We hadden een heerlijke nachtrust en werden dan ook pas rond kwart voor zeven wakker. Alle drie hadden we zalig geslapen en waren we dus helemaal van gisteren bekomen. We werden nog wat op het gemak wakker, ontbeten rustig onder de druivelaren en maakten vervolgens ons busje klaar voor vertrek. Vandaag gaan we nl. de hoofdstad bezoeken. We hadden deze op voorhand niet gepland, maar doordat we de planning wat hadden moeten omgooien omwille van het weer, hebben we er nu wel de tijd voor. Onze verwachtingen zijn niet super hoog aan de hand van wat we erover gelezen hebben, maar we gaan het toch een kans geven. We planden een stadswandeling van 10km en begonnen aan het park en meer van Tirana. Het was van de camping nog een half uurtje rijden en dat rijden is niet altijd even makkelijk in Albanië. Kortom, je moet alle regels overboord gooien en hopen, dat het goed komt en altijd assertief rijden (dat laatste kan ik dan weer best goed). We komen zonder horten of stoten aan op de parking, nemen ons ticketje en beginnen aan de wandeling. Het meer van Tirana is een kunstmatig aangelegd meer, maar het is er wel gezellig vertoeven. Rondom ligt nog een groot park met bos, waardoor je er makkelijk een tijdje kan wandelen. Wij doen slechts een stuk van het park, vermits we een lange wandeling gepland hebben met alle belangrijke bezienswaardigheden.

Na het park gaat het dan meer richting de hoge flatgebouwen en de modernere bouwwerken. Tirana is duidelijk een stad, die nog volop in de groei is en dat merk je heel erg goed. Het universiteitsgebouw is bv. nog een oud communistisch bouwwerk en het verschil met de hedendaagse bouwstijl is heel erg duidelijk. Daarna zien we nog het parlementsgebouw en enkele musea. Dan besluiten we de piramide van Tirana te beklimmen. Deze werd door de dochter van de overleden communistische leider gebouwd en doet vooral dienst als tentoonstellingsruimte. Ze hebben de piramide alleszins fel vernieuwd en er ook kleurrijke huisjes in verwerkt, die naar de Blokku (communistische bouwstijl van appartementsblokken) verwijzen. Het waren best wel wat trappen, maar boven had je dan toch ook wel een tof uitzicht. Na de klim ging het dan nog verder naar het kasteel van Tirana, enkele bekende winkelstraatjes, Bunk’Art 2 museum en dan besloten we een terrasje te gaan doen. Hier koelden we even af, hoewel het vandaag dankzij wat wolken toch nog meeviel qua hitte. Daarna gingen we dan nog naar het lokale marktje Pazari I Ri, waar je plaatselijke lekkernijen en ook wat souvenirs kan kopen. Hier aten we ’s middags dan ook nog een broodje kebab, omdat we daar echt eens zin in hadden.

Hierna was het dan tijd om nog wat verder te wandelen, de klokkentoren, moskees en een plein met een marktje te doen. Tegen 14:00 hadden we dan de belangrijkste bezienswaardigheden achter ons en toch al flink wat kilometers in de benen. Het was intussen al veel warmer geworden en we besloten dan ook te vertrekken richting Dürres. Hier zullen we morgenavond de ferry nemen, dus leek het ons handig om daar ook alvast te verblijven. Eerst wilden we opnieuw aan een bos bij het strand blijven, maar daar leek het ons dan toch geen goed idee om te blijven. Dan toch maar naar het centrum gereden, wetende, dat we daar met het busje nergens kunnen blijven. Jimmy vond op booking een hotel, waar honden toegelaten zouden zijn, maar dat staat er bijna altijd bij en is in de werkelijkheid helemaal niet toegelaten. Ik besloot toch naar het hotel te rijden en ging binnen horen hoe het zat. De vrouw aan de balie kon enkel Albanees en dus werd er naar een Engels sprekende persoon (de bazin) gebeld. Zij zei, dat honden niet toegelaten waren, maar na wat aandringen en ompraten, maakte ze dan voor ons toch een uitzondering. De vrouw aan de balie was er ok mee, de man aan de balie iets minder, maar ik had toestemming, dus haalde de twee jongens en onze spullen en voila: onze eerste kamer met airco en eigen badkamer is een feit voor de laatste avond in Albanië.

We koelden dus even af met de airco en besloten dan nog een avondwandeling te maken. Eerst wandelden we over de boulevard en deden we een terrasje. Dan ging het meer het stadscentrum in. We zijn eigenlijk geen fan van Dürres, want het voelt een beetje zoals het Schaarbeek van Brussel… Zodra we meer het centrum in gaan, komt er een roedel honden op ons afgeschoten. Een van de honden hapt Woody in zijn achterste, maar het was gelukkig een schampschot. Ik schreeuwde luid tegen de honden en enkele locals begonnen ook te roepen, waardoor ze terug wat afstand namen en wij snel doorwandelden. De eerste keer dat de straathonden zo reageren op ons… Waarschijnlijk omdat ze hier een roedel vormen. We bezochten de Venetiaanse toren, het amfitheather (grootste van de Balkan) en het plein met de moskee. En dan is het al etenstijd en vinden we een plekje in een lokaal restaurant. Hier eten we super lekker en krijgen we nog extra huiswijn aangeboden. We merken hier ook nog maar eens, hoe gemakkelijk wij met dingen omgaan, vermits de toeriste achter ons een hele scène maakt om niks en ronduit onbeleefd was. Woody werd hier door de ober zelfs weer aangehaald en kon dus weer even knuffelen met iemand. Iedereen gelukkig dus. Tegen 21:00 gingen we dan terug naar ons hotelletje en childen we nog even op de kamer, vooraleer we nog van onze eigen douche genoten en dan ook gingen slapen. Een goede afsluiter van onze laatste avond in Albanië.

Voor wie zich tegen betaling wil laten wegen… kan je in elke straat van Albanië terugvinden.

The Woody Tales:

Ik sliep vannacht als een roosje en was dan ook nog half slaapdronken, toen de baasjes mij wekten. Wat een zalige nacht was me dat. We ontbeten rustig aan de picknickbank en ik had zelfs nog een beetje tijd om wat verder te soezen op mijn matje. De katten laten mij gerust sinds baasje er eentje nat gegooid had. Wanneer de baasjes het busje opruimen, zeggen ze, dat we naar de hoofdstad van Albanië gaan. Ik ben wel een tikkeltje benieuwd, dus ik spring meteen in het busje en wil die hoofden daar wel eens zien. Eenmaal in de hoofdstad aangekomen, bezoeken we een heel groot park met een meer. Hier mag ik helaas niet zwemmen van de baasjes, maar kan ik wel heel veel snuffelen, want er is een groot bos en er zijn veel honden. Ik word wel gerust gelaten door de andere honden, wat ik deels ok vind, maar anderzijds speel ik ook wel graag met andere honden. Achja, het snuffelplezier heb ik toch al en ik ben toch weer met de baasjes op pad. Na het park gingen we meer naar het echte stadsgedeelte. Ik trok dus mijn beste stadsschoentjes aan, maar bleek toch mijn wandelschoentjes ook nog nodig te hebben met die twee baasjes van mij. We deden heel veel kilometers en gingen dan ook nog eens een piramide beklimmen. Ik denk niet, dat de Egyptenaren hun hondjes dat destijds moesten doen…

Alleszins, bovenop de piramide kon ik even uitrusten en daarna ging het verder naar nog enkele andere gebouwen. Ik mocht ook nog een kasteel binnen en we bezochten een marktje. Hier noemen alle Albanezen mij Bobby, waardoor ik een lichte identiteitscrisis begin te krijgen en ook niet meer zeker weet of baasje nu Kuifje is of Jimmy en of ik nu eigenlijk wel zwart ben of toch eerder wit? Volgens baasje sowieso wit, vermits mijn penske destijds bij het kaalscheren wit was… Hier zijn alleszins wel heel veel geuren, want hier verkopen ze nog veel tabak, kruiden, enz. Dan beslissen de baasjes om een kebab te gaan eten en voor de eerste keer is het een varkenskebab. Ik krijg een heel klein stukje vlees en probeer voor de rest even wat te rusten tijdens de terrasjestijd en lunchtijd, zodat ik er daarna weer tegenaan kan. We deden nog een marktje, een moskee en enkele torens en dan was het tijd om terug naar onze Woodyvan te gaan. Het was intussen ook wel echt weer heel erg warm geworden, dus dat vond ik ook niet zo erg. Dan gingen we naar het stadje Dürres. Daar kreeg ik plots een extra privilege en mocht ik zelfs met de baasjes mee op hotel! Ik moest wel mijn beste pootje voorzetten, maar dat is geen probleem. Nu mijn status naar hotelhond verhoogd wordt, kan ik ook nog wel een tikkeltje meer mijn best doen. Hier in Dürres waaide het heel erg hard en dacht ik even dat ik ging waaien. Volgens baasje kan dat met al dat gas in mij en zou ik gerust als ballon door het leven kunnen.

We doen hier ook nog een terrasje en bezoeken daarna nog de bezienswaardigheden. Plots komen we aan een rondpunt, waar een hele roedel ligt rond te hangen. Ze zien ons komen en schieten al blaffend met hun tanden bloot op ons af. De eerste hond, die bij ons was, knoepte zelfs in mijn kont, terwijl ik braaf stond te kwispelen om te spelen. Het was gelukkig maar een schampschot, maar toen schoot ik toch zelf ook in de verdediging en begon te grommen. Bazinnetje schreeuwde op de honden en enkele Albanese omstaanders ook, waardoor ze dan toch het hazenpad kozen. Na een kleine inspectie of ik zeker niks mankeerde, kon de avond gewoon hervat worden en was er dus niets aan de hand. Ik ben dan ook niet snel onder de indruk. Bij het eten kwam er plots een hond binnen, waarop ik dan wel blafte, maar dat was blijkbaar de restauranthond. Alles prima dan. Ik genoot ook nu weer van een lekker stukje vis na mijn eten en dan ging het terug naar het hotel. Hier heb ik heel veel ruimte om rond te wandelen, mij te leggen hoe en waar ik wil, … Zalig! En er is airco, dus sowieso niet te warm.

Heel veel tabak kan je hier kopen…