Vanochtend waren we naar goeie gewoonte alweer vroeg uit de veren. We aten ons ontbijt rustig op, namen nog een goei douche en maakten ons toen vertrekklaar. Het was maar 3 minuutjes rijden naar de parking van het stadscentrum. Een super vage parking, met een zeer moderne slagboom en enkele straathonden. We parkeerden de auto, betaalden de kerel en begonnen toen te wandelen richting het oude gedeelte van Krujë. Onderweg kom je de typische lokale winkels tegen en zie je een beetje het alledaagse leven. Naarmate je meer bergop gaat, kom je in de kasseien straatjes met de toeristische winkeltjes. Hier worden allerlei antieke spulletjes, tapijtjes en andere toeristische hebbedingetjes verkocht. Ze zijn nog volop de kraampjes aan het voorbereiden, dus op de heenweg gaan we er vrij snel dooruit en wandelen we tot aan de top van de berg, waar het kasteel van Krujë staat.

We wandelen naar binnen en hebben een mooi uitzicht over de stad en de omliggende bergen en natuur. Het etnografisch museum ligt hier ook en is een mooi gebouw met rondingen en mooie schilderingen. We kuieren wat rond door de tuinen, beklimmen alle mogelijke trappen voor verdere uitkijkpunten en dan zijn we stilletjes aan rond. We beginnen aan de afdaling en nemen op de terugweg wel de toeristenwinkeltjes mee, vermits deze nu wel opgebouwd zijn. Daarna kopen we nog brood bij een zeer traditionele bakker, wisselen we nog even wat geld en gaan we terug naar de auto. Krujë is vrij klein, dus heel veel meer tijd dan een halve dag, heb je er niet voor nodig. We beginnen dan bijgevolg maar aan onze rit richting Berat. We hebben de eerste weken alleen maar natuur gedaan. Nu hebben we enkele stadjes op de planning, vooraleer we de terug de natuur in gaan, kwestie van wat afwisseling te bewaren. Onderweg naar Berat rijden we door veel wisselende landschappen: van bergen en natuur tot wijnvelden, heuvels, vage dorpjes enz.

Onderweg stoppen we even voor een lunch en tegen 15:00 kwamen we dan toe in Berat. We moeten sowieso een verblijfplaats op een camping nemen, vermits je anders dichtbij het centrum sowieso niets zal vinden om wild te kamperen en we zouden nog onze was moeten doen. Dus we vinden uiteindelijk een soort van “camping”, die niet grootschalig is zoals al de rest. We staan dus letterlijk in Nico, de huisbaas, zijn achtertuin en er kunnen in totaal maar 5 mensen staan. Er is ook maar 1 klein gebouwtje waarin de douche, de wc, de wasbak en het wasmachine allemaal te samen is. Vager kan je het waarschijnlijk niet vinden, maar qua locatie is het ideaal en het is niet zo’n massa-camping, waar we niet van houden. We doen meteen onze was en besluiten dan terwijl nog even wat te chillen en te ontspannen. Het is nog steeds rond de 35 graden in de namiddag, dus geen straf om dan even niks te doen. Naast ons zitten Duitsers, waarmee we ook nog even een babbeltje slaan. Tegen 16:30 gaan we dan richting het stadscentrum van Berat.

Berat wordt ook wel de stad van de duizend ramen genoemd en het is vrij duidelijk waarom. Het is een super charmant stadje met allemaal witte huisjes afgewerkt met bruin hout en dan natuurlijk heel erg veel ramen. We besluiten in het stadje omhoog te wandelen en zo kom je in een doolhof van kleine kasseienstraatjes met hier en daar toffe winkeltjes. We proberen tot helemaal boven te wandelen, maar komen dan in een doodlopend stuk van het dorpje uit. Daar roept een mevrouw ons naar binnen om iets te drinken. We twijfelen, maar het is zo warm en het was veel bergop, dus we gaan akkoord. We mogen met de hond door het hele huis uit naar het terras achteraan. Vanaf dat terras heb je een zalig zicht over de stad Berat. We genieten hier van ons drankje en beginnen dan aan de afdaling via andere straatjes terug naar beneden. Onderweg bezoeken we nog enkele winkeltjes, een pleintje en een oude stadspoort. En dan is het tijd voor het avondeten. In de city Grill eten we een grote mixed grill schotel en genieten dus van een heerlijke maaltijd. Daarna besluiten we nog even Berat by night te bekijken en de lichtjes van de huisjes te bewonderen naast het water. Eenmaal terug op de camping ontspannen we nog wat, praten we nog wat met de Duitsers naast ons en tegen 23:00 gaan we slapen. Ik dan toch, want Jimmy ligt de hele nacht wakker door de huilende en blaffende straathonden. Hij snapt intussen waarom ze hier niet zo hondgezind zijn, zegt hij :-).

The Woody Tales:
Vandaag wekten de baasjes mij weer voor een spannende dag. We gaan namelijk stadjes bezoeken en daar kan ik heel veel snuffelen en ruiken. Dus ik trek mijn beste stadsvoetjes aan, eet nog flink mijn ontbijt en dan vertrekken we naar een wel zeer sjofele parking met een aantal schurftige straathonden. Ik voel me dus al een beetje te goed gekleed met mijn mooie blinkende stadsfrakkie, maar soit. Daarna komen we voorbij heel veel kleine winkeltjes, waar zelfs hier en daar karkassen van volledige schapen ophangen. Dat ruikt zoooo lekker, maar de baasjes negeren het en kopen er niks voor mij. Ik keek ook even binnen bij een barbier, maar ik denk niet, dat ze daar mijn pelsen frakske willen bij knippen. Dan maar verder door het stadje richting het kasteel. Het kasteel is al heel erg oud, dus ik ruik hier de meest gekke dingen. Al snuffelend ga ik er op los en vervolgens doe ik mijn neus ook nog eens tegoed in de tuintjes van het kasteel, waar heel veel kruiden groeien. Ik mag met de baasjes mee de trappen beklimmen en alle hoekjes van het kasteel ontdekken, behalve het museum zelf. Daar mag ik natuurlijk niet naar binnen.

Na het kasteel gingen de baasjes nog even bij de toeristenwinkeltjes snuisteren en dan nog bij de ambachtelijke bakker langs. Dat brood rook wel heel lekker, dus ik ging vanaf het trapje ook eventjes binnen kijken. Tijdens het geld wisselen werd ik dan toch even geknuffeld door een hondgezinde Albanees en toen ging het terug richting de auto. Na een ritje en dus enkele dutjes was het tijd voor een stadje met heel veel vensters. Eerst brachten de baasjes ons naar een camping, waar ze de wasjes deden. Hier kon ik nog even in de schaduw genieten en met de buurhond, Sandy, spelen. Baasjes houden niet van buren, maar ik ben wel altijd blij met buren en zeker als ze hondjes hebben. De buurhond is al wat ouder en at dus zijn vleesje uit blik niet op. Ze vroegen dan of ik de rest mocht hebben. En jawel, de baasjes zeiden “ja”. Dat moesten ze mij maar 1x vragen natuurlijk, hop hop en het was weg.

Na het wassen gingen we dan naar het stadje. Het stadje lag op wandelafstand van de tuin, waar we geparkeerd staan en de huisjes hebben hier echt heel erg veel ramen. Dat is voor mij natuurlijk niet het meest interessante. Geef mij maar vooral het snuffelplezier van al die oude straatjes, duizenden hoekjes en vreemde geuren. De baasjes beklommen al de trapjes van de kleine steegjes en toen kwamen we uit in een huis van een Albanees. Daar mocht ik op het terras mee iets gaan drinken, ook al moest ik eerst door de woning uit wandelen.

De terraskat was daar niet zo blij mee, maar ik voelde mij wel de koning te rijk. Ale ja, prins, zoals mijn naam het betaamt. Na de stadswandeling deden we nog enkele winkeltjes en dan gingen we iets eten. Ik mocht ook op het overdekte terras van de Albanese meneer en de baasjes namen een mixed grill. Veel te veel, dus ik dacht volop mee te kunnen profiteren. Ik kreeg inderdaad enkele stukjes kip en de baasjes namen ook nog enkele stukjes mee. Ik dacht, dat die ook nog voor mij gingen zijn, maar ik heb daar niet alles van gekregen. Baasjes willen een deel ervan aan de straathondjes geven, want die hebben het meer nodig dan ik volgens hen. Ergens snap ik het wel, maar toch, een goed stukske vlees kan er bij mij ook altijd in.

Ik moest nog mee Berat in avondzicht gaan bekijken, die baasjes hebben toch soms rare gedachtes. En dan daarna konden we toch naar ons busje. Mijn bedje werd klaargemaakt met nieuwe verse lakens en dan mocht ik er alvast in gaan slapen. Vermits baasjes nog even buiten bleven zitten, nam ik het mij volledig en strekte mij zo lang als ik kon over de matrassen. Ideaal…