We hadden een heel rustige nacht in the middle of nowhere en hebben dan ook tot iets voor 07:00 uitgeslapen. Vervolgens ontbeten we met een mooi zicht op de bergen en maakten we ons busje klaar voor vertrek. We reden eerst 5 minuutjes terug naar een historisch stadje: Adrianopolis. De site was eerst precies nergens te bespeuren, tot we een vaag gravelweggetje vonden. Dit voerde ons dan toch naar de oude ruïne met een klein amfitheater en enkele kleine stenen muurtjes, die overbleven. Vooral het uitzicht rondom was ook erg mooi, waardoor het toch iets had. Ook al komt hier waarschijnlijk geen enkele andere toerist op een heel jaar. Daarna reden we naar de “Blue Eye” van Sarande. We hadden op voorhand gelezen, dat dit heel erg toeristisch is en vreesden dan ook een beetje, voor wat we gingen aantreffen.

We waren voor ons doen eigenlijk wat laat, maar naar toeristen hun doen dus nog erg vroeg. De parking was nog zo goed als leeg, maar je zag wel al, hoe commercieel en druk het zou worden. De wandeling naar de blauwe lagune is slechts 2km, maar toch staan er al mensen met elektrische steps en scooters klaar voor verhuur enz. Wij betaalden de 50 cent per persoon voor toegangsprijs en wandelden natuurlijk gewoon de 2km naar de Blue Eye. Daar waren we echter zeer aangenaam verrast. Het water heeft zeker 100 tinten groen en blauw en borrelt op het diepste punt ook wat op. De rivier heeft bijgevolg ook een super speciale kleur en met de vegetatie en de bergen er rondom, is het toch echt wel een mooi plekje. We snappen wel, dat de magie er af gaat, wanneer je op een drukker moment van de dag komt. Woody probeerde iets verderop in de rivier even te zwemmen, maar door de sterke stroming, ging dat niet zo goed en kwam hij dan toch maar terug bij ons op het pad.

Je kan ook nog een stukje hogerop wandelen, om meer een zicht van bovenaf te krijgen. We besloten dat dan ook nog te doen, vermits we het echt wel mooi vonden. Van bovenaf werd het zicht alleen maar beter en we merkten, dat het pad zelfs nog verder liep. Na even tegoei checken, zagen we, dat je dus helemaal rondom de Blue Eye kan wandelen en dan via het wandelpad ook terug op de parking komt. We begonnen dan maar de 6km te wandelen en het was meer dan de moeite. We hadden onderweg meerdere uitkijkpunten en genoten dan ook met volle teugen. Op het wandelpad kwamen we ook niemand tegen, waardoor we echt het gevoel hadden, dat we het voor ons alleen hadden. Woody genoot natuurlijk ook mee van de wandeling door het bos, met hier en daar enkele plonsmogelijkheden. Toen we terug richting de auto kwamen, zagen we natuurlijk wel, wat er intussen al gaande was.

De parking stond volledig vol en er wandelden hordes toeristen. Wat waren we blij, dat we hier blijkbaar wel nog op tijd waren en dus wel nog echt van het natuurschoon hebben kunnen genieten. We hadden echter al veel slechts gelezen en gehoord, vermits het hier zo druk wordt en dus waren we des te meer verrast, dat het ons nog zo goed bevallen was. Hierna wilden we eigenlijk gewoon een namiddag aan het strand doorbrengen, maar we weten, dat in de regio waar we nu zijn, de stranden bijna allemaal privé zijn en je dus op een rij met duizend andere ligbedjes kan gaan liggen en moet betalen. Dat is natuurlijk 100% niet hoe wij onze vakantie willen doorbrengen, dus ging ik online even op zoek naar een andere optie.

We stopten onderweg even om tegoei op de kaart te kijken en per toeval, stopten we bij een lokale wijnboer, Isak. We besloten dan maar naar binnen te gaan en te kijken of de hond mee mocht. Dat was geen probleem, dus we kozen voor een wijntasting voor 2 personen met eten inbegrepen. Zo kregen we opgelegde courgette, opgelegde augurk, olijven, bruschetta’s, brood, olijfolie, zelfgemaakte soorten jam, lokale kazen en charcutterie enz. te eten en dan 3 verschillende soorten wijn (rood/wit/rosé) en 4 verschillende soorten raki. Een heus proefspektakel en we genoten dan ook met volle teugen. Na dik anderhalf uur proeven en eten, besloten we dan ook enkele flessen wijn, raki en wat gelei mee te nemen. Woody dompelde zichzelf ook nog onder in een wijnvat en zo was er alweer een aangename verrassing op ons pad gekomen.

Hierna reden we richting Sarande, maar namen we een kleine afslag richting het Kalivoj strand. Hierover kan je nauwelijks iets van informatie vinden online, dus we hoopten, dat we hier dus niet met ligbedden en hordes toeristen geconfronteerd werden. Al snel werd ons duidelijk, dat dat waarschijnlijk niet het geval zou zijn. We kwamen op een zeer lange gravelweg, met als enige tegenliggers enkele schapen en reden dus in the middle of nowhere.

En jawel, dan heel op het einde van deze weg kwamen we op een prachtig strandje, waar we helemaal alleen waren en met de auto dus zelfs tot vlak naast het water konden parkeren. We hebben van hieruit zicht op de omliggende heuvels en Ksamil, één van de toeristische plekjes. We sprongen hier meteen alle drie in het water en genoten vanaf 14:30 dus van zwemmen, met Woody spelen, wat ravotten, opdrogen en chillen en vervolgens terug zwemmen. Hier op het strandje is ook een heel erg vaag strandtentje, dat bestaat uit een zeer oude caravan en wat bij elkaar geraapte stukken hek. Ik ging even checken, of we hier misschien vanavond konden eten en jawel, met heel veel handen en voeten-uitleg, kreeg ik uitgelegd, dat we tegen 19:00 graag vis zouden eten. Benieuwd, wat dat gaat geven.

Tegen 17:00 kwamen er nog enkele locals naar het strandje om zich in het water te wassen en even te ontspannen. Duidelijk dus, dat we hier echt nog op een stukje ongerept zitten. Voor ons het leukste wat er is! Rond half zeven gingen we dan naar het meest vage restaurantje, dat we hier tot nu toe al hadden gehad. Maar het eten was er echt verrukkelijk. We namen een vis, mochten zelf kiezen welke en deze werd op een geïmproviseerde barbecue super simpel, maar zalig lekker klaargemaakt. Met weinig woorden begrepen we elkaar en was het echt een fijne gezellige avond vlak aan het water. Na het avondeten sloten we af met een raki en liepen we rustig terug naar ons busje, dat vlak langs de zee, op het strand geparkeerd staat. Hier genoten we nog even van de rust en pracht van de natuur en de maan staat hier ook echt super mooi vanavond. Hier gaan we sowieso zalig slapen met het gekabbel van het water op de achtergrond.

The Woody Tales:

Ondanks, dat ik rond middernacht even moest drinken, sliep ik vervolgens toch nog heel erg goed. Rond iets voor zeven werd ik dan ook pas door de baasjes gewekt en ging ik buiten op mijn matje nog even van het uitzicht genieten, terwijl ze mijn ontbijt klaarmaakten. Daarna gingen we al op pad naar een zekere historische site. Ik zag vooral heel erg veel oude stenen, velden en mooi uitzicht, maar van een stadje zag ik niet meer zo heel erg veel. Nuja, er hadden hier geiten gelopen, dat rook ik, dus ik genoot vooral van de snuffels. Laat die gekke baasjes dan maar denken, dat die stenen een oude stad waren. Ik snuffelde er op los en toen moest ik terug een half uur in de Woodyvan meerijden. We kwamen dan uit bij de Blue Eye. Hier hadden de baasjes mij beloofd, dat ik ging mogen zwemmen. We moesten eerst een 2km wandelen en hier snuffelde ik er al op los. Zodra ik dan het water dichterbij zag komen, besloot ik mijn kans te wagen. Maar amai, de stroming ging hier wel heel erg fel. Gelukkig had bazinnetje mij nog aan de leiband of ik was sowieso meegesleurd denk ik.

Dan maar snel op een rustiger stukje erin gegaan en dan ging het verder naar de echte Blue Eye. Hier zag ik ook heel veel blauw en groen water, zo mooi, daar zou ik ook wel graag in willen. Maar dat mag niet, dus ben ik maar geduldig en wacht nog even af. Plots schudden de baasjes dan een wandeling van nog 6km extra uit hun mouw. Daar kan ik natuurlijk altijd mee leven en nog meer, toen ik zag, dat er onderweg meerdere plonsmomentjes ingelast konden worden. Ik genoot dus met volle teugen en op de stukjes waar ik even los mocht, moest ik me inhouden om niet van blijdschap heel hard te sprinten en te springen. Het was dus al een topdag. Bazinnetje kreeg wel 5x een vliegje in haar oog. Ze snapt niet waarom, terwijl ik haar wel had kunnen uitleggen, dat die vliegjes dachten, dat dat het blue eye was. Maar soit. Na dit uitstapje gingen we verder op pad en plots kwamen we uit bij een hele grote boerderij. Hier gingen de baasjes wijn, raki en eten proeven. Ik kreeg zo nu en dan ook iets lekkers tussendoor, bespioneerde de lokale katten en ik dompelde mezelf ook onder als een echte wijnkenner, door in een wijnvat te gaan zitten, terwijl baasje de wijn kocht en bazinnetje mij dit idee dus influisterde.

ik nam het wijnproeven wel heel erg serieus en dompelde mij volledig onder…

Na het wijnavontuur ging de route verder. Ik wist niet wat me te wachten stond, maar na een heel erg hobbelige rit, waarbij ik vooral schapen rook, ging de schuifdeur open en jawel, daar is een strand en de zee! Joepiedepoepie, nu kan mijn dag helemaal niet meer stuk. Hier is verder niemand, dus ik mag los lopen (met behulp van hulplijn in het water). Baasjes gooien mijn speeltje oneindig veel weg, zwemmen samen met mij in de zee, verstoppen mijn speeltje, zodat ik kan zoeken, enz. Dit is echt een topdag. Tussendoor rusten we even uit op onze matjes en dan is het weer tijd voor nog meer pret. Op het einde van de dag, komt er plots nog een straathond ons vergezellen.

De hond kruipt meteen bij baasjes op schoot, nestelt zich langs mijn busje en doet alsof ze thuis is. Ik deel de baasjes wel graag voor even, maar ben toch ook stiekem beetje blij, als we dan tegen half zeven gaan eten en ik terug als enige trouwe metgezel mee mag. Bij het eten jaagt de Albanese man de lokale katten weg, zodat ik niet afgeleid ben. Maar toch ben ik afgeleid, want van die barbecue komt een hemelse geur af. Ik wacht heel erg flink af en uiteindelijk krijg ik van de baasjes dan toch ook enkele stukjes vis. Hmmm wat een topdagje was me dat weer. Ik wandel helemaal blij met de baasjes terug mee naar mijn busje, waar ik met mijn voorpootjes al op de drempel ga staan, om duidelijk te maken, dat ik klaar ben om in mijn bedje te gaan. We slapen vannacht met het raam open, dus dit wordt zalig.