Vanochtend besloten we wat uit te slapen, vermits we de afgelopen week al weinig slaap hadden gehad en op zich alle tijd van de wereld hebben vandaag. Rond 07:00 waren we dan uitgerust en besloten we stilletjes aan op te staan. We maakten onze koffie, thee en ons ontbijtje klaar en deden een klein tourtje met Woody. Terwijl we ons aan het klaarmaken waren, kwam de plaatselijke dorpsgek met zijn hond opnieuw voorbij. Hij begon van ver al te roepen of we een reutje of een teef hadden, zodat hij wist of hij zijn hond moest aanlijnen. Vervolgens wou hij de honden toch even laten snuffelen, maar zijn hond bleek niks van Woody te willen weten en gromde vrij boos. De man wandelde dus verder met zijn hond en wij genoten van de rust, de stilte en de prachtige natuur. De reiger zat weer in de bomen tegenover ons, terwijl we ons ontbijt opaten. Zalig zo buiten leven, helemaal ons ding! 

Nadat we ons hadden klaargemaakt en het busje terug op orde stond, besloten we tegen 08:15 terug naar het station van Blaubeuren te rijden. We parkeerden onze auto op dezelfde plaats als gisteren en begonnen aan de “Eiszeit – Blaubeurer Felsenstieg”-wandeling van een 10,6km en 448 hoogtemeters. De wandeling begon meteen langs het dorpje met trappen omhoog en vervolgde dan in een heleboel S-bochten. Het pad was vrij smal en hier en daar ook wat glad, vermits het de afgelopen nacht goed geregend heeft. Maar we zijn er met onze wandelkleren en stokken goed op voorzien. Het eerste uitkijkpunt, dat we tegenkomen zijn een grot en enkele rotsen. Daarna gaat het pad verder omhoog en zien we de rotsformatie “Küssende Sau”, wat kussende zeug/zwijnen betekend. Met een beetje fantasie, zie je dit ook in de rotsen. Na dit punt ging het pad verder naar een oude ruïne, die dan uitkeek over Blaubeuren en onze wildkampeerplaats van gisteren. Hier aten we rustig een stukje fruit om wat energie op te doen, want we hadden best al wel wat hoogtemeters overbrugd. Hierna ging het pad een stukje terug en vervolgens een heel stukje naar beneden. Daar kwamen we uit in enkele velden, waar we even terug een vlak stuk hadden, alvorens we dan terug in het bos terecht kwamen en dan steil naar beneden moesten.

Het pad daalde nu terug helemaal af tot in het dorpje Blaubeuren, maar dus aan de andere kant. Hier ging de wandeling naar de Blautopf, de meest bekende bezienswaardigheid in Blaubeuren. Dit is een waterbron, die in een soort van trechter werkt en zo het water afvoert naar de rivier Blau, die vervolgens in een grotere rivier verder gaat. Doordat de bron een soort trechter vormt en ook bepaalde mineralen en gesteentes bevat, is de kleur van het water bij momenten heel fel turkoois blauw met een groenige schijn. Naast deze bron ligt er ook nog een oude vakwerkmolen, kortom super mooi dus. Naast de Blautopf heeft Blaubeuren ook nog veel andere mooie gebouwen te bieden, zoals het klooster, een kerkje en nog vele mooie prachtige huisjes en hoekjes. Een super fotogeniek dorpje, waar we dus best wel wat tijd spendeerden (gisterenavond eigenlijk ook al). Na de bezichtiging van het dorpje ging de wandeling via enkele trappen terug naar boven en dan via een smal paadje terug het bos in. Hier moesten we terug even onze longen uit ons lijf wandelen, want dit ging met de ene S-bocht na de andere zeer steil bergop.

Uiteindelijk niets wat we niet kunnen, dus we bleven gestaag doorstappen en kwamen dan ook terug uit bij de top van de berg. Hier gingen we een heel stuk weer door het bos, om dan een prachtige open picknickplek te bereiken. Deze had zelfs enkele barbecuepits, een houten hutje en een kraan met water. Ideaal dus om Woody zijn water bij te vullen en onze lunch te nuttigen. We genoten van het buitenzijn en ook van het uitrusten. Onze benen konden de rust na al dat klimmen wel even gebruiken. Na onze picknick ging het dan verder langs een klein dorpje en van daaruit gingen we terug het bos in. Op dit stuk van het bos heb je nog een mooi uitkijkpunt vanop een rots en vervolgens nog de kasteelruïne Rusenschloss. Deze ruïne ligt ook bovenop een berg en biedt een prachtig uitzicht over de vallei, de rivier en het dorpje Blaubeuren. Verder is er ook meer van de structuur overgebleven dan bij de vorige ruïne, die we al hadden gezien. Hier kon je echt nog een soort van kasteel uit opmaken. Super mooi en dus ook hier genoten we even van het uitzicht en de rust. Dit is het laatste uitkijkpunt van de wandelroute, van hieruit ging het dan steil met de nodige S-bochten terug naar beneden, om vervolgens nog een stukje langs de rivier op te moeten lopen en bij het station terug te eindigen.

We wilden graag nog iets gaan drinken op een tof terrasje, dat we gisteren zagen. Hiervoor wandelden we nog een half uurtje om, om tot de vaststelling te komen, dat het gesloten was. Dan maar naar café Woodyvan teruggekeerd en een koud drankje uit onze koelkast gehaald. We vertrokken rond 15:00 op weg naar Memmingen voor een stadsbezoekje. Altijd leuk om een beetje afwisseling te hebben tussen de natuur door. We parkeerden buiten de stadsrand van Memmingen en wandelden langs een parkje door de stadspoort naar binnen en langs de rivier op. Geen idee waarom de Duitsers naar Brugge gaan, want Memmingen is het Brugge in Duitsland. Ook hier vloeit de rivier tussen de steegjes, huizen en straatjes door. Verder heeft Memmingen een prachtig kleurrijk dorpsplein met mooie oude vakhuizen. Van hieruit begon onze 2-uur durende stadswandeling, die we hadden uitgezocht. We wandelden voorbij alle belangrijke bezienswaardigheden van deze mooie stad en genoten van het stralende zonnetje op onze huid. Om elke hoek zie je prachtige gebouwen of fotogenieke plekjes. Hier en daar ook nog enkele kerken, een kathedraal en ja… kortom: Memmingen heeft het allemaal! Na 2 uur rondkuieren door de steegjes en straatjes, besloten we nog een terrasje naast het water te doen. Een biertje en latte macchiato later, gingen we dan terug richting de auto, want we moeten nog een stukje rijden naar onze eindplaats.

Een kleine 3 kwartier later kwamen we toe in het dorpje Sonthofen. Hier wilden we in een typisch Duits restaurant iets gaan eten, maar we vonden nergens parkeerplaats. Om die reden besloten we dan een straatje verder te rijden en daar in een Steakhouse & Biergarten iets te gaan eten. Buiten stonden allemaal lange picknicktafels en banken. We kozen er een plekje uit en het eten + drinken was zelfbediening. We bestelden super lekkere ribben, een koolsalade, gegrilde groenten en rozemarijn aardappeltjes van de grill. Allemaal super lekker, dus op en top genieten. Het weer is ook nog steeds zalig, dus ideaal om met ons drietjes zo gezellig buiten te kunnen blijven zitten om te eten. Tegen 20:00 waren we dan ongeveer klaar en besloten we ons wildkampeerplekje voor de nacht te gaan zoeken. We reden naar de rivier en struinden daar de straatjes even af om de verschillende opties te bekijken. Uiteindelijk vonden we een goed plekje, waar we helemaal alleen zijn, vlak naast de rivier en een bos. Ideaal. We bouwden snel het bed om en Woody viel zodra hij de matras raakte als een blok in slaap. Die heeft vandaag weer een zeer drukke dag vol indrukken gehad en had tijdens het avondeten ook al wat geslapen. 

Nu nog even gewoon genieten van de rust, onze benen en voetjes wat strekken en laten rusten, want ook morgen gaan we onze wandelschoenen weer hard nodig hebben…

The Woody Tales:

Ik heb vannacht heel hard genoten van het feit, dat ik weer met de baasjes samen mag slapen en ik moet bekennen, ik was best ook wel gewoon moe…. Rond 07:00 begonnen de twee baasjes te ontwaken en begroette ik hen met een natte neus en een kwispelende staart. Plots hoorde ik “zffff” en zat een haarlokje van mijn staart tussen de ventilator. Gelukkig doet dat geen pijn en heeft baasje er preventief een roostertje voor gezet, zodat mijn staart er niet helemaal tussen kan komen te zitten. Nu moet ik toch zeggen, dat ik een blik van verontwaardiging naar beide baasjes heb geworpen, gewoon omdat het kan. Hierna mocht ik samen met de baasjes buiten even een kort stukje wandelen en vervolgens begonnen we aan het ontbijt. Ik bemachtigde mijn brokjes, enkele stukjes aardbei en een koekje. Mijn dag kon wel slechter beginnen… Vervolgens kwam er nog een vage man met een nog vagere hond goeiedag zeggen, maar dat bleek die hond maar niks te vinden. Als tegenreactie liet ik dus ook van mij horen en verdedigde ik mijn busje en baasjes. Hierna maakten de baasjes onze knapzakken klaar en dan was het tijd om te vertrekken. Joepie, ik kan al niet wachten om te zien, waar de weg ons vandaag naar toe brengt.

Hmm we kwamen dus terug aan bij dezelfde parkeerplaats als gisteren. Ik had wel gehoopt iets anders te zien en te ruiken vandaag. Maar jawel, de baasjes nemen een andere wandelroute en alvoor we het weten, nemen we via enkele trappen en S-bochten een pad naar het bos. Hier laat ik mijn snuffelneus de vrije loop. Het gaat om te beginnen wel heel erg hard bergop, maar daar geef ik niet voor. Ik loop de hele tijd op kop en maak de weg voor mijn baasjes vrij. Even later kwamen we toe bij enkele rotsen. Volgens de baasjes zijn dit kussende everzwijnen, dat zie ik er toch niet in en ik ruik ook nergens geen everzwijn. Maar soit, met een beetje fantasie zal dat er dan wel in te zien zijn. Daarna gingen door naar een ruïne of ook wel een oude hoop stenen met een uitkijkplatform bovenaan. Hier kreeg ik een stukje fruit en een stukje proteïnereep. Ideaal. Verder poseerde ik met de baasjes voor het uitzicht en moest ik ook goed van de rand weg blijven van bazinnetje. De wandeling ging vervolgens verder naar enkele grote weilanden en dan ging het alleen maar heel erg veel bergaf tot in het dorpje Blaubeuren.

Hier snuffelde ik er weer op los, want dit zijn oeroude gebouwen met heel erg veel interessante geuren. Zo rook ik de geur van enkele zeer oude paters en nonnen in de kloostertuin, enkele piesjes van de omwonende honden, enkele katten en nog veel meer. Uiteindelijk kwamen we bij een mooie blauwe bron. Hier moest ik van de baasjes op het muurtje poseren. Dat vond ik op zich niet erg, maar ik had veel liever in het water gezeten, dan er langs, maar dat mocht niet van de baasjes. Even later zat er naast mij een kleine naakthond met wilde manen, die voor de foto nog extra gekamd werden… Baasjes vonden zichzelf nu toch al wat minder gek als je vergelijkt met zo’n gevallen. We wandelden rond de blauwe bron en kuierden nog door de straatjes van Blaubeuren alvorens we terug heel erg veel bergop gingen doen. Het ging hier zeer steil omhoog, maar niks wat ik en mijn baasjes niet kunnen. Ik had er zelfs zo weinig moeite mee, dat ik onderweg zo nu en dan nog enkele takken besloot mee te sleuren. Hierna kwamen we toe aan een mooie open picknickplaats, waar er lekker fris water voor mij was. Als een echte zuipschuit dronk ik meteen een hele fles leeg en at vervolgens mee picknick met de baasjes. Ik word zeker en vast niet overgeslagen als het op de eetmomentjes aankomt. Na het picknicken gingen we even een stukje door een woonwijk en dan ging het pad naar het laatste deel van de route: een oude ruïne. 

Ook hier rook ik heel erg veel rare geuren, want het kasteel dateert al van 1060. Ik weet niet precies wat ik hier allemaal ruik, maar het is alleszins veel en spannend. Ik vond ook nog enkele achtergelaten kauwgomballen, die ik van bazinnetje niet mocht opeten en dus werden afgenomen… Jammer. Anders zou ik zo’n grote kauwgombel blazen, zodat ik even van de berg af zou kunnen vliegen als met een ballon. Maar soit, het heeft niet mogen baten. Dan maar te voet naar beneden. Het pad is hier en daar toch wel echt glibberig, dus moet ik achter bazinnetje wandelen en heb ik dus meer tijd om te rollen en te snuffelen. Mij hoor je dus niet klagen. Eenmaal beneden ging baasje mij even vasthouden en zag ik mijn kans schoon om toch nog snel in de rivier te springen en wat te zwemmen, hahaha, daar hadden ze niet op gerekend. Ik genoot van het frisse water en schudde me vervolgens helemaal uit. Zo lekker fris aan de vis, maar nu kan ik er weer helemaal tegenaan. Eenmaal bij de auto, dacht ik wat te kunnen gaan slapen, maar nee… De baasjes moesten nog per se naar een terrasje wandelen, wat dan ook nog eens dicht bleek te zijn. Tevergeefse moeite dus, maar dat betekende wel, dat ik sneller in mijn busje kon gaan liggen om wat bij te tukken. Na een klein uurtje moest ik er namelijk al terug uit, want toen kwamen we toe in Memmingen. 

Hier deden we een stadswandeling van 2 uurtjes waarbij ik opnieuw heel veel kon snuffelen. Verder zag ik heel erg veel oude gebouwen, oude pleintjes, oude kasseien, enkele andere honden en veel mensen. Bovendien was er heel veel water in het stadje, maar ook hier mocht ik van de baasjes niet zwemmen. Zonde. Na een tweetal uurtjes wandelen ging ik dan op een terrasje met de baasjes zitten en genoot ik even van het stralende zonnetje op mijn snoet. Ik was zoooo moe, maar bleef toch knipperen met mijn ogen en vechten tegen mijn slaap. Toen de buren op het terrasje opstonden, kwam de man iets tegen mij zeggen en werd ik dus helemaal laaiend enthousiast, dat ik aandacht kreeg. Want er bestaat natuurlijk niet zoiets als te veel aandacht… Ze hadden mij al langere tijd in de gaten en daardoor wist ik dus wel, dat ze iets tegen me zouden willen zeggen. Na het drankje van de baasjes gingen we terug richting de auto. Hier besloot ik meteen wat te slapen, want wie weet wat ze zich nu nog in hun hoofd halen.

Gelukkig moest ik in Sonthofen geen zwaar werk meer verrichten en moest ik enkel nog mijn brokjes verorberen, een beetje slapen en helpen het vlees van de ribbetjes op te eten tijdens het avondeten. Voor de rest mocht ik dus gewoon rusten en wachten, tot we eindelijk naar bed zullen gaan. Tegen 20:30 stond mijn bedje eindelijk klaar. Ik kreeg nog even een tekenonderzoek en ging dan meteen mijn bed in. Mijn hoofd had nog maar nauwelijks mijn kussentje geraakt of ik viel al in een diepe slaap en snurkte er op los. De baasjes besloten nog even wat te ontspannen en te lezen, alvorens ze ook bij mij kwamen zitten. Niet dat ik daar veel van heb gemerkt, want ik zat al helemaal in dromenland, met wilde geluiden en alles wat je er maar bij wil.