Vanochtend waren we om 06:00 al weer paraat. We besloten met ons busje meteen naar de vertrekplaats van de wandeling te rijden en daar dan nog te ontbijten, vermits we geen zin hadden, dat de nozem potentieel nog zou willen mee eten met ons ofzo. We waren slechts 5 minuten van de start van de wandeling af, dus dat ging vlot. Daar ontbeten we rustig en dan was het tijd om te vertrekken. Vandaag doen we een wandeling van 14km met 800 hoogtemeters. De wandeling begon op een klein bosweggetje en ging gedurende een hele tijd rustig bergop via wat rotsen in het bos. Ook hier was het een prachtig bos met hier en daar hele stukken met varens en struikgewas, waardoor je een beetje een jungle-gevoel kreeg. En we merkten al snel, dat we de hele weg niemand zouden tegenkomen, wat natuurlijk helemaal ons ding is. Na een tijdje door het bos, kwam je plots in een dal tussen twee bergen in terecht. Super mooi. Gelukkig was het vandaag een beetje bewolkter, waardoor we niet in de vlakke zon dit moesten wandelen, want het was wel vrij veel bergop (800 hoogtemeters op 6km). Het pad voerde ons nog een stukje tot aan een splitsing met drie punten. En natuurlijk stond er vanaf dan niets meer aangeduid, dus was het niet heel duidelijk waar het pad verder ging.

Gelukkig hebben we onze gpx dan nog, zodat we toch wisten welke richting het uit was. Het ging nu steil omhoog, vermits we uiteindelijk op de bergkam terecht moesten komen. Het feit, dat er niet echt een pad was, maakte het klimmen over de losse stenen niet makkelijker, maar uiteindelijk ging het best nog wel vlot en waren we dan uiteindelijk op de bergkam. Van daaruit was het nog een klein stukje omhoog naar de top, die we dan al een stuk verderop zagen liggen. Het uitzicht rondom was prachtig. We hadden zicht op de oceaan, enkele kustdorpjes, de omliggende bergketens en bossen. Super mooi en helemaal voor ons alleen. De meest populaire wandeling van dit park is onze terugweg en voert naar een top, die een heel stuk lager ligt en daardoor dus maar de helft van het uitzicht biedt. Vreemd dus, dat niet meer mensen voor onze wandeling kozen, maar wel heel fijn. Op de top bleven we een half uurtje gewoon van het uitzicht genieten en aten we onze snacks op. Zalig dit! Vervolgens moesten we een klein stukje bergaf en dan nog een laatste stukje bergop naar de top van de meer toeristische berg. Hier waren wel nog enkele toeristen te zien natuurlijk. Wij waren toch blij, dat we de hogere berg hadden gedaan, vermits het uitzicht van de toeristischere berg, toch echt wel minder ver reikte.

Vanaf hier ging de wandeling via een gravelpad drie kilometer voortdurend bergaf. Op zich makkelijker fysiek, maar toch goed gebruik kunnen maken van de wandelstokken, want dat schuift toch altijd behoorlijk. Rond de middag kwamen we aan bij de lokale eettentjes. Hier besloten we een andere te nemen, dan gisteren, maar daar hadden we toch eventjes spijt van. Ze waren hier super onvriendelijk, wat de eerste keer is in Albanië, dat we dat meemaakten. Toen de ober dan nog besloot te wachten op een fooi bij het betalen, heb ik hem heel duidelijk gezegd, waarom hij die niet ging krijgen. Dan besloten we de laatste 3km naar beneden te wandelen, dit was gewoon via de weg en ging dus wat vlotter. Alleen opletten, dat je niet door een Albanees uit je schoenen gereden wordt. Eenmaal bij de auto besloten we een strand te zoeken om nog even te zwemmen. Dat is niet makkelijk hier aan de kust, vermits veel stranden privé zijn. Uiteindelijk namen we een strand met strandbedjes, maar wandelden we daaraan voorbij en gingen iets verderop achter een rots op ons eigen “privéstrandje” zitten. Hier zwommen we leuk met de hond en genoten we van het frisse water bij opnieuw meer dan 35 graden. Daarna reden we nog verder tot aan het kuststadje Vlore. Hier gingen we nog even naar de winkel, wandelden we even wat rond en gingen we vervolgens op zoek naar ons wildkampeerplekje. Hier zie je ook weer het contrast tussen de nieuwe moderne gebouwen van grote hotels of ketens en de appartementsblokken van lokale mensen, die bijna op een sloppenwijk lijken…

We vinden een mooi duister dennenbos op een strand en beslissen, dat dat ons avondplekje zal worden. Gezien de situatie hier, besloten we toch met het busje nog terug naar het stadje te rijden en daar te gaan eten, vermits we het busje niet alleen wilden achterlaten. We vonden een super tof lokaal restaurantje, waar de eigenaar meteen naar ons toe kwam, ons knuffelde en met gratis Raki overstelpte. We namen hier een visschotel, die weer super lekker was en genoten van de vriendelijke en fijne gastheer. Toen we de avond afsloten, moesten we nog een knuffel geven en dan reden we naar ons strandplekje. Het eerste zandstrand, wat we tegenkomen met een super mooi bos dus. Je hebt hier zicht op het Griekse eiland Korfoe. Hier genoten we van een prachtige zonsondergang en de rust. Vlak voor het slapengaan was Woody nog wat in het zand aan het spelen en plots had hij de ene niesbui na de andere. Even een klein paniekje, dat hij iets in zijn neus zou hebben, maar even later was alles weer ok.

We besloten tegen 21:00 te gaan slapen, maar het was echt nog super warm in de Woodyvan. Uiteindelijk besloot ik met de hond terug buiten te gaan zitten op zijn mat en terwijl Woody en Jimmy sliepen, zag ik plots dolfijnen opduiken. Zo heeft het slaapgebrek, toch ook wel zijn voordelen! Verder stopten er enkele louche auto’s iets verderop, die dan met hun lichten signalen gaven en dan kwamen er bootjes zonder verlichting afgevaren om dan pakketjes te overhandigen. Ik had wel al gelezen, dat er hier aan de Albanese kust nog best veel drugstraffic is, dus waarschijnlijk zal het zoiets zijn. Nuja, zolang ze ons gerust laten, alles ok. Tegen 00:00 ging ik dan toch met Woody het busje in, maar we zagen vervolgens alle drie nog elk uur van de nacht. Pas tegen de ochtend kwam de wind echt op en natuurlijk waren we toen wel stikkapot. De eerste nacht op al die tijd, dat we eigenlijk echt slecht geslapen hebben…

The Woody Tales:

Vandaag hadden mijn baasjes weer een wandeling op het programma staan. Om iets voor zes waren we dan al paraat en maakte ik nog wat extra lawaai, zodat de nozem zeker even wakker werd. Toen vertrokken we naar het begin van de wandeling om daar te ontbijten en ons klaar te maken. Ik denk, dat de baasjes bang hadden, dat ze anders ook nog de vraag gingen krijgen om hun ontbijt enz. te delen. Vervolgens begonnen we aan de wandeling en ik was meteen in mijn element. We gingen eerst door een super mooi bos met heel erg veel snuffels. Het ging ook best wel wat bergop, maar daar draai ik mijn pootje tegenwoordig niet meer voor om. We liepen een heel stuk door het bos en dan kwamen we plots in een mooi bergdal terecht. Tot hier had ik de weg al goed aangewezen aan de baasjes, ondanks het feit, dat er ook markeringen waren. Maar vanaf het bergdal, waren de markeringen ook weg en wist ik het ook even niet meer hoor. Samen met baasje zocht ik dan ook via de GPX en mijn speurneus de beste weg naar het pad.

Onderweg werd ik wel een beetje afgeleid, door de vele schapen- en geitengeurtjes, die hier rondzwerven. Dus misschien heb ik toch niet het meeste bijgedragen aan het vinden van het wandelpad. Alleszins was de weg naar het pad en het pad zelf, best pittig en steil omhoog. Ik zette dan ook mijn beste pootje voor en begeleidde mijn baasjes met veel plezier naar de top. Eenmaal op de top waren we alle drie heel erg tevreden over het mooie uitzicht, maar ik was nog blijer met de lekkere snacks en de stukjes appel. Terwijl de baasjes dan nog verder nagenoten van het uitzicht, besloot ik even wat bij te tukken, want van al dat wandelen moet ik toch ook soms even bekomen. Het is bovendien best warm, ook al is het zonnetje nog niet echt tevoorschijn gekomen. Na de top bereikt te hebben, ging het pad vooral bergaf. Dan probeer ik zo goed mogelijk achter de baasjes te wandelen, want vooraan is anders te moeilijk. Toen brak ook het zonnetje uit, dus was ik best blij, toen de restaurantjes in zicht kwamen.

Eenmaal op restaurant ging ik flink liggen rusten, tot er plots kippen en kalkoenen langs onze tafel stonden. Hier had ik toch een mening over en dus liet ik me ook even gelden en zette ik me volledig schrap voor de aanval. Ik moest zelfs niet blaffen, want ze waren meteen geintimideerd en kozen het hazenpad. Heb ik toch weer goed geregeld se. Als beloning kreeg ik een stukje komkommer van de Griekse salade en genoot ik nog even van de rust in de schaduw. De baasjes waren niet super blij met de bediening en ik kan ze alleen maar gelijk geven. Ze bekeken mij bij momenten alsof ik een hoop stront was, wat misschien had kunnen zijn, als ik in de schapen- en geitengeurtjes had gerold, maar dat had ik deze keer niet gedaan. Dus volledig onterecht. Nadat ik mij behoorlijk ongewenst voelde, pieste ik nog eens tegen de pilaar aan de ingang en werd ik door de baasjes rijkelijk toegejuicht. Daarna gingen we via de weg naar beneden en amai, dat was ook niet zonder gevaar. Bazinnetje stuurde mij meerdere keren de berm in, vermits ze echt wel soms kort langs ons af reden.

Na de wandeling gingen we dan in de Woodyvan en na een klein half uurtje rijden, vonden de baasjes een super leuk strand. Hier kon ik naar hartenlust spelen, mijn speeltje vangen en wat ronddobberen. Verder rolde ik heel erg veel in de stenen en genoot ik van de verfrissing. We bleven hier niet zo heel erg lang, vermits we nog een slaapplaats moesten zoeken, dus na een klein uurtje aan het strand, gingen we terug naar mijn busje. Na een kortere rit, kwamen we toe in een stadje. Daar gingen we nog even inkopen doen en dan zochten de baasjes al een slaapplek. Ze besloten dan toch eerst nog terug naar het stadje te rijden en daar te gaan eten. Hier was een heel erg vriendelijke Albanees, die duidelijk geen probleem met mij had. Ik genoot van enkele stukjes vis en inktvis en dan gingen we terug naar het slaapplekje. Wat ik nog niet wist, was dat dit ook aan zee was! Joepiedepoepie. Het was zelfs de eerste keer een zandstrand. Hier liet ik mij volledig gaan met rollen en vervolgens voerde ik ook de nodige graafwerken uit. Vlak voor het slapengaan was ik dan nog wat aan het graven en plots vloog er erg veel zand in mijn neus. Dat leidde tot een heel groot aantal niesbuien, waardoor ik bazinnetje wat ongerust maakte, dat er iets in mijn neus zou zitten. Gelukkig hield het snel op en was ik daarna terug de oude.

Alleen was het wel heel erg warm in ons busje en vond ik mijn gemak ook niet. Bazinnetje bracht dan ook nog bijna 3 uur extra door met mij op mijn matje buiten. Terwijl zij over ons waakte, sliep ik lekker en genoot van de frissere lucht. Uiteindelijk gingen we dan toch terug het busje in en waren we alle drie nog langere tijd wakker. Pas tegen 05:00 kwam er een zuchtje wind opzetten en toen vielen we alle drie toch nog even in slaap met alle deuren open.