Vanochtend waren we al heel erg vroeg opgestaan, vermits we aan de wandeling wilden beginnen richting Grama Bay en we dus voor de hitte eigenlijk al bij de baai wilden zijn. We ruimden alles op, zetten de lege pot van de soep tegen de boom, waar het vrouwtje gisteren zat en vertrokken naar het beginpunt van de wandeling. Zodra we het dorpje inreden, begonnen we eigenlijk al aan ons opzet te twijfelen. Alles was 1 grote bouwwerf en er stonden al een aantal grote complexen met slagbomen en security. We konden enkel nog ondergronds tegen een schandalige prijs betalen ofwel op een parking van een beach club staan. We kozen voor het laatste, omwille van de zonnepanelen, maar hadden ook daar spijt van, want we moesten 10 euro betalen ofwel een ligbed en parasol van 35 euro nemen. Natuurlijk kozen wij voor de 10 euro. Uiteindelijk wandelden we over het strand naar het vertrekpunt van de wandeling en daar bleken ze dus ook aan het bouwen te zijn. Kortom, we konden onze wandeling niet doen, omdat ze alles hier privatiseren en dus alleen nog maar grote hotelcomplexen aan de kust willen voor het massatoerisme. Als gewone toerist kan je dus niet meer gratis van het strand genieten, om nog maar te zwijgen over de lokale bevolking, die die centjes al helemaal niet heeft.

We waren dus allebei behoorlijk teleurgesteld en dropen dan maar terug af naar onze auto, waarvoor we dus 10 euro voor niets betaalden. Woody lieten we wel nog even plonzen, zodat hij toch op zijn minst een korte wandeling en een plonsbui had gehad. We besloten dan maar al naar het Llogara National Park door te gaan, waar we morgen gaan wandelen, zodat we op zijn minst een goed plekje hebben. We vinden al snel een super goed plekje, vlakbij de wandeling. We installeren ons daar, laten onze zwemkleren nog wat drogen en chillen ondertussen gewoon een beetje tot aan de middag. Toen besloten we te picknicken en vervolgens hadden we dan toch nog een kleine wandeling gevonden van 3km, maar wel 500 hoogtemeters. Het was vandaag ietsje minder warm dan de afgelopen dagen, vermits er een paar wolken waren, dus vandaar dat we dan toch nog in de namiddag aan die wandeling begonnen. De inspanningen werden beloond, want we kwamen haast niemand tegen en het was een prachtig bos met talrijke varens en grote bomen. Vervolgens trok het uitzicht open tussen enkele dode bomen door, die eveneens nog steeds prachtig zijn en dan hadden we een super mooi uitzicht over de zee, de bergen en de omliggende dorpjes. Zo is de dag dan toch nog geslaagd en hebben we toch nog wat kunnen wandelen, ook al was het niet volgens het originele plan…

Eenmaal terug aan de auto besloten we nog wat gezelschapsspelletjes te spelen, zodat Woody ook nog wat in de schaduw kon rusten. En dan was het al 18:00. We wandelden een stukje verder naar de lokale restaurantjes en kozen er eentje uit. Hier bestelden we een schotel met gegrild vlees, een griekse salade, gebakken feta kaas, frietjes en tzatziki. We besloten voor de verandering eens een Italiaanse wijn te nemen, want het is vakantie en ook dat is genieten. Dus we namen een van de betere flessen van de kaart en genoten van een gezellige avond in de mooie tuin van het restaurant. Bij terugkeer ging ik al even voorop, vermits ik de auto al wou klaarmaken en Jimmy nog op de rekening aan het wachten was. Eenmaal aan de auto was ik net klaar en zat Woody al in zijn bedje, toen er een vage persoon met rugzak aan mij kwam vragen, of ik bomen had voor hem. Ik scheen even met de zaklamp en was dus een jonge gast uit Letland, die graag in zijn hangmat wou slapen, maar niemand begreep hem en hij was in het donker toegekomen. Uiteindelijk bleef hij wel zagen, vroeg hij nog naar water en begon hij dan over het open stukje langs ons busje, of we het storend zouden vinden, als hij daar zou slapen. Ik bevestigde, dat wij dat plekje speciaal hadden gekozen omdat op de andere plek meer volk zou zijn en we gewoon privacy willen. Hij installeerde zich er toch, wat natuurlijk kan, want het is ook niet ons grondstuk. Jimmy vraagt zich intussen af, waarom ik altijd nozems aantrek en mensen altijd aan mij vanalles komen vragen… Het antwoord daarop weet ik ook nog altijd niet zo heel goed.

The Woody Tales:

Vanochtend waren de baasjes naar goede gewoonte weeral als de kippen erbij. Ik als kuiken kon natuurlijk ook weer uit mijn nestje en ging dan maar meteen aan mijn brokjes voor het ontbijt. Ik ben intussen ook bekomen van die overheerlijke ingewanden, dus klaar om er tegenaan te gaan. We vertrokken naar een strand en daar begonnen we te wandelen. Alleen was er plots geen wandelpad meer en waren de baasjes even teleurgesteld, dat we niet naar het afgelegen strand konden wandelen. Ik trok het mij natuurlijk wat minder aan en genoot dan maar dubbel en dik van het koude water op het strand, waar we overheen gewandeld hadden. Daarna gingen we terug naar het busje en gingen we terug de bergen in. Dat vind ik natuurlijk ook wel tof. Daar was het ietsje koeler en kon ik in de schaduw wat rusten. De baasjes besloten ook wat te luieren. We hadden een ideaal plekje gevonden, lekker afgelegen van alles en iedereen.

Tijdens de middag deden we gezellig een picknick en toen besloten de baasjes plots toch nog om te gaan wandelen. Ik had een dagje luieren ook wel ok gevonden, maar mijn wandelpootjes heb ik ook wel altijd bij. Dus dan maar op pad. Het pad ging wel heel erg steil omhoog, maar was wel zeer interessant. Veel bos en dus schaduw, maar ook veel varens, dode bomen en een heel mooi uitzicht hoog boven de zee. We bleven daar een tijdje zitten en ik inspecteerde intussen de omgeving van waar we zaten op takjes, steentjes en alles wat bewoog. Daarna wandelden we terug alles bergaf naar beneden en dan mocht ik aan het busje nog wat chillen en met mijn poppetje spelen, terwijl de baasjes gezelschapsspelletjes speelden. Zo nu en dan sliep ik ook nog een beetje bij, want van al dat reizen word ik toch ook wel een tikkeltje moe soms. Tegen 18:00 gingen de baasjes dan alweer opnieuw met mij op pad en wandelden we naar een plaatselijk restaurantje.

Hier kon ik weer goed rond mij kijken, want er waren weer poezen en hondenbeesten. Uiteindelijk was ik wel heel flink en bleef ik mooi bij de baasjes aan tafel liggen en hield ik het enkel bij kijken. Eigenlijk ben ik toch al de hele vakantie een hele flinke jongen geweest. Na het avondeten ging bazinnetje met mij al voorop, vermits het busje nog wat in orde moest gebracht worden en het was al donker. We wandelden samen zo snel mogelijk naar het busje, vermits het op de weg overdag al gevaarlijk is en ’s nachts dus nog meer. Eenmaal aan het busje, brengt ze alles in orde en net als ze de ramen vanvoor naar beneden wil doen, hoor ik iemand iets aan haar vragen. Al snel heb ook ik door, dat er weer een of andere nozem tegen bazinnetje is beginnen praten. Ik dacht: ik moet de baasjes helpen om de nozem weg te drijven. Dus zodra baasje de deur opendeed, sprong ik met ons witte muggendoek en al richting de nozem. Die verschoot zich een hoedje, want er kwam een wit spook op hem af. Helaas verraadden de baasjes, dat ik het was en onthulden ze mijn minder spookachtige gedaante, dus bijgevolg was hij toen niet meer zo onder de indruk. De baasjes ontwarden mij uit het muskietennet en zetten mij vervolgens terug in mijn bedje. Ze snappen eigenlijk niet, dat ik hen had willen helpen om de nozem te verjagen. Blijkbaar maakte de nozem zijn bed vlak langs het onze. Dan zal ik morgenvroeg eens goed blaffen se.