Normaal hadden we voor vandaag een wandeling van zo’n 30km op de planning staan. We hebben dat gisteren nog eens goed bekeken en kwamen tot de vaststelling, dat het heel veel langs de weg wandelen is. En eigenlijk hebben we daar alle drie (voor zover we voor Woody kunnen denken) dan toch niet zo’n zin in. We bekijken dus de hoogtepunten van de wandeling en beslissen, om die elk afzonderlijk te gaan wandelen. Eerst gaan we naar de uitkijkhut bij Pape Ezers. We rijden via heel erg veel vage baantjes tot op een bepaald punt en besluiten daar het busje te zetten en het laatste stukje te voet te doen. Voor we dat laatste punt bereikten, reed ik nog bijna een hond aan, die het nodig vond om vanaf het erf naar de linksautoband te sprinten. Dat hebben we dan ook weer gehad. We wandelden van aan de auto door het bos tot aan een houten vlonderpaadje. Daar moeten we over tot aan de vogelkijkhut. De planken liggen hier en daar los en zijn bij momenten ook spekglad. Opletten geblazen dus. Aan de vogelkijkhut is het ook nog wel wat mistig, maar we zien toch enkele vogels. We blijven hier een half uurtje kijken en gaan dan terug tot aan de auto. Hier laten we Woody nog eens los van mij naar Jimmy sprinten en dat vindt ie helemaal geweldig. 

Daarna rijden we verder naar Pape, waar we langs de kleine gravelweg mogelijk nog semi-wilde paarden zouden kunnen zien. Deze zijn echter niet op die plek, dus moeten we het met de lege vlaktes doen. Dan beslissen we, dat we doorrijden naar Palanga. Daar hebben we ook nog een wandeling en die is alleszins minder lang dan de 30km, die we oorspronkelijk gepland hadden. We komen aan in Palanga en merken al meteen, dat het hier super druk is. Bijna alsof heel Litouwen hier ter plaatse is. We vinden een plekje in een straat om te parkeren en picknicken daar in het parkje. Dan twijfelen we, wat we gaan doen met het busje. We moeten eigenlijk op een parking iets verderop zijn, want daar willen we overnachten. Maar er staan overal verbodstekens, vermits er een loopwedstrijd aan de gang is. Uiteindelijk wandelen we alvast eens tot aan het plekje en besluiten dan, nadat we sommige andere mensen dat ook zagen doen, om het toch te riskeren. We nemen het busje en rijden tot aan het verbodsbord. Daar willen we kijken of de kust veilig is en worden we in het Litouws aangesproken door een wachtende buschauffeur, die er ook al een tijdje stond. De man begon helemaal af te lopen en net als Jimmy wil beginnen nurken, omdat het nors over kwam, sloeg hij over naar Engels en bleek hij heel hulpvaardig te zeggen: er is een loopwedstrijd aan de gang, maar iedereen rijdt hier door, dus ik zou ook gewoon snel gaan als jullie willen gaan. Zogezegd zo gedaan en binnen de kortste keren stond onze auto op de correcte plek. 

Van hieruit wandelden we door het park van Palanga naar het dorpje zelf. Hier is het dus heel erg druk met zelfs een kermis enz. er extra bij. We wandelen over de boulevard, waar alle winkeltjes, kermiskraampjes enz. zijn en absorberen de drukte, die we tot nu toe nog nergens echt zo gezien hebben. Dan beslissen we langs het kanaal terug te wandelen en een terrasje te gaan doen, want het is weer enorm warm. Ik bestel een strawberry mojito en krijg een bokaal, waar je 3 dagen mee toe komt. Dus serieus moeten drinken om dat op te krijgen. Dan ging het via het kanaal verder tot aan het strand en dan was de wandeling een heel stuk langs het strand gepland. In principe stond ook hier een bordje, dat je niet met de hond mocht. Dus liepen we binnendoor naar een volgende opening, waar natuurlijk geen bordje stond en gingen we via daar het strand op. Belachelijk ergens, maar als er niks staat, kunnen ze niks zeggen. We blijken dan ook niet de enige met de hond te zijn. Woody speelt wat in het zand en kan enkele keren een stok gaan halen in het water. We wandelen een heel stuk langs het water op en plots merk ik op, dat er rechts van ons enkel nog naakte vrouwen zijn. Ik had ook wel iets gelezen over een vrouwenstrand. Blijkbaar is dat hier dus niet gemengd en komen er op dat strand dus ook geen mannen. 

Woody trok er zich niet veel van aan, maar Jimmy wist niet waar ie moest kijken en liep dus snel met gebogen hoofd of kijkend naar de zee door, in de hoop dat dit stuk strand snel stopt. Nu moet ik ook wel toegeven, dat het merendeel van de aangespoelde potvissen, sowieso niet zo echt de moeite waard was om naar te kijken, maar het was vooral gênant, omdat hij de enige man was. Gelukkig kwamen we daarna terug op een gemengd stuk strand en van daaruit moesten we dan ook via de duinen naar het bos. Daar ging ik even naar het toilet, dat blijkbaar nog stamde uit de jaren stillekes en er helaas bijgevolg ook zo uitzag. Niet voor gevoelige kijkers dus.

Dan ging het een heel stuk door de bossen, waardoor we schaduw hadden en het heel aangenaam was na de warmte van voorheen. We wandelden via het bos dus terug naar Palanga en van daaruit was het nog 1,5km tot aan het restaurantje, dat we op het oog hadden: nl. een steakrestaurant. We hadden nog geluk, dat we een plekje konden bemachtigen want vlak na onze aankomst zat het goed vol. We hadden een heel lekker gerecht elk gekregen en vervolgens nog een koffie en dessert besteld. Er was intussen ook een dj gekomen, dus er is hier in Palanga wel leven in de brouwerij. 

Tegen 21:00 komen we al wandelden terug bij ons busje aan en maken we alles slaapklaar. Dan nog even chillen en van in de verte luisteren naar de beats van de muziek, want die hoor je makkelijk tot hier. Tegen 22:30 gaan we dan uiteindelijk slapen. De muziek speelt nog lang door tot na 04:00, maar daar hebben we gelukkig geen last van om te kunnen slapen. 

The Woody Tales:

Ik heb me de hele nacht mentaal liggen voorbereiden op 30k m wandelen, want dat is na al die vakantiedagen en al dat wandelen toch nog best veel. Ik ben dan toch ook wel een tikkeltje blij, dat de baasjes tot bezinning en inzicht gekomen zijn. Ik denk dat de gekke ideeën uit hun hoofd gerookt zijn gisterenavond met dat kampvuur. Met een iets geruster gevoel sta ik dus op, eet mijn ontbijtje en ben dan klaar om mee op pad te gaan. Eerst nog een korte autorit over de meest hobbelige wegen en dan nog een zelfmoordhond, die zich bijna voor mijn busje stort. Daar had ik niet mee kunnen lachen, als dat een deuk had opgeleverd hoor. En bazinnetje was dan waarschijnlijk voor de rest van haar leven getraumatiseerd geweest. Dus gelukkig, is zijn poging mislukt. Dan maar nog een stukje door en toen moesten we wandelen. Eerst door het bos en dan over spekgladde vlonderpaadjes tot aan een kijkhut. Gelukkig hebben mijn voetzooltjes een goeie antisliplaag na al dat wandelen, dus ik heb er minder last van, dan die 4 platvoeten van de baasjes. In de kijkhut zelf vind ik niet zo veel te beleven. Toch slagen de baasjes erin om een heel half uur naar dat water te turen in de hoop dat ze een vogel zien. Terwijl er op de muur een hele kaart met allerlei vogelsoorten hangt. Nuja begrijpen wie begrijpen kan, ik doe mijn uiterste best om een half uur in stilte geduldig te wachten, wat voor mij sowieso al een inspanning is.

Na de kijkhut moet bazinnetje alweer gaan plassen en als ze heel in de verte terug in het zicht komt, mag ik van baasje nog eens heel hard spurten. Ik ren er op los en kom haar in volle rengalop tegemoet gesprint. Zij stuurt me op haar beurt terug naar baasje, want ze weten nooit wat ze willen die twee. Ik dus terug in rengalop naar baasje, stuurt hij me nog eens terug. Met mijn pootjes spelen kunnen die twee wel seg, maar ik geniet van de vrijheid en het sprinten. Daarna hup het busje in op zoek naar semi-wilde paarden. Die zoektocht was geen al te groot succes, dus heb ik terwijl maar geslapen in de wetenschap, dat het ons toch niet zou lukken. Dan gingen we verder met de auto naar Palanga en daar gingen we in een parkje picknicken als lunch. Daarna pleegden de baasjes een misdrijf met mijn Woodyvan, door ergens door te rijden waar het verboden was. En dat te midden van een loopwedstrijd. Eigenlijk zouden ze mij het goede voorbeeld moeten geven, maar niks is minder waar. Na dit misdrijf doen ze alsof er niks is gebeurd en gaan we nietsvermoedend in het park wandelen.

Ik doe dan maar undercover mee en snuffel er op los, alsof er niets gebeurd is. In het park kan ik dan ook volledig mijn gang gaan, want hier zijn mij al veel hondjes voor gegaan. Ik geniet van het zonnetje op mijn rug en het vele snuffelwerk. Maar het is hier wel heel druk en dat wordt blijkbaar alleen maar meer. Want eenmaal in het stadje op de boulevard, zijn er heeeel erg veel mensen en ook best wel wat andere hondjes. Ik zie heel veel kraampjes waar ze van die piepende knuffels verkopen. Ik zou zo graag eentje willen, maar baasje heeft niet toegegeven. Jammer, maar een hond kan niet alles in het leven hebben. We zijn de hele boulevard afgewandeld en hebben alle winkeltjes bezocht. Dan ging het via het kanaaltje terug richting de zee. Onderweg gingen we eerst een terrasje doen en daar was ik wel dankbaar voor. Eerst gaf het ontvangstmeisje mij heel veel aandacht en knuffels. Ik denk dat ze een beetje verliefd op me was, maar heb ik maar niks van gezegd, want anders wordt bazinnetje misschien nog jaloers. Dan dronken die twee kemels mij daar een reuze cocktail. Ale ja, bazinnetje toch. Die van baasje was normaal uitgevallen, dus die was op zijn beurt dan weer een tikkeltje jaloers, dat die van hem kleiner was. Na het terrasje kon ik er weer tegenaan en gingen we richting het strand.

Hier stond weer een bordje, dat honden niet toegelaten waren. Snif. Baasjes vonden echter een omweg, waar geen bordje stond en deden alsof ze het niet gezien hadden. Ik heb vandaag dus best wel veel regeltjes overtreden, weliswaar onder lichtelijke dwang. Ik deed alsof ik me van geen kwaad bewust was en speelde en rolde er op los in het zand. Dan mocht ik nog takken vangen in het water, super! Plots was er een strand waar we wandelden, waar er alleen maar vrouwen waren en die waren allemaal naakt. Baasje voelde zich wat geconfronteerd. Ik snapte het probleem niet… Ik ben toch ook naakt, dus ik pas er zelfs goed bij? Of zou ik een naakthond moeten zijn om hier te mogen lopen? Het brengt mezelf toch ook wel wat in lichte twijfel, dus ik probeer gewoon het hoofd koel te houden en te doen, alsof ik het niet door heb. Zeker na enkele vrouwen met een oerstruik gezien te hebben, zag ik het bos niet meer door de bomen en was ik dus heel erg blij, dat we via de duinen het echte bos in konden. Hier wandelden we een hele tijd lang in de koelte van de bomen en genoten weer van de rust, want die drukte zijn we niet meer gewend.

Daarna ging het richting een steakrestaurant. We kregen een fijn tafeltje in het hoekje, waar ik goed kon kijken, maar ook goed kon slapen. Tot de baasjes hun eten bijna op was natuurlijk. Want een stukje steak, daar zeg ik geen neen tegen. Hierna was het tijd om verder naar het busje te gaan en eenmaal daar toegekomen, ben ik toch meteen maar gaan slapen. Uiteindelijk hebben we nog een 20km gewandeld vandaag, wat niet meer zo ver af is ook niet, van die 30km oorspronkelijk. Dus nu maar goed rusten, want morgen gaan ze waarschijnlijk weer wat van plan zijn.