Vanochtend waren we om 06:00 naar goeie gewoonte al uit de veren. We waren omringd door twee straathonden, maar ze lieten Woody flink gerust. We maakten ons meteen klaar en vertrokken toen voor een 18-km lange wandeling. We vertrekken in het dorpje Theth zelf en wandelen langs de rivier naar het zogenaamde “Blue Eye”, een felblauwe lagune in de rivier, waar je ook kan zwemmen. De wandeling is enkel, dus het is 9km heen en dan nog eens terug. Het eerste stuk is nog door het dorpje en vervolgens kom je meer in de canyon zelf terecht. Hier was een kleine oude stal met een paard aan een touw. Het paard was paniekerig aan het hinniken en toen zag ik dat er een piepjong veulentje op het wandelpad was gesukkeld en dus door het muurtje niet meer bij zijn mama geraakte. De hond en Jimmy dan even aan de ene kant laten wachten en ik stilletjes voorbij het veulentje geslopen om het dan terug te jagen richting Jimmy, zodat het aan de opening van de weide in zou lopen. Missie geslaagd en het ging meteen weer drinken. Daarna vervolgden we de wandeling, die in totaal 480 hoogtemeters heeft.

Het pad zelf was voortdurend met stenen en ging zo nu en dan wat omhoog en omlaag, maar overwegend eigenlijk bergaf. Woody mocht onderweg een keer plonzen in het prachtige blauwe water en we genoten van de omringende bergen. Het laatste stukje was dan nog door een dorpje met enkele laddertjes over weides. Ook hier sprong Woody weer zonder enig probleem over en dan kwam er als laatste nog een iets zwaardere bergop. Vooral omdat er vanaf hier weer geen schaduw was en de zon toch al sterk brandde, ook al was het nog voor 10:00. Hier en daar lag ook weer wat afval, wat wel jammer is om te zien, maar ze gooien het hier op een hoop en branden het dan op. Uiteindelijk kwamen we aan bij de mooie blauwe lagune. Eerst wandelden we over het brugje en vervolgens wou Woody er meteen in. Ik deed dapper mijn zwemkleren aan, maar amai, het water is echt ijzig koud. Zodra je er met je voeten in gaat, voel je je voeten niet meer. Jimmy waagde ook een poging, maar twijfelde toch ook erg lang. Uiteindelijk gingen we er toch allebei heel even in, zodat we goed afgekoeld waren en toch even hadden gezwommen. Daarna lieten we ons wat opdrogen en dan begonnen we aan de afdalin terug naar het wandelpad. Daar wachtte ons nog een 9-kilometer lange wandeling, die overwegend bergop is. Het eerste stuk was nog relatief vlak en we aten in de schaduw dan ook nog onze picknick op en rustten even uit. Daarna was het echt wel tijd om verder te stappen en dat deden we dan ook gestaag. Het was zwaar, door de warmte en de bergop, maar het ging wel.

Onderweg mocht Woody regelmatig even in de rivier plonzen en ook wij verfristen ons even aan het koude water, alvorens we verder gingen. Het laatste stukje moesten we dan terug over de bruggetjes, waar er meerdere planken ontbraken en we dus met Woody toch erg voorzichtig moesten zijn. En dan kwam het laatste stuk door de warmte en was er geen schaduw meer. Hier stopten we in een klein vaag barretje om even wat te drinken en Woody wat te laten rusten, alvorens we de laatste 1,5km deden. Eenmaal in het dorpje, kwam de straathondenbrigade ons weer achterna. Tegen 15:00 waren we aan ons busje, dat we verplaatsten naar een plekje in de schaduw onder de bomen. Hier besloten we nu gewoon nog wat te chillen voor de rest van de dag, want hadden wel genoeg inspanning geleverd. 

Jimmy ging nog even langs het winkeltje, waar letterlijk bijna niks is. En we ruimden ons busje nog eens volledig op. Voor de rest lagen we wat in onze stoelen, lazen we wat en genoten van de rust. Vlak voor het avondeten, vond Woody een speelkameraadje. Een straathond, die net zo gek in de kop was, als hijzelf. De twee mochten van ons dan ook wat spelen, maar het probleem was, dat ze beiden geen einde kennen. We hebben ze dan ook echt uit elkaar moeten zeulen, omdat we moesten gaan eten om 19:00. Vandaag namen we rundsvlees met gegrilde groenten en een soort frietjes. Het was weer super lekker. De baklava als dessert viel wel wat tegen. De Raki valt dan wel weer goed mee, want we waren na die van gisteren toch allebei nog niet blind geworden. Net toen Jimmy naar het toilet ging, was de speelvogelhond in de omheinde tuin van de eetzaak terecht gekomen en jawel, toen hingen de twee speelvogels weer aan elkaar. De Tsjechische jongens naast ons probeerden mij te helpen, maar er was geen houden aan. Dan maar even laten spelen en toen Jimmy terug was, ging hij Woody te slapen leggen. Ik hield de andere hond even bij en ging dan afrekenen, alvorens we ook allebei ons bedje inkropen. Morgen wordt weer een zeer drukke en zware dag, want dan doen we de wandeling met het hoogste aantal hoogtemeters.

The Woody Tales:
Om 06:00 gaapte ik nog eens diep, knipperde met mijn ogen en jawel, ik moest er toch weer aan geloven: tijd om op te staan. Het eerste wat ik zag, waren enkele straathonden, die rond ons busje lagen, maar ze lieten mij gerust en ik hen. Na het ontbijt namen de baasjes mij mee op pad. De hondenbrigade volgde weer en een van de honden bleef nog een tijdje met ons mee wandelen. Daarna zagen we een paard met een verdwaald veulentje, dat bazinnetje besloot te helpen. En vervolgens ging het veel bergaf. Ik mocht af en toe even in de rivier spelen, maar als het aan mij lag, zwom ik de hele afstand. Gaat volgens baasjes echter niet, dus dan maar verder met hen mee. Uiteindelijk moest ik nog door enkele weilanden en dan over hekjes springen. Als een elegante gazelle spring ik er overheen, alsof het allemaal niets is. Baasjes staan er telkens maar verbouwereerd bij. Daarna gaat het pad nog met een stevige klim bergop naar het zogenaamde Blue Eye. Ik weet niet wat ik van een blauw oog moet verwachten, maar toen ik het zag, was ik op slag verkocht: Plons en ik zat er in.

Amai, dat water was wel echt tegen het vriespunt, maar ik kan daar toch beter tegen dan de baasjes, die minder pelsen frak hebben dan ik. De Engelse toeristen, die we al eens gepasseerd waren, zeiden zelfs: that dog is unbelievable. Hihi… Na het opdrogen ga ik met de baasjes terug mee op pad. Onderweg word ik weer duizend keer geaaid als we iemand tegenkomen en dan kwamen we nog enkele straathonden tegen. Ik mocht van bazinnetje maar heel kort hallo zegen en dan moesten we alweer verder. In de schaduw gingen we picknicken en ik besloot me hier nog eens goed in het zand te rollen. Nu zie ik er ook als een straathond uit en zullen de baasjes mij nog wel eens in het water moeten laten. En jawel, ik heb geluk: ik mag op de terugweg ook nog enkele malen plonzen. Als een echte otter leg ik mij dan in het water en laat mij dan drijven. Lekker verfrissend met deze temperaturen. Daarna moest ik mijn leven riskeren op een waggelende brug, waar er planken ontbraken. Wie verzint zoiets ook? Mijn pootjes zijn intussen wel warm gewandeld, maar het was toch nog een heel stukje terug. Ik was dan ook blij, dat de baasjes nog iets gingen drinken in een vaag barretje.

Eenmaal terug in het dorpje, werd ik uitgekafferd door straathondenbrigade. Dus dan maar flink op mijn matje in de schaduw wat gaan slapen. Dit kan ik de rest van de dag volhouden… Tegen de avond vlak voor we gingen eten, kwam er plots een speelvriendje om de hoek. Ik mocht van de baasjes even meespelen en gek doen. Hier was ik heel erg blij mee, maar helaas komt aan alle mooie liedjes ook een eind en moet ik mee op restaurant. Daar krijg ik wel een klein stukje vlees en iets lekkers om te knabbelen, ook niet slecht. Na het eten is dan plots toch mijn speelvriendje weer daar. Dus ondanks dat bazinnetje het had verboden, begon ik toch weer mee in het spelletje op te gaan en liepen we als twee dolle honden achter elkaar, sprongen op elkaar enz. Uiteindelijk was het dan toch uit met de pret en werd ik naar mijn bed gedragen. Zodra ik dat echter zag, vielen mijn ogen al dicht en nam ik heel bazinnetje haar kant in, vermits zij toch nog moest gaan betalen. Het duurde echter niet lang, want zodra ze terug was, zei baasje dat ik op mijn plaats moest gaan liggen, want van bazinneke mocht ik nog wel even blijven liggen…