Vanochted waren de baasjes er weer als de kippen bij en voor we ons ontbijt aten, wandelde bazinnetje al met mij mee naar de rivier voor een uitkijkpunt op een rots. Daarna terug naar de auto en daar aten we rustig ons ontbijt en vertrokken toen, om aan de wandeling Drabesu Pag te beginnen. Dit is een 15km lange wandeling en gaat door verschillende soorten landschap. Bij aankomst gaan we eerst over een houten wiebelbrug de rivier over en zien we dankzij de dauw nog eens hoe mooi spinnenwebben ook kunnen zijn. Dan gaan we een stukje door open veld en bos en uiteindelijk worden we met een heel aantal trappen naar een hoog punt bovenop de rots geleid, waar we dan een prachtig uitzicht over de vallei hebben. Vervolgens moeten we ook terug afdalen en komen we via het bruggetje terug voor een uitkijkpunt van onderaf over de rotsformaties uit zandsteen. De Gauja rivier kronkelt hier mooi langs en zorgt voor mooie schakeringen in het ontwakende landschap. We wandelen een heel erg lange tijd langs de rivier op, wat ons mooie uitzichten bezorgt, maar het pad is niet altijd top. 

De eerste twee uur banen we ons een weg door laag en soms ook wat hoger struikgewas. We krijgen dus letterlijk duizenden spinnenwebben in ons gezicht en gelukkig dragen we lange broeken ondanks het warme weer, want anders waren onze benen helemaal opengehaald aan de doornstruiken. Even later komen we in een iets bosrijker gebied, waar dan duidelijk staat, dat het privaat-grond is, maar er is verder geen ander pad. Dan maar verder doorgewandeld in de hoop dat we er geen problemen mee krijgen. Het pad gaat zo nog een hele tijd door en komt dan op een open plek in het bos toe, waar we ons fruit en onze repen opeten. We rusten even uit en besluiten dan de wandeling verder te hervatten.

Het pad blijft zeer moeilijk en zo nu en dan zijn er ook omgevallen bomen, die de weg helemaal versperren en er voor zorgen, dat je maar een andere manier moet vinden. Kortom, weer een zeer avontuurlijk pad, waarvan je soms de vraag mag stellen of het wel een pad is? In ruil worden we wel getrakteerd op een hele hoop natuurschoon. Zo zien we een kuiffuut, een blauwe ijsvogel, kikkers, enkele spechten en enkele eekhoorns. Het pad begint naar het einde toe steeds meer bergop te krijgen en daardoor moeten we dus nog honderden trappen doen en dan telkens wat bergaf en weer bergop. 

Het viel bij momenten dus toch even zwaar, vooral toen het al 13:00 voorbij was en we nog steeds niet aan de auto waren. Zoals ze zeggen, de laatste loodjes wegen het zwaarst en dat was ook nu niet anders. We sloten de mooie wandeling dus moe, maar voldaan af bij een picknick aan de auto, want we hadden speciaal niks meegenomen, omdat we hadden gerekend om vroeger terug te zijn. Na even aan de auto gerust te hebben, besloten we het de rest van de dag ook rustig aan te doen. We gingen de auto nog eens tanken, gingen inkopen doen in de winkel en reden toen terug naar een meer, waar we enkele dagen geleden hadden gestaan in Ligatnes. Hier parkeerden we ons busje strategisch, want we wisten, dat de locals hier regelmatig heel kort even komen zwemmen. We zetten ons gezellig op een picknickbank en rusten wat uit. Vervolgens gaan Woody en ik wat met de bal in het water spelen en daarna ga ik nog wat zwemmen. Jimmy lost me nadien af met zijn zwempartijtje en dan is het tijd om stilletjes aan het eten te beginnen. We doen onze barbecue aan en maken een lekkere pasta met groenten voor erbij.

We dachten, dat we steaks hadden gekocht, want er stond duidelijk biefstuk op en dan het logo van een koe. Maar misleidend, het was dan toch varken. Nuja, wel nog steeds heel erg lekker. Jimmy kreeg ook zijn typische Letse worstjes, waar hij al de halve vakantie naar had gezeurd, maar wat ik niet graag heb en ze enkel in grootverpakking verkopen. We aten met ons drietjes gezellig ons avondeten en keken daarna naar de zonsondergang. Toen het eenmaal donker was, had Woody het wel gehad en wou hij gaan slapen in het busje. Wij maakten nadien buiten nog koffie, thee en aten als dessert ons gebakje van de bakkerij. Zalig. En helemaal bekomen van de zware wandeling van vandaag. Tegen 22:30 trekken we toch ook stilletjes het busje in en chillen daar nog even, alvorens we gaan slapen voor morgen weer een drukke dag op de planning. 

The Woody Tales:

Ik had goed geslapen in het bos, maar moest zoals altijd wel weer vroeg opstaan. Dan mocht ik met bazinnetje al een klein wandelingetje van een kilometer doen naar de rivier. Hier was een mooie rots en kon ik aan het strandje ideaal zwemmen, maar dat mocht ik nog niet, omdat het nog te vroeg was en ik dan nat in het busje moest. Dan maar mee ontbeten met de baasjes en dan ging het naar de wandeling. De rit er naar toe was niet ver, maar de wandeling zelf was blijkbaar wel heel erg ver. Eerst moest ik over een wiebelbruggetje over de rivier en baasje wiebelde natuurlijk nog extra hard, zodat ik het zeker zou voelen. Dan gingen we door veldjes en door het bos en vervolgens moesten we heel veel bergop. Van bovenop de berg had je een mooi uitzicht, dat ik van dichtbij wou bekijken, maar ik mocht niet te dicht bij de rand van de baasjes. Al die trappen moeten we dus ook nog eens terug naar beneden en dan moeten we via het wiebelbruggetje terug naar beneden. Hierna moesten we langs de rivier wandelen en mocht ik dus wel zwemmen en afkoelen. Yes. 

De wandeling ging dan door heel dichte begroeiing en struiken, die voor mij natuurlijk sowieso allemaal vrij hoog waren. Ik voelde me dus helemaal als Woody in the Jungle, die zich telkens een weg moest banen tussen de vegetatie. Spannend. Ik denk dat ik ook zeker meerdere spinnen heb opgegeten, per ongeluk weliswaar. Regelmatig mocht ik even plonsen in de rivier, maar het pad zelf was niet zo makkelijk. Ik had dan ook enkele keren beetje moeite om het pad te vinden en die baasjes, die volgen mij dan zomaar, net alsof ik alle wetenschap in pacht heb. Maar ok, ik ben wel de beste speurneus, van ons drie, dus ik zou ook op mij vertrouwen. We komen uiteindelijk uit bij een open plek in het bos en hier krijg ik weer stukjes peer, appel en mijn proteïnekoek. Er zijn slechtere momenten op de dag. Dan gaan we verder en zie ik een eekhoorn! Ale ja, ik wist niet wat het was, maar bazinnetje zei een eekhoorn. Ik rende er zo snel als ik kon achteraan en toen ging ie naar een boom en… poef, als met de noorderzon verdwenen. Hier snap ik nu eens niks van. Ik spring nog enkele keren tegen de boom, omdat ik daar het laatste geurspoor ruik, maar de eekhoorn is op de een of andere magische manier weg. Snif, ik dacht een nieuw speelkameraadje te hebben gevonden. 

Verder observeerde ik mee de kuiffuut en de ijsvogel, want diertjes vind ik zelf ook wel fascinerend. Graag had ik dichterbij willen gaan kijken, maar mocht weer niet van de baasjes. Na heel veel natuurschoon moest er ook nog gewandeld worden en dus begeleidde ik de baasjes over en onder omgevallen bomen door naar een heel erg lange bergop. Hier hebben we ons allemaal serieus moeten geven, want het ging goed steil en duurde best lang. Van bovenaf hadden we dan wel weer een mooi uitzicht, dat best wel even duurde, vermits we over de top van de rotsformaties bleven wandelen. Dan ging het terug dieper het bos in en van hieruit was het vooral nog bos en open weilanden. Hier ging het pad telkens nog bergop en bergaf, waardoor de baasjes toch stilletjes aan moe begonnen te worden. Ik natuurlijk ook wel, maar ik heb een onuitputtelijke bron van energie, die mij op de dreef houdt. Ik trippel er dus verder op los en verken telkens de situatie alvorens baasjes toekomen. En jawel, uiteindelijk vind ik, speurneus Woody, ons busje terug op de parking. 

Daar picknicken we en besluit ik meteen een extra dutje in te lassen, want van al dat wandelen, gaat mijn pelsen frak toch een beetje moeten recupereren. Voor ik het weet, word ik in het busje gezeuld en daar slaap ik verder op Teddy, terwijl de baasjes rijden, gaan tanken en gaan winkelen. Bij terugkomst krijg ik een koekje, ik denk omdat ik goed gewaakt heb. Bazinnetje moest eens weten, dat ik al die tijd gewoon heb geslapen. Hihi. Dan rijden we door naar een plek, waarvan ik de geur al herken en jawel, we zitten terug aan dat fijne meer van enkele dagen geleden. Ik wil er meteen in, maar mag nog niet, want ik moet eerst rusten. Dan zie ik in de verte twee honden waarvan een zwart labrador-vriendinnetje. Ik wil graag iets gaan zeggen, maar ook dat mag niet, want ze blijkt niet zo vriendelijk te zijn volgens haar baasje. Dan maar eens heel zielig naar bazinnetje gekeken en jawel, dat werkt altijd. Ze ging mijn bal halen en kwam met mij mee zwemmen en in het water spelen. Topdag weer! Daarna gingen de baasjes zelf nog eens allebei zwemmen, maar volgens mij is dat eerder om hun zweetgeur van al dat wandelen weg te spoelen. Dat hoop ik toch, want zo mogen ze niet in mijn busje slapen hoor. 

En de topdag blijkt nog beter te worden afgesloten. Ik mag weer over de barbecue waken en krijg bijgevolg enkele stukjes kotelet en pasta. Zo zou ik elke dag wel kunnen afsluiten. We kijken nog samen naar de zonsondergang, maar dan wil ik toch wel echt in mijn brak gaan slapen. Dus ik doe heel erg zielig tegen de baasjes, zodat ze de hint snappen en jawel, ik mag gaan slapen.