Vanochtend waren we tegen 06:30 stilletjes wakker geworden. We hadden eigenlijk ondanks het enorme onweer toch heel erg goed geslapen. We nuttigden op ons gemak ons ontbijtje en maakten dan het busje en onszelf klaar. We hadden een stralende zon en hoorden enkel in de verte een kleiner onweer, maar dit bleek volgens de radar in Kempten te zijn, wat dus nog ver genoeg van ons af was. We vertrokken naar de parking aan de Rottachsee en liepen eerst een stukje langs het prachtige meer, waar de zon nog volop aan het opkomen was. Het doel van de wandeling is de Geratser waterval, maar onderweg heb je ook een mooi zicht op de omliggende bergen en de vallei. We waren nog maar net aan een afdalend paadje begonnen tussen de huizen, toen een lokale vrouw ons aansprak en ons erop wees, dat de brug beneden afgezet was en we dus niet via daar zouden kunnen terugaandelen. 

Verder zei ze dan ook, dat er een onweer zou kunnen komen. Nu kan dat in de bergen altijd, want het weer is in de bergen nooit echt goed voorspelbaar. We namen voor de zekerheid nog eens een kijkje naar de radar en besloten dan toch verder te gaan. Na een kort stukje in het bos af te dalen, kwamen we bij de werkzaamheden van de brug uit. We vroegen vriendelijk als we mochten passeren en wonderbaarlijk genoeg was dat ok. Vervolgens was het nog een klein stukje bos en dan zagen we de waterval al. Hier is een kleinere waterval, die natuurlijk is. De Geratser-waterval zelf is deels aangelegd, deels natuurlijk. Het water stroomde enorm, waarschijnlijk door de hevige regenval en het onweer van vannacht. We genoten even van dit stukje natuurschoon en vervolgden dan onze route. 

Vanuit het bos kwamen we nu meer in een soort van vallei, waar je mooi zicht had op de rivier en de omliggende heuvels en bergen. We zagen veel koeien met de typische bel, zoals je deze in de Alpen kent. Even gekeken of we geen paarse koe tegenkwamen, maar die zat hier blijkbaar toch niet. We zagen verder nog veel roofvogels en genoten van het prachtige weer en het zonnetje. Het onweer was in de verste verte al niet meer te bespeuren. We vervolgden het laatste stuk van de route door enkele grindpaden in de velden en kwamen dan terug aan bij de Rottachsee. Hier besloten we ons kort langs de waterkant te vestigen en even een stukje fruit te eten en te genieten van het prachtige weer en het mooie stuwmeer. Daarna vertrokken we op weg naar Kempten, want daar is het vandaag de markt met lokale producten en die wilden we even meepikken als afwisseling met de vele natuur. Op weg naar Kempten stopten we nog bij de Burgruïne Sulzberg. Deze burcht werd al in het begin van de 11de eeuw gebouwd en er is best nog wel een significant deel van overgebleven, ondanks de vele oorlogen. Hier stopten we even om van dit prachtige staaltje overgebleven architectuur te genieten en daarna gingen we verder naar Kempten. Daar vonden we op een overvolle parking net iemand die ging wegrijden. Ondanks alle twijfel, dat ik het busje ooit in die zeer krappe parkeerplaats zou krijgen, stond ik er na een 2de poging al volledig in. Ideaal toch zo’n compacte camionette. 

In Kempten bezochten we eerst het oude stadsdeel met de basiliek St. Lorenz. Dit is één van de oudste gebouwen van de stad en aan de voet van deze basiliek vindt dan ook de lokale markt plaats. Hier kuierden we op het gemak wat rond en namen al dat lekkers in ons op. Om ter plaatse te eten hebben ze enkel knakworsten en daarom besluiten we verder het stadje in te trekken. Daar vinden we een gezellig Turks restaurantje, waar we een heerlijke lunch nuttigen en genieten van het overheerlijke eten en de schaduw. Het is intussen best wel weer warm geworden, dus dan is schaduw altijd mooi meegenomen. Na het eten besluiten we de stad Kempten verder te verkennen, maar we merken al vrij snel, dat dit niet helemaal ons ding is. Kempten zelf is vrij groot en ook wat moderner dan de typische stadjes, die we hier al hebben gezien. Na een stadswandeling strandden we aan het park aan de voet van de St. Lorenz basiliek. Hier genoten we nog even van wat rust, de schaduw en de prachtige bloementuinen vanop een bankje. Daarna besloten we onze auto op te pikken en reden we alvast verder naar Füssen. Het probleem is, dat we hier morgen een van de bekendste Duitse trekpleisters gaan bezoeken en het daardoor niet mogelijk is om wild te kamperen en de campings naar verhouding ook relatief duur zijn. Daar hebben we eigenlijk weinig tot geen zin in, dus zeer last minute (letterlijk een kwartier van te voren) boekten we een boetiek hotelletje in een mini-kasteel. Alles is hier self-service, dus je komt hier zelfs normaal gezien niemand van het hotel tegen. Onpersoonlijker kan niet, maar wij vinden dit natuurlijk ideaal! 

We checkten in en toen begon het enorm te gieten. We hadden vandaag al alles gedaan, wat we wilden doen en vonden het dus niet erg om een uurtje te moeten rusten in de kamer. Woody maakte ook van de gelegenheid maar al te graag gebruik, want hij heeft de afgelopen dagen door de dag zelf niet heel veel tot soms zelfs niet kunnen slapen. Hij besloot dus meteen wat bij te slapen, samen met zijn baasje. Ik hield me terwijl wat bezig met de fotoselectie etc. We hebben ook een prachtig uitzicht op het kasteel van Füssen van op ons terras, dus beter kan eigenlijk echt niet. Om 17:00 was het dan alweer helemaal droog buiten en scheen het zonnetje terug. Tegen die tijd hadden wij ons ook al lekker fris gedoucht en waren we dus klaar om Füssen te verkennen. Dit stadje is dan wel weer meteen helemaal ons ding. Honderden oude gebouwtjes, kastelen, kapellen, gezellige winkels en winkelstraatjes, … Kortom, alles wat wij leuk vinden.

Hier kuierden we nog een dik uurtje rond en bezochten nog wat winkeltjes. Tegen Italiaans. We vonden een super gezellig Italiaans restaurant op een pleintje, naast een steegje, met de meest vriendelijke en gemotiveerde ober ooit. We deelden een voorgerechtje en vervolgens aten we nog een hoofdgerecht en dronken een koffie. In totaal zaten we hier meer dan 3 uur op het gemak te genieten van de sfeer en het prachtige weer. Verder leerden we een Nederlander naast ons kennen (uit Limburg, letterlijk 45 minuten van ons af, dus hij viel heel goed mee in verhouding met vele andere Nederlanders. Tegen 22:30 besloten we dan toch echt te vertrekken en gingen we terug naar ons hotelletje. Hier vielen we alle drie relatief snel als een blok in slaap. Morgen wordt namelijk een zware dag!

The Woody Tales:

Vandaag werden we dan toch bij een prachtig weertje wakker. Ik was blij, want dat betekent, dat we terug op pad kunnen gaan. Eerst gezellig ontbeten met de baasjes en dan gingen we naar een heel groot meer, waar ik dus van de baasjes niet in mocht zwemmen. Ik snap niet, waarom niet, maar soit. Het was misschien nog te vroeg… De wandeling ging vandaag niet zo zwaar zijn als de afgelopen dagen, dus ik snuffel er op mijn gemakje volop op los. Hier en daar wat stukken veld en dan weer een heel deel bos. Uiteindelijk kwamen we uit bij een waterval en de rivier. Dit vind ik wel heel leuk! De waterval is heel erg krachtig, dus van baasje mag ik er weer niet in. Verdorie, dat is wel jammer. Dan maar wat verder snuffelen en dan plots verderop toch even toevallig een halve plons gedaan in de rivier naar de waterval toe… Oeps, of toch niet helemaal oeps? Dan maar flink verder gewandeld en heel vaak in het natte gras gerold, dat is toch bijna hetzelfde als zwemmen, enkel minder fris aan de vis. Eerder een vis op het droge… We kwamen onderweg ook heel veel koebeesten tegen, waarvan er zelfs eentje haar tong op mij uit stak. 

Volgens bazinnetje zitten hier ook paarse koeien, maar daar geloof ik precies toch niks van. Die zouden dan naar’t schijnt chocolademelk geven in plaats van gewone melk. De wandeling was heel erg mooi en na 7km kwamen we terug uit bij het meer, waar we nu even in het zonnetje gingen zitten genieten. Ik deelde mijn mat met bazinnetje, want zo solidair ben ik sowieso wel. Daarna ging de route naar een mooie kasteelruïne. Dat vind ik altijd heel erg fijn, want ik noem ook niet voor niets Prins Wodan. Ik heb mezelf al helemaal tot kasteelheer opgewaardeerd. Nu moet ik wel zeggen, dat het dan niet een ruïne zal zijn, ik zie het namelijk groots. Mijn kasteel komt één van deze dagen nog wel voorbij. Uiteindelijk kwamen we toe in Kempten en daar had ik in de stad meteen weer heel veel om te snuffelen. Op de markt was er héél veel eten en vooral veel worst. Ik heb mijn beste pootje voorgezet, in de hoop dat ik van de baasjes toch ergens een worst zou krijgen, maar ze kochten er helaas geen. 

We wandelden in Füssen heel veel door de stad en besloten rond de middag te gaan lunchen bij een Turks restaurantje. Hier besluit ik mij in de schaduw neer te leggen, zelfs al word ik heel vaak door andere honden aangesproken. Heel veel honden blaffen heel fel naar mij, geen idee waarom ze zo’n problemen maken, maar ik blijf er rustig onder. We struinen de winkelstraten af en terwijl ik aan een boompje plas, begin ik plots heel erg te huilen. Ik heb mij pijn gedaan. De baasjes beginnen meteen alles te checken, maar vinden niet wat er is. Misschien was het inderdaad niet zo erg, als dat ik deed uitschijnen met mijn huilsaldo, want de pijn is ook alweer over. Nu heeft wel iedereen op de terrasjes en de winkelstraat ons gezien, ook niet slecht. We wandelen terug naar de basiliek, waar ik in een fonteintje wil zwemmen, maar dat mag dan weer niet van de baasjes omdat het water naar chloor ruikt. Dan maar in het park genieten van rollen en takjes zoeken, terwijl de baasjes even rusten en kijken naar de bloemenperken. Na Kempten gaan we verder naar een ander stadje: Füssen. Hier word ik een echte luxehond in een minikasteel. Baasjes hebben namelijk een hotelkamer gehuurd in een boetiekkasteeltje met uitzicht op het grote kasteel. Hier besluit ik meteen wat bij te slapen. Er is een tweepersoonsbed met een stapelbed boven. Ik had graag daarin willen liggen, maar het mocht niet van de baasjes. 

Karma moest er dan zijn, want toen bazinnetje rechtstond om haar te gaan douchen sloeg ze volop met haar hoofd tegen het bed boven. Volgens baasje hoorde hij haar eierschaal van de eitjeskop kraken. Samen met baasje smeedde ik het complot om bazinnetje telkens te gaan storen tijdens het douchen en afdrogen, door telkens mij de badkamer in te sturen. Hihi, het was een complot, maar enkel baasje kreeg tegen zijn voeten, ik kwam er weer mee weg. Baasje wou nog een koffie en beneden zou een automaat zijn. Bazinnetje stak daar 2euro in, wat genoeg moest zijn voor 1 koffie, plots stond er voor 5 euro op de machine en kwam ze dus met drie koffies terug. Ergens heeft bazinnetje toch een probleem met techniek en machines, want de parkeerautomaat vandaag liep ook niet van een leien dakje met haar. 

Rond 17:00 gingen we dan Füssen nog verkennen. Hier liepen we door de straatjes, bezochten we enkele winkeltjes en dan was het tijd voor een terrasje te doen bij een Italiaans restaurant. Hier werd ik goed in de watten gelegd. Er kwamen andere mensen met een hond zitten en die was eerst niet zo lief tegen mij, maar daarna wel. Ze had zelfs hetzelfde tuigje aan als mij. Volgens bazinnetje zouden daar mooie puppy’s van komen, maar mag niet van baasje. Dan maar 3 uur flink liggen wezen en genoten als ik aandacht kreeg. Tegen de late avond gingen we dan terug naar onze hotelkamer, waar ik als een blok in slaap viel.