We kwamen de nacht goed door en om 06:00 ging onze wekker. We maakten ons rustig klaar en Jimmy ging ontbijt halen, vermits ik toch niet zo geweldig goed kan rondwandelen op een wiebelende boot zonder wat zeeziek te worden. Tegen 07:15 moesten we onze kajuit verlaten en nog een klein uurtje wachten in de gang. In het begin waren we hier nog praktisch alleen, maar al snel stroomde het volk toe en zaten we nogal wat op elkaar gestompt. Woody heeft zo’n situaties niet zo graag (heeft ie van het bazinnetje), maar hij ging flink liggen slapen, dus ging eigenlijk heel erg goed. Zodra de deuren open gingen, gingen we met de massa mee naar het parkeerplatform, waar ik met Woody van de boot af wandelde en Jimmy even later het busje er van af reed. Vervolgens doorkruisten we Bari en dan reden we verder naar Matera. Hier gaan we het oude stadje bezoeken en kijken we wel naar uit. We vinden een parking buiten het centrum en wandelen vervolgens richting het stadje. Eenmaal toegekomen, zijn we toch heel aangenaam verrast over de schoonheid van Matera. Dit stadje is één van de oudste steden van Europa en dateert deels nog uit de prehistorie. De grotwoningen kan je vandaag nog steeds bezoeken.

We besloten door het stadje te wandelen en de verschillende uitkijkpunten te bezoeken en waren eigenlijk op slag verliefd op de schoonheid van dit stadje. We kuierden door de kleine straatjes met duizenden trapjes en zagen om elke hoek opnieuw een prachtig uitzicht. We bezochten de grotten, enkele winkeltjes en de belangrijkste gebouwen. Rond de middag besloten we eerst nog het nieuwe stadsgedeelte te doen en een bank te zoeken, zodat we terug euro’s cash hebben. Vervolgens ging het terug naar het oude stadsgedeelte en vonden we een heel charmant restaurantje, waar we een ereplekje kregen omwille van de hond. Bovenaan op een verhoogd terrasje als enige tafel. We namen hier een super lekker kaasplankje als voorgerecht, een goede fles wijn en vervolgens ging ik voor truffelpasta met scampi’s en Jimmy voor een pasta met tomatensaus en worst. Het eten was subliem en we genoten dus met volle teugen. Na het eten besloten we nog enkele gebouwen te bezoeken, verdwaalden we in de vele doodlopende straatjes, want kaartlezen is hier niet simpel en deden we nog enkele winkeltjes, waar we de wijn van vanmiddag kochten.

Dan hadden we het stilletjes gezien en besloten we al een stuk te rijden, vermits ze hier ook vanaf 16:00 regen geven en we dan toch niet meer veel kunnen doen. We stapten dus in de auto en reden verder naar Gargano National Park. Onderweg zagen we enkele caravans met prostituees, waar deze streek bekend voor is. Voor de rest waren er duizenden olijfbomen, maar ook heel veel stukken land met eigenlijk niks op. Na een tijdje rijden voelde ik me eventjes mottig, maar dat was relatief snel terug van mij af. Kan altijd eens gebeuren natuurlijk. We reden verder tot aan de camping, waarbij het laatste stuk uit veel S-bochten bestaat. Het is hier heel erg mooi, met het felblauwe water, de kalkrotsen en de vele bomen. Vermits we pas rond 18:40 op de camping aankwamen, besloten we ons eerst wat op te frissen en alles al slaapklaar te maken, alvorens we gingen eten. We kozen een restaurantje vlakbij de camping met zicht op zee. Vermits we de hond bij hadden, kregen we een weer een topplekje links vooraan met zeezicht, terwijl we anders opzij zouden gezete hebben. Ik ging voor de pasta vongole en Jimmy voor pizza. Ook hier weer top gegeten, maar na het eten voelde ik me toch weer wat mottig. Bij terugkomst op de camping was het ook al 22:30 en besloten we dan ook te gaan slapen.

The Woody Tales:
Met mijn matrozenpetje nog op werd ik vanochtend wakker op de boot. Ik heb ook heel erg goed geslapen, maar begrijp niet zo goed, waarom we nu niet kunnen opstaan en naar buiten kunnen. Nuja, begripvol als ik ben, wacht ik dan maar flink en als we dan eenmaal naar buiten mogen, moeten we nog een heel tijdje wachten, vooraleer we naar de Woodyvan kunnen gaan. Ik eet dan maar rustig mijn eten op en dan beslis ik te wat te gaan slapen, want al die drukte, is niet zo mijn ding. Bazinneke komt langs mij zitten, zodat de mensen niet op mij kunnen trappen en ik denk stiekem ook een beetje, vermits ze haar matrozenbenen thuis vergeten is. Toen de deuren opengingen, mochten we al schuifelend via de trappen naar beneden. Ik deed mijn best om niet voor te kruipen en geduldig te wachten, maar was toch heel erg blij, toen bazinnetje met mij van de boot wandelde. Kon ik meteen mijn piesjes doen en geduldig wachten tot baasje met het busje kwam. Dan moesten we bij de douane eventjes wachten, maar ook hier kraaide geen haan naar mij. Enkel na de douane werden we door de politie tegengehouden, dat we de auto moesten open doen vanachter. Bazinnetje vermeldde mijn aanwezigheid, waardoor de politie-agent al even vreemd keek, maar zodra ze opendeed, was het ook al weer goed en mocht het terug dicht.

Even later werden we nog eens door politie tegengehouden en daar gebeurde dezelfde controle van letterlijk 2 seconden de klep openen en terug dicht. Nu konden we echt op pad en reden we naar een prehistorisch stadje. Volgens de baasjes waren er toen nog vliegende honden, die ze dino’s noemden. Of dat allemaal zo klopt, dat weet ik niet. Alleszins leefden de hondjes toen blijkbaar met hun baasjes nog in grotten. We bezochten deze grotten en gingen naar heel erg veel uitkijkpunten over het stadje. Zo’n uitkijkpunt is niet zo interessant in mijn geval, maar al die geurtjes in zo’n eeuwenoude stadjes, dat is wel helemaal mijn ding. Mijn neus is dan ook als het ware aan de grond genageld en komt daar niet meer van los. Zo speur ik voor de baasjes de belangrijkste bezienswaardigheden, de bank en het restaurantje voor ’s middags op. Naar mijn beleving dan toch… want zij hebben het gevoel, dat ze dit zelf allemaal doen natuurlijk. Tijdens het eten genoot ik van mijn welverdiende rustmomentje en dan ging de stadstour door. Ondanks het plannetje en mijn speurneus, verdwaalden we af en toe in doodlopende steegjes, maar dat moet kunnen. Na een tijdje hadden we dan alles bezocht en ging ons wandelingetje terug tot aan het busje.

En dan was het nog even rijden tot aan Gargano. Ik sliep flink onderweg en eenmaal aangekomen bij de camping, begon ik te rollen in de dennennaalden en volop te snuffelen aan de vele bomen. De baasjes gingen zich douchen en terwijl speelde ik even met een tak. En dan was het alweer etenstijd. Ik ruik de zee al, dus hopelijk mag ik morgen nog eens zwemmen. Nu is het al donker, dus dan mag ik dat sowieso niet van de baasjes. We kregen een mooi tafeltje langs het water, vermits er nog mensen met een hondje waren en die hun hondje was niet zo flink als ik en blafte op mij. Na het etentje wandelden we terug naar ons campingplekje en dan was het ook al bijna slaaptijd. Volgens de baasjes begint de vakantie nu wel wat te korten, daar ben ik wel een beetje verdrietig over…