Vanochtend hadden we de wekker al om 05:00 gezet, vermits we voor de echte warmte de top van onze berg graag bereikt hadden. We doen vandaag namelijk de Teth – Valbona Pass. Deze is 14km lang en bedraagt een kleine 1200 hoogtemeters. Dat betekent, dat de eerste 6 à 7 kilometer dus echt gewoon voortdurend klimmen en klauteren is. Blijkbaar was het nog pikkedonker om 05:00, dus dan toch nog maar voor een half uurtje omgedraaid, om dan tegen 05:45 aan de dag te beginnen. Ik voelde me ’s ochtends niet kiplekker, maar de wandeling niet doen, vond ik toch geen optie. Dus even doorbijten en daarna was het ook van mij af. We ontbeten stevig, namen onze lunch, erg veel water en veel tussendoortjes mee en parkeerden onze auto vervolgens aan het vertrekpunt van de wandeling. Anders moesten we nog 3km in totaal extra doen en met de warmte en de komende inspanning, zagen we dat niet echt zitten. Vanaf de auto, hadden we meteen een plaatselijke hondenfanclub mee op sleeptouw: een ieniemienie puppie, een iets grotere puppie en twee grote honden. Ze kwamen voortdurend met Woody spelen, wat het bergop wandelen voor ons alleen maar iets moeilijker maakte, vermits de honden voortdurend onder de voeten liepen. 

Het eerste stuk is nog voorbij wat berghuisjes en vervolgens kom je al snel in een prachtig bos. Door de lichtinval van de zon, had je prachtige silhouetten en had het echt wel iets magisch. Alleen moet je er wel serieus voor afzien, want hoe ver je ook kijkt, het gaat alleen maar omhoog en omhoog. De hondenclub wandelt flink en gestaag mee en 1 van de vier Albanese honden zal ons dan ook gedurende de hele wandeling naar de top en terug vergezellen, waardoor iedereen denkt dat we dus twee honden hebben… Beestjes zijn super mooi en eigenlijk nog best ok (niet ondervoed ofzo) en eigenlijk ergens ook wel een mooi leven: vrij zijn en zoveel wandelen als je wil. Anderzijds ergens ook wel wat zielig, want het water en de snacks, die we mee hebben, kunnen we niet delen, vermits Woody het zelf nodig zal hebben. Woody geniet ook met volle teugen van de wandeling, want eindelijk een lekker zacht bospad onder zijn pootjes en veel schaduw, was welgekomen. Door het bos heb je iets minder uitzicht onderweg, maar het was een heel mooi bos en we hadden hierdoor ook voldoende schaduw om te klimmen, dus dat maakte veel goed.

Na het bos kwam er een stukje alpiene bergweide, waar paarden gewoon los in het wild liepen. Zalig om te zien en van hieruit had je ook meteen een prachtig zicht op de omliggende bergketens. Hierna was er gelukkig nog een heel stukje bos, tot we aan een berghutje kwamen. Daar verloren we de puppy’s, vermits ze waarschijnlijk wat moe waren. De andere hond liep gestaag met ons mee. Het laatste stuk was echt nog pittig omhoog klimmen en hier werd het pad ook wat smaller en slipperiger. En uiteindelijk waren we dan op de top van de pas. Hier had je een heel mooi 360° zicht over de verschillende bergtoppen. Je kon dan nog op een andere rots iets hoger klimmen, daarvoor paste ik, vermits het pad daar echt wel heel slipperig werd. Ik bleef dus met mijn twee honden boven aan de top zitten en genoot van het prachtige uitzicht. Na een klein tussendoortje gingen we terug naar beneden en ook nu volgde de hond ons. We overbrugden nog voor 12:00 het stukje bergaf in de zon en toen kwamen we terug in het bos terecht. Daar besloten we onze picknick te nuttigen en rustig wat te chillen, alvorens we de tocht hervatten. Het bergaf gaan neemt toch ook nog altijd best wat tijd in beslag, want er zijn veel stukken, waar je best fel schuift en dus goed tegengrip moet zetten met de wandelstok.

Het bosstuk ging nog vrij vlot en we deden ook hier nog 1 extra uitkijkpunt. Daarna was het nog een heel stukje door de zon en daar probeerden we dan zo snel mogelijk de zonstukken te overbruggen en telkens in de schaduw even te rusten. Het is ook nu zeker 32°C of meer. Uiteindelijk komen we moe en voldaan aan onze auto en besluit ik nog gauw even in de winkel te gaan kijken, wat we in elkaar kunnen flatsen om te eten. We hebben gisteren nl. een tof plekje gezien om wild te kamperen, maar dan moeten we wel zelf koken. In de winkel hebben ze letterlijk twee keer niks, maar ik koop wat eieren, een tomaat, komkommer en fetakaas. We rijden vervolgens naar het plekje via de weg naar de Blue Eye. Onderweg komen we nog even in moeilijkheden, want de weg is erg smal en we komen tegenliggers met nog grotere busjes tegen. Na gemanoeuvreer op letterlijk 5 centimer speling, geraken we elkaar toch gepasseerd. We vinden het plekje via de weg niet meteen, want hadden het van de andere kant via de wandeling zien liggen.

Ik had wel al een oude man aan een vaag bruggetje aan een klein riviertje gezien. We stopten en ik vroeg aan hem, als ik over het bruggetje naar het veldje kon rijden, want ik was intussen zeker dat het daar was. De man verstond ons niet, maar met handen en voeten geraakten we er uit, dat we met onze auto dat weggetje wel zouden moeten kunnen doen. Ik stak dus het bruggetje over en al snel werd het pad echt met grote stenen en rotsen een stuk moeilijker en ruiger. Nuja, een weg terug was er niet, dus ik bleef maar telkens lichtjes gas geven en hopen dat we niets stuk reden. Eind goed al goed en wauw, wat een zalig plekje hadden we hier gevonden. We zetten ons vlak naast de rivier en trokken meteen onze zwemkleren aan. We gingen in het ijskoude water plonzen en konden ons zo dus ook nog eens goed douchen in de natuur.

Na het spelen met Woody in het water, lieten we ons naast ons busje opdrogen en genoten we van de prachtige natuur. Daarna begon ik aan het eten en ik maakte super lekkere chakchouka. Doordat Jimmy de kabel van het gas niet tegoei had vastgedraaid, ontstond er wel even een klein vuurtje, maar dat was gelukkig snel opgelost. Het eten smaakte ons toch wel echt en uiteindelijk kan het niet anders met zo’n prachtig uitzicht. Woody genoot ook een feestmaal en vervolgens zochten we nog even enkele dingen uit voor de komende dagen. Toen het helemaal donker was, maakten we ons bedje klaar en dan genoten we nog heel even van een prachtige sterrenhemel, want hier zonder lichtvervuiling is dat echt prachtig. Een perfecte afsluiter van onze tijd in Theth, op de windeieren van Jimmy na…

The Woody Tales:
Vanochtend ging de wekker nog vroeger dan anders. Maar ik had wel het gevoel, dat ik er klaar voor was: klaar om samen met de baasjes bergen te verzetten. Wel vreemd, dat we eerst met het busje nog een stukje reden. Daardoor dacht ik, dat ik toch nog even mocht slapen, maar het was letterlijk maar voor anderhalve kilometer. Daar hadden de baasjes een fixe verrassing voor mij geregeld: ik kreeg een hondenvriendenclubje om mee de berg te bewandelen. Dit wordt weer een topdag, ik voel het! Wat zijn de baasjes toch attent, dat ze zelfs vriendjes voor op de berg geregeld hebben. Ik speel dus naar hartenlust met de kleine puppy’s en de iets grotere honden en vergeet soms, dat er ook nog gewandeld moet worden. En amai, wat een wandeling was me dat. Het was serieus veel bergop, maar wel grotendeels door het bos, dus dat kon ik ook wel pruimen.

Ik rolde voortdurend door de blaadjes, speelde met takken en probeerde mijn nieuwe vriendjes te overtuigen, hoe leuk dit wel niet is. Of ze volledig mee waren in mijn verhaal, kan ik echter niet bevestigen. De baasjes hadden het ook wel zwaar met naar boven wandelen, dus ik bleef regelmatig op hen wachten om hen wat aan te moedigen. Zij hebben ook maar twee pootjes in plaats van vier, dus ik snap het wel. Onderweg haakten enkele van mijn vriendjes af, maar 1 vriendje bleef de hele weg naar de top bij mij, wat ik wel heel leuk vond. Verder zag ik ook nog wilde paarden en genoot ik ook van de frisse berg- en boslucht. Het laatste stukje was wat minder makkelijk pad en eenmaal op de top, bleef ik samen met de andere hond bij bazinnetje een lekkere snack eten. Daarna gingen we zonder mijn hondenvriendje terug naar beneden. Eerst vond ik dat eventjes erg, maar al snel merkte ik, dat alleen zijn ook wel zo zijn voordelen heeft.

Tijdens de picknick kreeg ik namelijk alle brokjes en koekjes voor mij alleen. Het delen van het fruitje is ook een privilege, dusja dat is ook wel tof! Verder knaagde ik naar hartenlust op takken en nam ik ook weer enkele takken van andere toeristen af, gewoon omdat ik er mee weg kom, omdat ik zo schattig ben. Onderweg deden we nog een uitzichtpuntje en voor de rest was het vooral veel afdalen. Ik bleef weer flink aan bazinnetje haar zijde. Zeker op het laatste stuk, waar het zo warm was, ging ik snel telkens mee en dan in de schaduw schuilen voor het volgende stukje tocht. Toen de Woodyvan in zicht kwam, was ik dus ergens ook wel blij.

Ik werd alleen nog maar blijer, toen ik, na een zeer hobbelige rit, merkte, dat we in het midden van de natuur staan en jawel, vlak naast een rivier. De baasjes installeerden alles en sprongen toen meteen in hun zwemkledij. Ik had mijn zwemfrakske al aan en liep meteen mee naar beneden en plons: lekker fris, of beter gezegd, ijskoud. Bazinneke doet niet onder voor mij en gaat ook meteen in het ijskoude water liggen, zodat ze haar haren ook kan wassen. Baasje daarentegen doet wat flauw en blijft met zijn benen wat rondhuppelen in het koude water. Ik trek hem daarom wat uit balans, waardoor hij er al half in lag en vervolgens spetste bazinneke hem volledig nat. Als de dag nog niet compleet was, dan nu wel! Na het zwempartijtje en het spelen en vangen van mijn speelgoedje, ging ik lekker opdrogen op mijn kussen. 

En net als je denkt, het kan niet beter worden… Dan krijg je nog een feestmaal voorgeschoteld. De baasjes eten iets met eieren en daarom krijg ik ook een eitje op mijn eten en extra stukjes komkommer. Wat een lekker feestmaal, daar profiteer ik eerst nog even van hoor. Vervolgens ben ik best wel moe, maar de baasjes willen nog buiten blijven zitten, dus ik wacht geduldig op mijn kussen en slaap nog een beetje. Eenmaal toen het bed klaar was, dook ik erin en begon ik meteen te knorren, want het was een zware dag!