Naar goeie gewoonte waren we om 06:00 al weer wakker. Ook beneden hadden we echt goed geslapen en op de parking was het op een toeterende trein na, heel rustig voor een stad te zijn. Ik slaap toch sowieso overal door, dus in dat opzicht sowieso al geen probleem. We maakten ons rustig klaar en genoten nog van een rustig ontbijt en een tasje koffie/thee. Hierna werden zowel Woody als wijzelf ongeduldig en besloten we nog eens tot in het stadscentrum te wandelen. De bedoeling was eigenlijk het lokale marktje te bezoeken, maar uiteindelijk bleek de highlight toch wel echt opnieuw het marktplein te zijn. We waren hier nu gewoon helemaal alleen en konden dus optimaal van deze prachtige gebouwen genieten.

Vervolgens ging het dan naar het marktpleintje, waar inderdaad wat bloemen- en eetkraampjes stonden, maar niks wat we echt nu nodig hebben. Dus uiteindelijk nog maar wat verder gewandeld en dan via een parkje terug richting de auto gekeerd. Zo hebben we toch nog een goeie 5km in de benen zitten, alvorens we nu aan de reisdag beginnen. We gaan nl. richting Warschau, waar we ergens in de buurt zullen blijven overnachten. En dan is overmorgen de oversteek naar Litouwen. Onderweg stoppen we nog in een supervage dierenwinkel om voor Woody een zwemtouw en een korte lijn voor aan de camionette te kopen. Eentje zonder ijzertjes aan, zodat hij geen krassen kan maken als we hem vastmaken. Dat hadden we nog niet. 

Vermits we al zo vroeg vertrokken waren in Poznan, kwamen we ook om al om 12:30 toe aan de parkeerplaats/overnachtingsplaats. Hier besluiten we te picknicken, maar staan we in de volle zon. De wandelroute blijkt ook op een parking enkele kilometers verder te vertrekken, dus we besluiten tot daar te rijden. Bij aankomst merken we, dat we hier eigenlijk ook wel zouden kunnen blijven slapen, maar we zullen straks wel zien. We gaan namelijk eerst wandelen in het Bolimowski Park. Dit is een prachtig bos met een kronkelende rivier. Vlak voor ons wandelt een oud vrouwtje met een Jack Russell, die plots uit zijn halsband schiet en naar ons gelopen komt. Eerst ruikt hij speels bij Woody, maar al snel wordt hij kei boos en agressiever. Ik dan maar tussen beide gegaan en dan nam de vrouw hem in haar armen, zodat wij verder konden. Hierna wandelden we tot aan de rivier, waar we dan een heel stuk hoger stonden dan de rivier zelf. We hebben niet echt een route gevonden, op het bord wordt een mens ook niet wijzer van de route en dus besluiten we zelf maar een route uit te stippelen via onze gps. Zolang we dicht bij het water blijven, is er altijd een referentiepunt, waar je op kan terugvallen. 

We wandelen een stukje hoger dan de rivier en gaan zo een tijdje verder door het prachtige bos. Lange tijd geleden, dat we nog zo’n mooi bos gezien hebben en we zijn hier ook nog eens helemaal alleen. We wandelen verder naar beneden en komen dan in een soort open weiland met prachtige blauwe wilde bloemen. Hier rent speurneus Woody meteen door om dan op het uiteinde van het veld als een wildebras in de rivier te springen en zich in alle mogelijke bochten te wentelen, om zo goed mogelijk nat te zijn. Dit waterbad wordt vervolgd door een goed zandbad en uiteindelijk eindigen we met een bruine labrador, in plaats van een grijze. Dan maar terug door het veld naar het wandelpad, want op speurneus Woody kan je niet vertrouwen als er water in de buurt is. We besluiten nog een heel eind langs de rivier op te wandelen en gaan hierbij steeds wat gestaag omhoog en omlaag. Na een tijdje komen we op een splitsing en besluiten we links af te buigen, weg van de rivier. Opnieuw komen we in een meer open stuk bos en plots zien we Woody aan iets snuffelen en zich verschieten. We dachten eerst aan een slang, vermits we daarvoor waarschuwingsbordjes hadden gezien. Het bleek uiteindelijk een grote groene sprinkhaan te zijn. We observeerden het beestje eens heel goed en besloten vervolgens verder te wandelen, want de zon brandt met 28 graden toch ook wel echt op onze huid. We aten onderweg nog een lekkere peer en genoten gewoon van de rust van het bos. Zalig! 

Bij terugkomst aan de auto, waren we vertwijfeld, wat we gingen doen. We besloten naar het dorpje te rijden en onderweg een meer te inspecteren. Het eerste meer was afgesloten en privé, het tweede meer behoorde tot een mijnwerkersite en was dus ook verboden terrein. We overwogen even de opties en besloten, dat we hier toch niet zouden blijven slapen en gewoon al verder doorrijden om nog wat afstand te overbruggen, zodat we morgen meer leuke dingen kunnen doen en minder ver moeten rijden. We rijden nog een dik anderhalf uurtje tot voorbij Warschau en vinden daar een plekje in een afgelegen bos. Hier rijden we ons busje een heel stuk tot in het bos, zodat we vanop straat niet meer zichtbaar zijn. Het is hier zooo rustig en mooi. En nog steeds warm met 28 graden. We besluiten onze hamburgers te bakken en de groentjes voor daarbij te snijden. De zoektocht naar de hamburger was daarstraks een heus gedoe en we hebben iets vaags gevonden. Hopelijk is het te eten… En jawel hoor, het smaakte best lekker en we genoten dus van een rustige avond met ons drietjes buiten in het bos. Toen het begon te schemeren, besloten we nog een buitendouche te nemen, dan hebben we die ook in 1x getest. Is toch echt een extra luxe met dit nieuwe busje allemaal. 

Woody ging terwijl al binnen in de brak slapen, want hij is moe en viel buiten al de hele tijd bijna in slaap. Tegen 20:15 werd het donker en gingen we ook naar binnen om nog gezellig wat te chillen. Met het dak open heb je het gevoel, dat je toch buiten zit, maar je hebt gelukkig geen muggen. We genieten nog wat na van een mooie en warme dag. Benieuwd wat het morgen weer zal brengen. 

The Woody Tales:

Om 06:00 werden de baasjes al wakker. Ik had best nog ok geslapen, ook al moest ik de benedenverdieping met hen delen. Door de trein werd ik zelf ook nauwelijks wakker, want dat heb ik van bazinnetje, zo goed diep slapen. We aten allemaal ons ontbijt en dan gingen we nog eens terug de stad in. Ik kan mij toch goed aanpassen, want de ene moment rol ik als een varkentje in de modder in het bos en de andere moment ben ik een echte flinke stadshond. Het is best weer een eindje tot aan het oude stadsgedeelte en eenmaal daar, kan ik er weer op los snuffelen.

Het is wel héél erg rustig in verhouding met gisteren, want toen was het hier enorm druk en nu zijn we helemaal alleen. De baasjes vinden het leuker zo, ik vind allebei wel iets hebben. Daarna gingen we naar een marktje, waar heel veel worsten lagen en ik er toch geen kreeg van de baasjes. Dan nog maar eens een heel stukje verder gewandeld en uiteindelijk ging het dan terug richting ons busje. Hier aangekomen, besloot ik maar meteen een uiltje te vangen, voor de inspanning, die er nog mogelijk kan komen. De baasjes stoppen onderweg tijdens de rit in een vage dierenwinkel voor mij. En daarna doen ze drie winkels om uiteindelijk toch nog met iets vaags te eindigen. Ik wacht die tijd flink in de auto, tot ze terug zijn en probeer vooral verder te rusten. 

Rond de middag komen we toe aan een parking in het bos, waar we onze lunch eten. Ik eet mijn brokjes flink verder op en probeer verder toch een greintje schaduw op te vangen in de fel brandende zon. Dan maar goed en flink drinken, ter compensatie. De baasjes besluiten toch niet het hele stuk extra naar het wandelstartpunt te wandelen en rijden dus met het busje een stukje terug tot aan de wandelparking. Hier was ik zelf ook wel blij mee, want zo had ik meteen schaduw. We vertrekken meteen het bos in en hier komen we een oud vrouwtje met haar Jack Russell tegen. Ze had al iets gevraagd, maar wij verstaan haar niet, dus weten niet wat ze van ons wil.

Haar hond daarentegen rukte zich los uit zijn halsband en kwam mij begroeten. Ik probeerde mijn beste Pools boven te halen, maar heb dan blijkbaar toch iets verkeerds gezegd, want plots werd ie heel erg boos. Bazinnetje kwam tussen beide en de Poolse vrouw nam grommelend haar hond op de arm en begon op hem te kijven, denken we. Hierna wandelden we verder het bos in en plots kwamen we op een mooie open plek, waar ik het water niet meer enkel van bovenaf kon zien, maar er ook gewoon aan kon. Ik begon te spurten door het weiland en binnen de kortste keren, klonk er een diepe plons. Aaaah zo zalig, mijn pels helemaal doorweekt. Maar een bad zonder scrub is ook niet wat het moet zijn, dus besloot ik nog eens goed in het zand te rollen. De baasjes herkenden me zelfs bijna niet meer en dachten dat ze plots een choco-labrador hadden. Dan toch maar terug het water in gegaan om mijn vermommingslaag af te spoelen.

Hierna ging de wandeling verder, want ik was natuurlijk een klein beetje afgeweken met de drang naar het water. Het was een heel mooi en rustig bos en plots zag ik een groen fluorescerend iets op de grond zitten. Ik snoof met mijn neus zachtjes aan het groene ding en plots tapte het met zijn pootje gewoon op mijn neus. Ik verschoot me rot en sprong een halve meter in de lucht. De baasjes dachten meteen aan een slang, maar het bleek dan toch nog een ander groot groen gevaarte te zijn. Een soort van springende kip denk ik, want baasjes zeggen dat het een sprinkhaan is. De kippen in de hof bij moekie en poekie zien er thans toch anders uit, maar soit. Vanop een afstandje aanschouw ik verder het tafereel en wacht geduldig, tot we verder kunnen.

Onderweg krijg ik nog wat peer en geniet ik vooral van de schaduw en de belangrijke snuffelwerken. Eenmaal bij de auto besluit ik meteen terug te gaan slapen, al is dat moeilijk met deze hobbelige wegen. De baasjes besluiten toch nog een heel eind te rijden, dus dat betekent dat ik nog een heel tijdje kan slapen. Bij aankomst zijn we in een groot en verlaten bos. Dat hebben ze weer goed gevonden.

Ik kan me meteen uitleven met de takken, dennenappels en laat me dus helemaal gaan. Bij het avondeten eet ik flink mee en dan begint de slaap mij toch wel echt de meester te worden en dommel ik bij momenten in. Ik probeer nog tegen de slaap te vechten, maar het lukt me toch nog moeilijk. Van de baasjes mag ik al in ons busje gaan liggen, waar ik heel blij mee ben. Nu maar goed rusten, voor morgen weer een grote dag.