Vandaag ging de wekker al om 06:00. We ontbeten met zicht op het meer en maakten toen het busje klaar. Jimmy legde de laatste hand aan het busje, toen Woody en ik al aan onze ochtendwandeling begonnen. We liepen gewoon langs de super slechte straat, vermits hier toch nog geen auto’s zijn op dit uur en wandelden al richting het Komani Lake. Jimmy ging nog even wat dingen in orde zetten en zou ons dan oppikken, wanneer onze wegen zich terug kruisten. Zo had Woody toch al een ochtendwandelingetje gehad, vooraleer hij voor het eerst in zijn leven op een kleine boot zal kruipen. Jimmy pikte ons dus onderweg op (hij is ons dan toch nog niet beu, want anders was ie vast en zeker doorgereden) en reed vervolgens tot aan de tunnel. Deze tunnel mag je enkel in, als je de mini-ferry geboekt hebt. We gaven onderweg nog een zwerfhond een klein beetje te eten en reden toen door de tunnel. Daar was het een beetje chaos, vermits er allerlei Albanezen door elkaar stonden. De ferry kan slechts een 5-tal voertuigen met zich meenemen en is dus relatief klein. Tot op de millimeter moesten we de auto parkeren, waardoor we bijna geen enkele deur nog tegoei open kregen.

We stapten met ons drietjes nog even van de boot af, vermits de boot pas om 09:00 vertrekt, maar je moet minimum 40 minuten op voorhand daar zijn. We waren natuurlijk veel te vroeg, maar liever zo. We bekeken de situatie even vanop afstand en besloten, dat we achteraan aan het bankje van het hutje zouden gaan zitten. Daar is maar plaats voor 3 personen en zo zitten we iets rustiger en kan Woody hopelijk ook wat rustig op zijn gemak liggen. De passagiers zonder voertuig moeten nog even wachten, dus vandaar dat we snel konden kiezen en nog alle keuze hadden. Zo gezegd, zo gedaan en we werden vervolgens vergezeld door een Oostenrijkse vrouw, die met haar man en vrienden met de motor onderweg is. Woody wordt meteen geadopteerd en naar hartenlust verwend en geknuffeld. Hij is dus in zijn element. De ferry wordt wel volledig volgepropt, dus er zijn minder plaatsen dan mensen. Net om het hoekje komen nog twee Australische meisjes op de grond zitten en ook daar weet Woody de ene knuffel na de andere te scoren. Hij staat bijgevolg op menig selfie, stak minstens 5x zijn tong in hun oor en was all over the place… Maar dat was omdat ze het zelf zo wouden natuurlijk…

Toen begon de motor te ronken en vertrok de boot over het meer. Woody keek met volle verbazing voortdurend over de reeling en was behoorlijk gefascineerd. Het Komani Lake is eigenlijk een stuwmeer, maar dat vergeet je, zodra je het haventje verlaten hebt. Rondom het meer liggen heel veel bergen, heuvels en hier en daar kleine boerderijtjes. Het water is ook prachtig blauw, dus echt super mooi om te zien. De rit duurt bijna 3 uur en je verveelt je letterlijk geen seconde, vermits er om iedere hoek weer prachtige landschappen liggen te wachten. En daarnaast waren we ook super trots op onze vriend, want hij doorstond het hele avontuur met glans. Hij was super gefascineerd, maar gedroeg zich ook voorbeeldig en bleef gedurende de hele vaart mooi bij ons liggen. Af en toe sliep hij even en verder keek hij vooral ook mee naar de uitzichten. De aaitjes en krabbels van iedereen rondom ons, nam hij er natuurlijk ook maar al te graag bij. Het bootavontuur was dus echt de max en rond de middag kwamen we toe in Fierze. Hier reden we van de ferry af en reden we een klein kwartiertje weg van Fierze, zodat we ergens konden gaan eten.

We gingen in een zeer charmant restaurantje eten met een prachtig terras. Binnen was het interieur zeer authentiek ingericht, heel speciaal! We namen hier forel, salade, frietjes en op aandringen van de mevrouw ook nog maïsbrood. Veel te veel natuurlijk weer, maar het was wel super lekker! Volledig voldaan stapten we daarna in onze auto om de tocht richting Krujë te hervatten. We stopten regelmatig nog voor wat uitkijkpunten in de bergen en genoten van het prachtige landschap. Onderweg kochten we nog een nieuwe SIM-kaart, vermits de onze op was. Ik werd in de winkel meteen voorgelaten door de plaatselijke mensen en had meteen babbel. Het was wel maar een vaag dorpje, met ook veel vage mensen. Hierna reden we het laatste stukje door, bezochten nog een winkel in de hoop voor een brood en wat beleg te vinden, want we hebben geen zin meer in avondeten, na ons heus middagmaal. Helaas onvindbaar, dus bijgevolg schaften we ons dan maar noedels aan. 
We reden het laatste stukje naar Krujë en vonden daar een camping in opbouw. De man had nog twee plaatsjes, waarvan eentje niet echt officieel en volgens hem ook niet zo goed. Uiteraard gingen we voor dat plekje, want we hadden prachtig zicht op de stad en stonden super asociaal, zoals we het het liefst hebben… 

Ik ging bij zonsondergang een wandelingetje doen met Woody, zodat hij toch ook nog aan zijn wandelingen komt vandaag. Jimmy maakte terwijl de noedels klaar en bracht ons busje al wat op orde. Bij terugkomst aten we gezellig met een flesje wijn en genoten van het mooie verlichte Krujë. Na het eten speelde ik nog even met Woody buiten, vermits belofte schuld maakt en hij zo flink was geweest op de boot. Daarna besloten we hem alvast slapen te leggen, vermits er voortdurend katten en honden hem kwamen uitdagen en hij natuurlijk vast hangt aan de lijn. Wij bleven nog even buiten zitten en gingen dan tegen 23:00 ook ons bed in.

The Woody Tales:

Om 06:00 ging vandaag de wekker en de baasjes beweerden, dat ze vandaag iets nieuws voor mij in petto hadden. Ik stond dus vol enthousiasme op, at flink mijn brokjes en ging dan met bazinnetje wandelen op pad. Vreemd ergens, dat baasje niet mee ging, maar volgens bazinnetje is het ok. Plots hoor ik dan toch onze Woodyvan afgereden komen en ik begin meteen enthousiast te worden, want dan zijn we terug compleet. Even leek het erop, dat baasje toch zonder ons zou doorrijden, maar blijkbaar stopte hij dan toch. Natuurlijk, want ik weet dat hij ons heel graag ziet en ons dus zeker niet zal achterlaten. Eenmaal in het busje, word ik weer holderdebolder door elkaar geschud. Dan gaat het licht nog even uit in een tunnel en dan komen we aan een soort van boten. Mijn laatste bootavontuur was op een hele grote boot, nu was het iets kleins en vreemds. Ik bekeek de situatie dan ook vanop een afstandje en besloot het dan toch maar gewoon op me af te laten komen.

De mensen hier bekijken mij ook allemaal vreemd, want ik ben de enige hond aan een leiband. Ik ga met baasjes met de rare boot op en krijg een plekje achteraan aan een bankje. Ik ga mooi liggen en kijk af en toe eens naar beneden. Van hieruit kan ik niet in het water, want dat is te hoog om te springen. Er zijn ook veel andere toeristen op de boot en dat vind ik wel heel tof. Ik word voortdurend geaaid, betutteld en hoor de ene “oh” na de andere. Plots begint er onderaan de boot iets heel hard te broebelen en amai, dan is er een zeer luid lawaai. De ondergrond trilt en schokt en ik besluit dus meteen mijn hoofd tussen de reeling te steken, zodat ik zeker alles goed kan bekijken.

Baasjes waren niet zeker, of ik het wel leuk zou vinden, maar ik vond dit wel een heel tof tripje. Ik moest niet de pootjes onder mijn lijf uit wandelen om mooi uitzicht te hebben en ik vond het best allemaal spannend. Zo spannend, dat ik er soms wat moe van werd en dus even een dutje moest doen, om dan weer verder te kunnen kijken.

En omdat ik het zo flink deed, kreeg ik van iedereen rondom mij ook voortdurend complimentjes en werd ik veel geknuffeld. Ik mocht zelfs met Australiërs op de foto en gedroeg me als een echt fotomodel. Volgens bazinnetje heb ik soms toch wel wat veel charmes en allures bij… Baasjes zijn wel heel erg trots op mij, dus ben ik ook blij en geniet ik helemaal van dit boottripje. Bij aankomst zijn er mensen aan het overgeven, jakkes. Bazinnetje wandelt met mij de boot af en baasje rijdt de Woodyvan er terug van af. Daarna gaan we in een vreemd plekje iets eten. De baasjes moeten mij aan het hek naast de tafel vastmaken, vermits de mevrouw niet zo heel erg happig op mij is. Maar het is allemaal best wel ok, beweert ze. Hier zitten blijkbaar ook veel katten, de ene keer heb ik ze gezien, de andere keer dan weer net niet… Ik krijg een paar stukjes forel, dus ook dit klinkt weer als een topdag. Na het eten kan ik wat bekomen van alle indrukken in het busje.

De baasjes brengen mij naar krujë. Hier mag ik met bazinnetje nog een wandelingetje doen. Onderweg zien we straathonden, schaapjes, de zonsondergang en een klein stukje stadje. Baasje maakt terwijl het eten klaar. Bij terugkomst eten we, rusten we nog wat uit met een mooi uitzicht en dan mag ik nog een beetje met mijn touw spelen op de open ruimte naast ons busje. Nu ben ik helemaal in mijn element. Uiteindelijk heb ik een topdag gehad en ga ik nu moe en tevreden slapen.