivelskeuken + duivelstafel. Dit zijn rotsformaties, die zeer speciaal zijn. Ze hebben een felrode kleur en zijn op natuurlijke wijze zeer vreemd komen te liggen. Dit stukje natuur zou zo uit Amerika kunnen komen, want daar zagen we al eens soortgelijke dingen. Niet meteen wat je dus in Duitsland verwacht, maar wel mooi. Dit was het laatste uitkijkpunt van onze wandeling en van hieruit ging het dan terug fel bergaf naar de auto. We besloten het laatste stukje zelfs te lopen, zodat we zeker droog aan de auto zouden toekomen en we ook niet zo fel onszelf moesten tegenhouden bij het afdalen. Aan het begin van de wandeling lag er ook een gezellig restaurantje, waar we buiten onder een afdak genoten van een lekker koel drankje en jawel, een zalig stuk Duitse taart. Echt genieten dus. Hierna moesten we terug een 2u30 rijden. Onderweg wisselden we 1x af en het laatste stuk van onze route ging meer door de velden in plaats van autostrade. Hier zagen we enorm veel grote roofvogels vliegen en cirkelen, prachtig om te zien. 

Tegen 17:30 hadden we ons kampeerplekje gevonden aan de rand van het bos, omgeven door velden en bomen. We besloten dan terug te rijden naar het stadje Blaubeuren, waar we morgen ook meer van zullen verkennen tijdens de wandeling. We parkeerden ons op de park & ride en wandelden door de belangrijkste straat van het stadje, op zoek naar eten. We namen ook al snel even een kijkje bij de Blautopf, ik kon namelijk niet wachten om dit natuurschoon even te bekijken. Het dorpje zelf komt vrij doods over, vermits alle winkeltjes al dicht waren en het ook enorm rustig is. Toch is het echt een mooi stukje architectuur, met zeer veel vakwerkhuisjes, een klooster, kerkjes en omgeven door prachtige natuur. We vonden uiteindelijk niet echt een geweldig restaurantje en besloten dan maar een soort van shoarma-schotel te gaan eten, vermits die zeer goed scoorden. We genoten buiten op het terrasje van onze lekkere schotel en wandelden daarna terug naar het busje om naar onze slaapplaats te gaan. Hier hebben we een ideaal plekje gevonden en zagen we ook al meteen een grote reiger in de boom tegenover ons.

We deden nog een kort wandelingetje met Woody en besloten vervolgens ons busje te installeren. Rond 20:30 begon het ook stilletjes te nevelen en hadden wij ook wel nood aan even wat chill-time. Woody en ik installeerden ons achterin het busje en schreven samen de blog (voor zover Woody niet als een blok in slaap viel). Jimmy bleef nog eventjes vooraan in het busje de krant enz. lezen en kwam ons daarna ook gezelschap houden. Intussen is het al rond 22:00 en gaan we nog even wat chillen, alvorens we op tijd gaan slapen, want morgen wacht er alvast een drukke dag op ons. 

The Woody Tales:

Mijn baasjes zijn al enkele dagen druk in de weer met allerlei voorbereidingen: busje in en uitladen, mijn spulletjes verzamelen, mijn brokjesmanagement, enz. Ik weet niet zo heel goed wat ik er van moet denken en ben niet zo opgezet met het feit, dat er toch net een tikkeltje minder aandacht voor mij is. Om nog net niet over verwaarlozing te spreken… Maar goed, gisterenavond nam ik afscheid van moekie en poekie en vanochtend wachtte ik rusteloos af, wat het nu zou worden: mag ik mee op pad of niet… En jawel hoor, tegen half zeven verlieten we de brak en sprong ik met een vleugje elegantie in de naar mezelf vernoemde bus: de Woodyvan. Ik nestelde mij op mijn matje en besloot vol genoegdoening nog maar wat te slapen, want nu ik mee op pad mag, weet ik ook, dat er mij nog wel iets te wachten staat. Onderweg stopten we voor mijn ontbijt op te eten en mijn pootjes even te strekken. Voor de rest besloot ik goed te rusten, maar was ik toch wel wat ongerust door de regen, die ik op het dak kon horen. Het is maar te hopen, dat die baasjes van mij mijn regenlaarsjes en -jasje niet vergeten zijn. 

Tegen 10:30 kwamen we dan aan bij de duivelstafel. Hier had ik toch een beetje bang voor, want volgens bazinnetje, is er ook een duivelskeuken en daar worden stoute hondjes gekookt… Dus zet ik mijn beste beentje voor en ga flink mee wandelen. Het eerste stuk moest ik al meteen wat bergop overwinnen, maar dat doe ik met mijn pootjes in mijn neus. De baasjes volgen uiteindelijk ook wel, maar tegen dat zij het goed en wel beseffen, lig ik al met mijn pelsen frak in de beek. Het was best wat hoog, maar als een echte waaghals besloot ik toch de sprong te wagen. Misschien had ik het wel een tikkeltje onderschat, want de stroming was best fel en de rand was toch hoger dan ik had gedacht. Een klein paniekje maakte zich meester over mij en met een blik van “help mij” keek ik naar bazinnetje. Zij had het direct in de smiezen en motiveerde mij om een stukje met de stroom mee te gaan en dan aan een lager stukje rand er terug uit te springen. Ok, niks aan de poot, gewoon even uitschudden en klaar is kees. Nu ik zo helemaal nat ben, krijg ik toch ook een beetje jeuk. Vol goede moed begin ik te graven in het zand en de bladeren en rol ik er op los. De baasjes zeggen iets van: als ik te vuil ben, mag ik niet mee in het busje slapen, maar ik weet toch, dat ze dat niet over hun hart krijgen en rol er dus lekker verder op los. Daarna gaan we terug een heel stuk bergop en plots steekt er een hert het bospad over. Ik zet me schrap en besluit er achteraan te sprinten, maar dat was buiten de blok aan mijn been, namelijk bazinnetje, gerekend. Ik trok haar sowieso wel een heel stuk mee vooruit, maar ze hield me te fel tegen om nog kans te maken om iets tegen het hertje te gaan zeggen…

Na deze ontmoeting was het dan tijd voor een lekkere lunchpauze, waarbij ik een lekkere proteïnereep kreeg. Nu had ik terug even voldoende energie om flink terug op pad te gaan en maar goed. Het eerstvolgende stuk van de route ging terug serieus bergop met de nodige hoogtemeters. We kwamen wel nog een klein meertje tegen, waar ik uiteraard ook alweer in zat, voordat mijn baasjes er goed weet van hadden… Dan schudde ik hen ook nog eens een beetje nat en dan ging het alleen maar fel bergop met heel veel s-bochtjes. Ze hadden dat beter Woody-bochtjes genoemd, want ik geef hier niet voor en als er er meerdere na elkaar zijn lijkt het ook een beetje op een W. Vermits de baasjes toch wat te traag naar mijn zin waren, besloot ik dan maar mijn houthakkerscapaciteiten boven te halen en enkele takken en bomen bij te snoeien. Daar geniet ik ook met volle teugen van. Daarna moest ik even op een bankje zitten met bazinnetje en keken we naar een mooi uitzichtpunt. En dan gingen we richting de duivelskeuken en -tafel. Hier zette ik mijn beste pootje voor, hoewel ik niet denk dat de duivel genoeg vlees aan mij zal hebben om me te koken, toch ben ik een beetje geïntimideerd door het verhaal van bazinnetje. Uiteindelijk heb ik er geen duivel gezien, maar wel enkele gekke rotsen. Daarna mocht ik met de baasje naar beneden lopen, joepie de poepie en dan een terrasje doen, waar ik nog een stuk koek kreeg. Dit begint toch weer op een topdag te lijken en de verwaarlozing maakt dus weer plaats voor veel meer aandacht voor mij. Hierna was ik blij dat ik in het busje wat kon bijslapen, want ik heb toch veel indrukken en vermoeiende dingen gedaan vandaag.

Tegen de vroege avond stopten we dan nog in het dorpje Blaubeuren. Hier mocht ik nog eens een wandeling met de baasjes door het dorpje doen. Ik denk wel dat ik het bos leuker vind, maar hier in het dorpje ruik ik ook wel heel erg veel dingen. We besloten uiteindelijk in Istanbul te gaan eten, terwijl dat niet in Istanbul ligt. Ik snap er niet veel van, ik weet alleen dat honden niet binnen mogen en dat baasje zegt, dat dat is omdat ik anders ook zo een staaf door mijn poep geduwd krijg. Ik ben dus heel blij dat de baasjes buiten gaan zitten en eten. Braaf wacht ik tot ze klaar zijn en dan doen we nog een wandelingetje terug naar het busje. Ik vraag me af, wat ze nu nog van plan zijn, want het is wel al best laat aan het worden en ik ben op zich wel wat moe. Ik ben dan ook blij als ze stoppen aan de rand van een bos, omgeven door velden en nog een klein wandelingetje met mij maken, alvorens ik met bazinnetje in bed mag kruipen. Baasje besluit nog even wat voetbal te kijken, maar ik begin eerder al balletjes te tellen in mijn dromen… Ah nee, ik moet wel nog eerst de blog schrijven, alvorens ik mag gaan slapen, dus dat is bij deze dan gedaan. Nu snel naar bed, want wie weet wat die twee paljassen morgen in petto hebben voor mij…