We hadden vannacht beneden in het busje geslapen, vermits ze hadden voorspeld, dat het zou kunnen regenen ‘s nachts. Dat bleek dan uiteindelijk toch niet het geval te zijn. We bouwden ons busje rustig af, aten ons ontbijt en moesten dan nog een 3-tal uurtjes rijden naar onze volgende bestemming. Vandaag zou onze reisdag worden, vermits het weer niet zo top ging zijn, maar blijkbaar besloten de weergoden er anders over en werden we weer getrakteerd van een fel zonnetje. De rit ging vlot, ik deed het eerste deel en Jimmy het tweede. Voor we het wisten, kwamen we aan in Sigulda. Hier besloten we eerst rustig aan de auto te picknicken. En dan besloten we toch vandaag nog een lange wandeling te doen, vermits het nu mooi weer was en het dan morgen wat minder zou worden volgens het weerbericht. We begonnen onze 14km-lange wandeling aan het kasteel en de burcht van Sigulda. Deze waren allebei super mooi en omringd door prachtige tuinen. Woody mocht in deze burcht ook mee naar binnen, dus we verkenden het helemaal tot in de puntjes. Dit hoort eigenlijk niet bij de route, dus we waren al een uur verder, toen we dan echt aan de wandeling verder begonnen. 

Hier begon de route al meteen weer met een heel aantal trappen omhoog en omlaag. Kwestie van in de hoogteverschillen te blijven. We wandelden een heel stuk door het bos en daalden vervolgens af tot aan de rivier de Gauja. Hier heb je een mooi uitzicht over de brug en een mooi kasteel. Je kan ook met de lift naar de andere kant vanboven, maar wij gaan dit te voet doen. We slaan nadat we de brug overgestoken hebben af naar de oever van de rivier en wandelen daar een heel tijdje langsop. Woody mag ook weer even zwemmen, want het is al bij al toch nog super warm en zonnig geworden, wat we eigenlijk niet hadden verwacht. Bij een grote kampeerplaats steken we over en daar moeten we weer honderden trappen omhoog. We komen hier twee toeristen tegen, die ons vragen of we het Turaida kasteel gaan bezoeken. Daarop geven ze ons hun ticketjes van 6€ het stuk, zodat we dan niet zouden hoeven betalen. We beklimmen de trappen verder en als we bovenkomen, bevinden we ons in een prachtig groot groen park met allerlei kunstbeelden. Hier vleien we ons op een bankje in de schaduw en eten onze stukjes fruit en een notenreep. Na onze pauze wandelen we verder tot aan het kasteel. Het is voor ons niet heel duidelijk waar je een ticketje moet kopen, dus we wandelen een beetje verder richting de ruïne. Daar komt een vrouw in authentieke klederdracht op ons af en vraagt of we een ticketje hebben. Jimmy zegt nee, vermits hij bang heeft, dat ze ons niet gaat herkennen en gaat beweren, dat we er geen gekocht hebben. 

De vrouw twijfelt en zegt: hebben jullie bij de ingang dan geen ticket gekocht? Waarop ik zeg: jawel. We halen de twee ticketjes boven en de vrouw zegt: ah jawel, zie je wel. Je hebt wel tickets. Dus bijgevolg gratis naar binnen. We beklimmen elk om de beurt de grote burchttoren, vermits Woody daar niet mee binnen mag. Vervolgens bezoeken we de rest van de ruimtes in de ruïne nog en na een uurtje hebben we hier ook wel alles gezien. We wandelen nu terug weg van de ruïne en nog een stukje door een park, waar we dan vaststellen, dat de kassa helemaal aan het begin ligt. Daar komen de mensen dus met bussen aan, want bijna niemand wandelt deze wandeling.

We verlaten het Turaida park en steken over via enkele huizen terug het bos in. Daar wachten er nog eens honderden trappen op ons, die we naar beneden moeten, om bij de Gauja rivier te geraken. We wandelen hier weer een heel stuk langs op, dan over de brug en dan nog eens honderden trappen omhoog, om in het stadsparkje van Sigulda te komen. Deze laatste kluitenbreker was toch even pijnlijk in combo met de warmte, maar uiteindelijk lukt het ons ook om deze de baas te kunnen. Vanuit het parkje worden we nog langs een kerkje geleid en langs een ander park, tot we aan onze auto komen. Hier kijken we om wat te gaan eten en we hebben allebei wel zin in kebab. 

Dus we zoeken een goede kebabzaak en gaan daar buiten op een bankje zitten wachten op onze shoarmaschotel. De vrouw van de zaak was super vriendelijk en ook tegen Woody. We kregen elk een grote schotel en genoten met volle teugen. Kan toch wel eens smaken. Hierna rijden we verder naar een groot meer op slechts een kwartiertje rijden van Sigulda. Het is weer via een gravelweg een heel stuk diep het bos in. Bij aankomst zit er een oud koppeltje te vissen. Even later komen er toch nog een heel aantal locals om de beurt toe, om te gaan zwemmen. Tot slot ook nog een Pools koppel met de mobilhome. Dit plekje hebben we voor de eerste keer eens niet voor ons alleen dus. De Poolse jongen laat zijn hond los lopen en als de Letten vragen of hij vriendelijk is, zegt hij nog: dat hangt er soms wat van af. Even later komt de hond naar onze tafel en voor we het weten, begint hij tegen Woody ambetant te doen en te grommen/blaffen. Ik zet Woody daarop even in het busje, maar daar werd hij natuurlijk niet vrolijk van. Toen ik hem er weer wou uithalen, schoot hij langs me door en de andere hond vloog op hem af en probeerde hem dus te bijten. Woody natuurlijk huilen en drama, de andere hond door zijn baasje de mobilhome in gejaagd. Gelukkig eind goed, al goed en niks ernstigs gebeurd. Tegen 20:00 begint het te nevelen, wat ze voorspeld hadden. We bouwen ons bed beneden in het busje op en spelen nog enkele gezelschapsspelletjes alvorens we gaan slapen om 22:30.

The Woody Tales:

Vannacht had ik het weer aan de poot. De baasjes namen het merendeel van mijn benedenverdieping in beslag, waardoor ik dus niet languit in mijn sofa kan slapen. Maar ok, het is wat het is. Hopelijk vanavond meer geluk, maar dat is nog afwachten geblazen. ‘s Ochtends flink mijn ontbijt gegeten en dan terug in mijn bedje gekropen, tot we moesten vertrekken. En oh jawel, de baasjes lieten me weten, dat we 3 uurtjes moesten rijden. Ideaal. Ik vleide mij languit op mijn zetel, want jawel, nu zitten zij toch vooraan, dus kan ik me als een echte prins laten rondrijden door mijn vazallen. Ik genoot van mijn super lange dutje, maar was dan ook wel blij en uitgerust, toen we aankwamen op de parking. Daar liep ik eerst met bazinnetje een rondje over het gras, vooraleer we onze picknick gingen opeten. Ik genoot van mijn lekkere lunch en dan was het blijkbaar tijd om te gaan wandelen. Ik trok mijn wandelpootjes aan en mijn wandelpels tegoei en klaar was ik. We begonnen aan een heel mooi kasteel met een mooie tuin. Vlak daarachter lag de burcht van Sigulda, waar ik ook binnen mocht. Dat vond ik heel leuk, want zo kon ik al die oude geurtjes van vroeger nog eens goed doornemen. De baasjes staken me gelukkig ook niet op het kanon wat er stond, wat dus toch betekent, dat ze mij nog altijd heel graag zien. 

We deden ook enkele uitkijkplatformpjes in het kasteel en na een uur waar we rond. Ik dacht, dat we toen wel klaar waren om naar de auto te gaan, maar dat was dus niet het geval. De burcht, die we heel in de verte als uitzicht hadden zien liggen, is blijkbaar onze bestemming en dan moeten we ook nog eens helemaal terug. Ik trippel dus nog maar even mijn wandelpootjes warm en dan beginnen we meteen met de nodige hoogtemeters door honderden trappen omhoog en omlaag te gaan. Nu daar draai ik mijn pootje niet voor om, dus ik loop veruit op kop. We komen langs enkele huisjes en dan bij de brug naast de rivier Gauja. Hier zou ik wel graag eens willen zwemmen, maar dat gaat vanop deze hoogte nog niet. We steken de brug over en slaan dan rechts af, waardoor ik wel aan het water uitkom. Joepiedepoepie, voor de baasjes het goed en wel beseften, zat ik alweer als een vis in het water rondjes te zwemmen en naar water te happen. Hierna kan ik er weer tegenaan en ga ik met de baasjes verder op pad langs de rivier. Hier is het paadjes vrij smal, maar ik heb gelukkig geen last van de netels, zoals sommige bazinnetjes met een korte broek. Maar mijn bazinnetje geeft wel geen kik als ze zich netelt, dus denk dat zij eenzelfde soort vacht als mij heeft. 

Vervolgens steken we een grote kampeerplaats over en dan moeten we honderden tot duizenden trappen omhoog. De baasjes krijgen hier twee ticketjes van andere toeristen, waardoor ik toch een tikje ongerust ben: want nu heb ik er geen? Ik zal toch wel mee mogen zeker? Ik spurt samen met bazinnetje de trappen omhoog, want als ik als eerste met haar boven ben, is de kans groot, dat ik baasje zijn ticket kan jatten en hij niet mee mag. Eenmaal boven is er nog geen kasteel, maar wel een heel groot park met hele gekke beelden. Het gras is hier echt wel groener, dan aan de overkant, maar ik weet niet zo goed wat er aan de overkant is hier natuurlijk. Alleszins, mooi groen en dus ideaal om menig keer in te rollen. Tijdens dat rollen sneuvelen er ook enkele grasplekken, omdat ik met mijn poten blijf hangen terwijl ik rol. Hierna nog gauw een stukje fruit van de baasjes geschooid en dan konden we verder. En je gelooft het nooit: ik mocht gratis het kasteel binnen. Die twee kemels ook, maar dat is omdat ze vals gespeeld hebben. Dankzij mijn onschuldig engelengezicht kwamen ze er denk ik mee weg. Dan stellen ze vast, dat ik niet mee in de toren mag en denken ze dat ik dat erg vind? Laat hen maar al die rondjes trappen naar boven wandelen, ik wacht hier wel twee keertjes en doe terwijl gauw een dutje om mijn engelengezichtje mooi in de plooi te houden. 

Na het verkennen van de burcht moeten we blijkbaar nog héél erg ver wandelen. En alsof dat nog niet genoeg is, moeten we ook nog eens honderdduizenden trappen omhoog. Ik kan wel niet zo heel goed tellen, maar het voelt wel als zoveel alleszins. Baasje laat hier bijna zijn laatste adem, maar slaagt er dan toch ook in om de top te bereiken. We strompelen nog een beetje door de parkjes en voorbij een kerkje, maar zijn dan toch alle drie ook heel erg blij om de auto te zien. Het was ook wel heel erg warm weer vandaag, wat we niet verwacht hadden. De baasjes zetten me in het busje en zoeken dan een kebabplek. Ik weet niet zo goed wat kebab is, maar baasje zegt, dat het is zoals een broodje rat, jakkes! Vervolgens zegt hij dan ook soms, dat ik een rat ben, dus nu ben ik wel een beetje in de war over wat ze precies gaan eten. Maar ok, we zien wel. Ik laat het op me af komen en ga er niet vanuit, dat ze mijn broertjes zouden opeten… 

De kebabzaak bleek helemaal ok te zijn en er was geen sprake van broodjes Woody. Dus ik ging blij en ook met een volle maag terug mee naar het busje. We reden nog een stukje en kwamen toe bij een heel groot meer. Hier zou ik wel heel graag nog willen zwemmen, maar het mag niet van de baasjes, omdat ik seffens moet gaan slapen. Dan maar op een bankje in het zand gelegen en wat geslapen. Tot er plots een kleine gemene hond op mij af kwam en mij probeerde te bijten. Bazinnetje zette mij daarop in het busje, maar dat liet ik mij niet zomaar gevallen. Bijgevolg wou ze mij er terug uit laten en ik dacht: nu laat ik zien, dat ik Woody zonder vrees ben. Maar de hond kwam naar mij toe en beet me rakelings in mijn bil. Toen toch een beetje moeten wenen en troost gaan zoeken bij de baasjes, ook al was het maar een schampschot en dus niks aan de poot. Even later begon het stilletjes te nevelen en moesten we in het busje. En jawel hoor, die twee gaan weer mijn benedenverdieping in beslag nemen. Twee nachten op rij, dat gaat er toch wel stilletjes aan over…