Vanochtend werden we alle drie na een goede nachtrust wakker. Uiteraard voelde ik mij nog vrij flets en slap, vermits ik niet echt iets in mijn lichaam had, maar ik voelde me wel al wezenlijk beter dan gisteren. Ik ging dan ook meteen voor een frisse douche en at een appel als ontbijt, in de hoop, dat ik die kon binnenhouden. Lag natuurlijk nog zwaar op de maag, maar het ging. We maakten ons rustig klaar en vertrokken dan voor een kort wandelingetje naar een mooi uitkijkpunt op een gat in een rots aan de zee. Hierna besloten we Viëste nog wat uitgebreider te bezoeken (in Jimmy zijn geval) en voor het eerst te bezoeken in Woody en mijn geval. We parkeerden ons iets verderop en wandelden eerst naar het oude stadsgedeelte. Dit ligt op witte krijtrotsen, die mooi afsteken tegen de blauwe zee. De witte huisjes en oude straatjes maken het geheel toch wel erg leuk. We kuieren hier wat door de kleine en gezellige straatjes en bezoeken ook enkele winkeltjes. Onderweg moeten we af en toe even pauzeren, want ik ben met alleen een appel in mijn lichaam, nog niet op en top fit natuurlijk. Maar goed genoeg, om het stadje toch te bezoeken.

Daarna besluiten we het nieuwere stadsgedeelte nog te doen en na enkele straatjes wandelden we van daaruit naar het haventje en zo terug het oude stadsgedeelte in. Daar besloten we een terrasje te doen, zodat ik wat suikers van een cola kon binnenkrijgen en at ik ook twee gezouten soepstengels. Tot nu toe, allemaal goed, dus bijgevolg nog wat verder rondgekuierd en dan nog even een pizzabrood voor Jimmy gekocht om mee te nemen en nog even langs de winkel. Dan was het stilletjes tijd om te vertrekken, want we moeten wel nog een stukje rijden vandaag, vermits we ooit nog terug richting thuis moeten ook natuurlijk. We begonnen dus richting het noorden te rijden, maar stopten eerst nog bij een olijfolieboer, vermits dit echt de streek is van de olijfolie. Hier proefde Jimmy eerst wat olie, wijn, enz., ik paste vriendelijk en legde in mijn beste Italiaans uit, dat ik ziek was van eten en dus geen olie kon proeven. Vervolgens kochten we hier weer een hele buit en vervolgden dan de route. In een van de bossen van Gargano aten we dan onze picknick, als in pizzabrood voor Jimmy, een banaan en droog brood voor mij. Mijn maag draait nog bij de gedachte aan eten, dus ik hou het voorlopig daarop. En dan was het een heel eindje rijden richting het noorden. We wisten, dat we sowieso twee halve reisdagen gingen hebben, dus dat hoort er nu eenmaal bij. En vermits ik toch nog niet 100% ben, is dit dan ook de beste moment om het te doen.

We rijden nog door tot Forli. Een zeer onbekend en niet-toeristisch stadje. Mussolini werd hier in de buurt geboren en het stadje kreeg het dan tijdens WOII ook zwaar te verduren qua bombardementen. Om die reden zijn er geen groteske historische gebouwen meer, zoals je wel in veel andere Italiaanse stadjes kan vinden. Anderzijds had het stadje wel een bepaalde vibe, nog steeds enkele mooie, misschien iets minder oude gebouwen en was het er wel heel erg gezellig. We vonden een tof restaurantje onder een klokkentoren en besloten daar iets te eten. Ik koos sowieso voor een lactosevrije-optie en at ook nog niet al te veel van mijn eten, maar genoeg om voldaan te zijn en hopelijk alles ook te kunnen binnenhouden. Des te beter voor Jimmy, die moeite had met kiezen tussen pasta en vlees en zo dus toch beide had. Of dat voor zijn cholesterol het beste is, laten we in het midden natuurlijk. We hadden voor het eten nog wel een half uurtje in het park gewandeld en een klein uurtje rondgekuierd in het stadje en besloten na het eten, dan wel meteen terug naar ons busje te wandelen. We staan aan de rand van het park op een grote parking geparkeerd. Hier gaan we ook blijven slapen. We maken ons busje klaar tegen 22:00 en gaan dan na het schrijven van de blog en wat te surfen ook ons bedje in.

The Woody Tales:

Vanochtend was bazinnetje gelukkig al terug een beetje beter en hadden we ook alle drie een goede nachtrust achter ons. Ik ontbeet dan ook meteen en was blij, dat we terug met ons drietjes op pad konden. Eerst deden we een kort wandelingetje naar een uitkijkpunt. Heel mooi met al dat blauwe water, maar helaas kan ik er van op die hoogte, natuurlijk niet in zwemmen. Nuja, je kan niet altijd alles hebben. Daarna besloten de baasjes een stadje te bezoeken, Viëste. Hier liep ik flink mee door de oude steegjes en wachtte ik buiten met een van de baasjes afwisselend, als ze de winkeltjes bezochten. Een van de winkelbazen bleef buiten staan kijken, dat ik zeker niet tegen zijn bloempot met plant zou plassen, wat ik dan natuurlijk ook niet deed. Verder was iedereen wel heel lief tegen mij en was het overal Woody hier en Woody daar. Dat vind ik wel leuk aan Italië, op de Wudy-worsten na dan…

Na het oude stadsgedeelte kwam dan ook het nieuwe deel. Hier zijn er iets minder geurtjes te bespeuren, maar is er wel een haven, waar ik even achter de vogels vang en er een meneer de vogels nabootst en ik daardoor wat in de war geraak en hij dat grappig vindt. Na ons havenbezoekje was er nog tijd over voor een gezellig terrasje en kon ik dus nog even zonnebaden, alvorens we terug richting het busje begonnen te gaan. We deden wel nog eerst inkopen en daarna stopten de baasjes nog bij een olijfolieboer onderweg. Dat vond ik ook niet zo heel tof, want die had ook een klein hondje, dat mijn baasjes helemaal probeerde in te palmen. Nuja, het was maar van korte duur, want alleen ik mocht met het busje terug mee, gelukkig. Dan nog even een korte picknick-stop en dan was het tijd voor mij om wat te rusten in mijn busje. Vandaag is ook nog een half dagje reisdag. Ik vind dat zeker niet erg, maar het is wel richting thuis en dat betekent wel, dat mijn avonturen van deze reis beginnen te korten.

Zodra we dan ook in Forli aankomen, besluit ik het er van te nemen en sleur ik mijn baasjes mee naar het plaatselijke park. Hier doen we een wandeling van een half uurtje en dan is het nog een uurtje rondkuieren in het stadje. Het is hier veel minder toeristisch, maar er zijn ook veel hondjes en katten en dat is dus zeer interessant. Ik snuffel er op los en op het grote grasplein rol ik als enige hond als een dolle door het gras. Baasje vraagt nog aan bazinnetje, of ik wel normaal ben, want hij ziet nooit een andere hond dat doen. Ik snap die vraag niet zo goed, want hoe kan ik nu een heel normale hond zijn, als mijn baasjes zelf ook niet allebei sporen?

Nuja, ik doe voor de rest dus mijn best om binnen te lijntjes te kleuren en ben een voorbeeldige hond zoals altijd. Uiteindelijk na veel vijven en zessen beslissen de baasjes eindelijk over een eetzaak. Bazinnetje was wat kieskeurig, vermits ze iets lichts wil eten en sommige kaarten wat beperkt waren, dus de zoektocht duurde vandaag iets langer. Nuja, eenmaal gevonden, zaten we op een gezellig terrasje onder de klokkentoren en omdat ik zo flink ben, kreeg ik nog eens een varkensoor. Die at ik luid smakkend en krakend op, waardoor de baasjes bang hadden, dat mensen dachten, dat zij dit geluid produceerden tijdens het eten, oeps. Dan begint de klokkentoren nog eens serieus lawaai te maken, wat ik natuurlijk 10 keer zo hard hoor. Nuja, ik ben niet snel onder de indruk, dus allemaal ok. Uiteindelijk wandelen we via een kortere route terug naar de auto op de parking. De parking ligt vlak naast het park, dus ik gok, dat ik hier morgenvroeg nog eens de situatie kan uitbuiten. Maar daarvoor moet ik eerst terug goed uitgerust zijn, dus nu flink slapen.