Vandaag hebben we voor het eerst in twee weken echt een beetje een soort van rustdag. Niks moet en alles kan. We slapen dus voor het eerst eens echt uit en houden het toch tot 07:15 uit in ons bedje, met op de achtergrond het geluid van de rivier. Je hoort ook in de verte weer de minaretten, die 5x per dag tijdens het gebed hun dienst doen. Ergens wel tof om te horen, vermits je dan merkt, dat je toch in een heel andere cultuur en een heel ander land zit. Na het ontbijt maken we ons klaar en besluiten we toch nog eens terug naar Shköder te gaan. We parkeren ons op dezelfde locatie en wandelen nu tot aan de kathedraal van Shköder. Deze ligt op een mooi kleurrijk pleintje. Ook nu weer, zie je voortdurend alle blikken richting ons gaan, want een hond aan een leiband is hier nogal uitzonderlijk. Mensen gaan voortdurend aan de kant en sommige knijpen zelfs uit angst in anderen hun arm, omdat de hond tussen de mensen loopt… De straathonden worden dan ook volledig genegeerd door iedereen. Wel hebben ze allemaal een oortag en zien ze er min of meer ok doorvoed uit.

Na de kathedraal kuieren we nog wat door de lokale straatjes, gaan we langs de bank en wisselen we nog wat euro’s om naar Lek. Dan besluiten we nog een terrasje te gaan doen, hoewel de ober toch ook vrij angstig is om ons te komen bedienen, terwijl Woody wel braaf langs ons ligt. Ook nu weer komen er kinderen om geld bedelen en zie je toch ook wel echt de verschillen tussen arm en rijk enorm. Na ons terrasje struinden we nog even rond en verwonderden ons nog maar eens over hoe anders zo’n stad eruit ziet dan thuis. Hier en daar heb je mensen met bv. 5 meloenen op de grond zitten, je kan je hier op een oude (niet digitale) weegschaal wegen voor een klein bedrag, enz. Verder kan je ook het grootste aanbod aan namaakkledij vinden. Na het stadje besluiten we alvast richting het Komani meer te rijden, vermits we hier morgen de ferry zullen nemen met onze Woodyvan.

Het verkeer hier is zoals in de meeste Zuiderse landen: een zooitje ongeregeld. Mensen parkeren overal waar het kan, zelfs midden in de straat en doen ook geen moeite om zich dan uit de voeten te maken. Nogal vrij individualistisch ingesteld en verkeersregels zijn er duidelijk om gebroken te worden. Onderweg komen we door wat kleinere dorpjes en gaan we nog inkopen doen, hoewel dat hier geen evidentie is. Lactosevrije dingen kennen ze hier tot nu toe precies niet en super veel keuze hebben ze in de grotere winkeltjes eigenlijk ook niet. Maar we passen ons aan en lossen alles wel op een manier op. Daarna stoppen we aan een super schattig restaurantje, Mullari. Hier besluiten we te lunchen en al warm te eten, vermits we vanavond zullen wildkamperen en dan in principe al niet moeten koken. Het restaurantje zelf is gewoon als een oude molen en heeft een rieten dak en super mooie steentjes. Ook de tuin is echt heel erg gezellig met allerlei kleinere hoekjes. We nemen hier allebei een pizza, voor slechts 5€ het stuk en hij is eigenlijk echt nog wel lekker. Na de lunch komt ook hier weer een lokale kat Woody even uitdagen, maar gelukkig kreeg hij ze niet te pakken. Na ons restaurantbezoekje reden we de SH25 richting Koman. Deze weg is in zeer slechte staat en op veel plekken ontbreekt het asfalt of zijn er grote kratergaten. We rijden hier dan ook zeer voorzichtig en traag door, zodat we zeker geen stukken maken.

Tegen 15:00 komen we dan toe aan ons plekje, waar we willen overnachten. We zetten ons hier langs het water en laten Woody eerst maar weer eens plonzen. Het is vandaag vrij bewolkt, dus qua hitte is het iets minder warm, vermits de zon niet zo brandt. Temperatuur is wel nog steeds vrij warm. Na het plonzen, zetten we ons in onze stoelen naast het water en turen met de verrekijker naar de verschillende vogels, die we zien. Woody slaapt terwijl wat op zijn matje. Die moet waarschijnlijk nog het een en ander van de afgelopen dagen verwerken, vermits het toch al twee zware en drukke weken waren. Plotseling komen er twee ezels uit het niets opgedoken. Woody begint natuurlijk op de ezels te blaffen, maar had niet verwacht, dat de ezel hem als gevolg ging komen uitdagen. De ezel begon super luid te balken naar Woody en ging vervolgens steeds stampvoetend dichter en dichterbij. Zo snel hij kon, kroop Woody bij ons. Ik heb bijgevolg de ezels dan maar weggejaagd en toen keerde de rust terug, tot er een kudde geiten voorbijkwam. Deze lieten ons wel met rust.

Uiteindelijk begon het beetje bij beetje duisterder te worden en besloten we ons tapasplankje avondeten klaar te maken. Daarna speelden we nog enkele gezelschapsspelletjes met de ondergaande zon en genoten van de rust en de prachtige natuur. Toen het helemaal donker werd, begonnen we dan maar ons bedje klaar te maken en trokken we naar binnen, vermits we anders ook door de muggen opgegeten zullen worden. We speelden nog enkele gezelschapsspelletjes in het busje en gingen dan maar stilletjes slapen, want morgen moeten we heel vroeg opstaan, want we hebben weer een tof tripje gepland. Benieuwd hoe het gaat meevallen voor Woody ook. 

The Woody Tales:

Vanochtend mocht ik van de baasjes super lang uitslapen. Om kwart na zeven stonden we dan wel op en toen ging bazinnetje al even met mij naar het water, zodat zij wat foto’s kon maken van het kasteel en ik nog even wat kon plonzen. Daarna gingen we rustig ontbijten en kon ik nog even op mijn matje chillen. Vervolgens reden de baasjes met mij naar de parking van gisteren en gingen we nog eens het stadje in. Nu bezochten we de kathedraal, enkele winkeltjes en we kuierden nog wat rond. Ook nu weer, keken de mensen mij regelmatig maar raar aan en gingen de mensen vaak uit de weg voor mij. Toch voel ik me hier best ok, want de baasjes zijn bij mij en ik beleef hier weer de wildste avonturen. We gaan nog even in een parkje zitten, gaan nog gezellig een terrasje doen en kuieren nog wat verder door de drukte van de stad. Ik laat mijn neus hier de vrije loop, want ik kan hier super veel ruiken.

Na het stadje beslissen de baasjes al wat verder te rijden naar een groot meer, want morgen gaan we blijkbaar weer op een groot nieuw avontuur voor mij. Onderweg stoppen we even in een supermarkt en daarna bij een grote ouderwetse molen. Het is hier super gezellig en leuk, want hier zitten veel poezen en ik probeer dus zoveel moelijk te snuffelen en aan te tonen, dat ik een grote sterke hond ben, wanneer ze langs ons tafeltje door komen. Van baasjes moet ik ze uiteindelijk wel negeren, dus na een tijdje was het dan ook uit met de pret en ging ik er toch maar flink bij liggen. 

Na de molen reden we verder naar een heel groot meer, via een hele slechte weg. We konden hier dus maar heeeeel traag rijden en het was vooral veel geholderdebolder. Maar toen we er dan eenmaal waren, mocht ik meteen in het water gaan plonzen. Dat was natuurlijk weer helemaal super, dus ik genoot met volle teugen. Daarna ging ik met de baasjes wat chillen op mijn mat en keek ik vol fascinatie naar de vele vogels. Tot er dan plots twee belletjes begonnen te rinkelen en nee hoor, ze waren niet denkbeeldig, ik heb ze echt horen rinkelen. Daar waren dan plots twee beesten met hele lange oren en een lange staart, volgens bazinnetje ezels, volgens baasje mijn tweelingbroers. Dat brengt me een beetje in de war, maar soit, ik ging vol enthousiasme naar de ezels blaffen, zodat ze zeker door hadden, dat we er waren.

Tot één van beide ezels dan briesend naar ons toe kwam, stampvoetend naar mij begon te balken met een hels lawaai… Toen ging ik snel achter baasje schuilen en mijn pootjes kruisen dat dit snel zou stoppen. Bazinnetje kreeg de ezels vervolgens terug op hun pad en toen kon ik gerust ademhalen. Tot er dan plots weer gerinkel klonk. Eerst dacht ik weer een grote afgrijselijke ezel, maar het was een kudde geitjes. Na al dit dierenspektakel was ik blij, dat ik kon avondeten en dat ik na buiten nog wat te rusten, terug mijn bedje in mag. Benieuwd wat de baasjes morgen voor mij in petto hebben.