Vannacht hadden we een prachtige sterrenhemel, dus vanuit ons busje hebben we daar echt van kunnen genieten. En vanochtend om iets voor 06:00 werden we wakker door de rode gloed van de opkomende zon. Zalig. We hadden meteen een goed zicht op het meer en hoorden ook best veel verschillende vogels. We aten ons ontbijt op een bankje met zicht op het meer en genoten van de rust en stilte, die hier bijna oorverdovend zijn. Hierna maakten we ons en ons busje klaar en was het tijd om te vertrekken voor een volgende wandeling: Zackagirio Takas. Dit is een van de bekendere wandelingen hier in de buurt en deze vertrekt vanuit het visitor center. We parkeren onze auto hier en deze wandeling blijkt wel heel goed aangegeven te zijn. We volgen de rode pijltjes het bos in en komen al snel uit bij enkele mooie uitzichtpunten op de rivier, die zich hier in duizenden bochten wringt. Het bos is ook nog volledig aan het slapen, waardoor we een mooi zicht hebben met de opkomende zonnestralen tussen de bomen door. Het enige nadeel: je eet hier twintigduizend spinnenwebben tijdens het wandelen, dus we hebben dan maar een tak bij de hand genomen om voor ons op de weg vrij te banen bij de smalle paadjes. Woody mocht in de rivier ook weer enkele keren plonsen. Verder ging de wandeling langs een heel aantal moerassen, wetlands en mooie dichtbegroeide bossen. 

Na de eerste helft kwamen we in het dorpje Marcinkonys aan, waar we de plaatselijke houten kerk bezochten. Van hieruit ging het dan door het dorpje met de mooie houten huisjes en zeer mooi onderhouden tuintjes. Na het dorpje besloten we onze stukken fruit op te eten en dan kwam er een grote zandduin, die we omhoog moesten. Vanaf hier ging het dan een heel lang stuk over zandweggetjes, wat best vermoeiend was om te wandelen. Ook nu kwamen we nog enkele mooie moerasgebieden tegen en tot slot moesten we nog een stukje langs een riviertje, waar Woody van het bruggetje in het riviertje viel. Hier stonden ook duizenden netels, dus mijn blote benen moesten er ook aan geloven, maar is uiteindelijk goed voor de bloedsomloop. Het was weer een prachtige wandeling en na 13km kwamen we vlak rond de middag aan bij het busje. Hier aten we de restjes pasta van gisteren, met parmaham en een boterham. Zalig, zo picknicken met dit mooie weer! 

We besloten hierna stilletjes door te rijden naar Grendave, voor het Vilkoksnis meer. Onderweg stopten we nog in een grote supermarkt voor avondeten te kopen en gewoon eens te kijken wat ze zo in Litouwen in de aanbieding hebben qua winkels. Daarna reden we verder naar het Vilkoksnis meer, waar we weer getrakteerd werden op een prachtig stukje natuur. Het meer is super groot en je hebt hier in Grendave een mooi strandje vlak aan het meer, met een grasveldje om te liggen, een volleybalveld en heel veel bomen met picknickbanken in de schaduw.

We trokken dus allemaal ons zwemgerief aan en besloten meteen het water in te gaan. Ik ging eerst met Woody en amai, het was echt wel héél erg koud water. Ik kan daar gelukkig wel goed tegen. Bij Jimmy duurde het een heel stuk langer vooraleer hij echt in het water zat. We zwommen een heel tijdje en speelde met Woody zijn bal. Daarna lieten we ons opdrogen in het zonnetje en rustten we gewoon wat uit, om dan tegen 16:30 nog eens opnieuw het water in te gaan. We lieten ons opnieuw opdrogen en gingen nu terug naar de parking om te zien of we het busje hier mochten zetten om te kamperen. Het bord is voor interpretatie vatbaar, dus vraag ik het aan een lokale bewoner en hij zei: waarom wel niet? 

Dus onder dat motto, halen we onze barbecue boven en maken we gezellig ons avondeten klaar: lekkere kotelet op de barbecue met aardappelen, gegrilde paprika en champignons. Tijdens het eten werden we getrakteerd op een potje lokale volleybal van plaatselijke bewoners en daarachter natuurlijk het meer. Tegen 19:30 was iedereen vertrokken en hadden we de hele plek voor onszelf. We genoten van een prachtige zonsondergang aan het meer en vervolgens nog van een gezellig avondje buiten zitten met een glaasje wijn. Meer moet dat niet zijn. Woody besloot intussen de waakactie over het busje in te roepen en blafte op loslopende katten en honden, die hier voorbijkwamen. Niet echt de bedoeling, maar intussen is het toch al 21:30 en dus stikdonker geworden. We besluiten dus Woody in het busje te leggen en een kwartiertje later gaan we ook zelf het busje in. Nu nog even lezen en schrijven en dan is het alweer slaaptijd, want vroeg uit de veren, betekent ook niet al te laat gaan slapen. Meestal liggen we er rond 22:30 al in.

The Woody Tales:

Vandaag waren de baasjes al weer heel erg vroeg wakker door de mooie zonsopgang. Ikzelf besloot gewoon nog lekker verder te tukken en te doen alsof ik het niet door had, dat ze al wakker en op waren. Maar even later had ik het toch aan de poot en werd ik door bazinnetje uit het busje gesleept voor een ochtendwandelingetje. Stiekem vind ik dat dan ook weer niet zo erg. Daarna eten we op een bankje aan het water ons ontbijt. Alé ja, de baasjes dan toch, ik eet enkel appel en wacht nog met mijn brokjes tot straks. Is nog veel te vroeg. Verder slaap ik nog wat tussen de dennennaalden en geniet van het geklop op de boom door een specht. Na het ochtendslaapje moeten we er blijkbaar weer vandoor en de rit is maar van korte duur. Na een kleine 5 minuten zijn we al op de wandeling. We vertrekken en al snel ben ik met mijn speurneus weer helemaal actief. Ik wijs de baasjes de weg en probeer verder vooral zoveel mogelijk indrukken op te doen. Als er water is, probeer ik er in te gaan, maar dat mag helaas niet altijd. Soms is het water namelijk heel erg vies of moerasachtig en dat mag dan weer niet, hoewel ik daar niet voor zou geven.

Ik speel er dus weer op los en lap de baasjes enkele keren bijna pootje met een veel te grote stok. Tja bazinnetje zegt het altijd zelf, soms moet je het groots zien. Daarna jaag ik enkele vogels weg en dan ren ik weer van de ene kant naar de andere kant, waardoor de baasjes bij momenten toch wel echt even moeten vragen om op hen te wachten. Dat moet dan maar… Uiteindelijk komen we in het dorpje Marcinkonys toe, waar er een gele kerk staat. Baasjes vinden deze wel mooi, maar ik wil liever niet met de kerk poseren.

Ik ben in de kerk toch niet welkom, dus wil er ook geen moeite voor doen om te poseren. Het dorpje zelf bevatte weer veel snuffels, maar vooral na het dorpje kwam een fijn stuk: het eten van een stukje fruit, mijn koek en vervolgens het beklimmen van een zand duin. Ik speel weer volop in het mulle zand en loop met twee pootjes in mijn neus de bergop op. De baasjes vinden het wandelen in het zand vermoeiender, maar volgens baasje komt dat omdat ik platvoeten heb en dus sneller omhoog kan. Ik betwijfel of dat de oorzaak is, maar soit. Verder was het nog heel veel bos, velden, riviertjes en mooie uitkijkpunten. Het laatste stukje was aan een rivier, waar ik mij mistrapte op het geïmproviseerde bruggetje en dus plons in het vieze water viel. Ik vond dat niet zo erg, maar bazinnetje wel. 

Eenmaal aan de auto aten we onze lunch en ik dus mijn ontbijtbrokken. Vervolgens probeerde ik een goed middagtukkie te doen, voor zolang de baasjes mij dat toelaten. Na een dik half uurtje moest ik dan het busje in, maar gelukkig: nu kon ik weer een uurtje slapen. Althans, dat dacht ik. Eerst gingen de baasjes naar de winkel, wat nog ok was. Maar daarna bleek de hele weg bijna een gravelweg te zijn, waardoor het hele busje daverde en rammelde langs alle kanten. Zo kan ik toch niet fatsoenlijk slapen hoor. Eenmaal aangekomen, zag ik een heel groot water en jawel, kreeg ik mijn bal. Yes, speeltijd! Ik begon er weer op te los te lopen en te zwemmen en genoot met volle teugen.

Helaas moeten de baasjes altijd op een bepaald punt zeggen, dat het nu wel echt genoeg is geweest. Maar ok, ze hebben ergens ook wel een punt. Ondanks de vele afleidingen (kindjes die met de bal spelen, het meer, enz.) slaag ik er in om toch rustig mee te chillen op het strandje. De baasjes nemen me als beloning nog eens mee het water in en uiteindelijk is de dag dan voorbij en gaan we voor de avond aan het busje zitten. Hier kan ik na mijn avondeten nog enkele stukjes kotelet scoren en dan besluit ik te slapen. Tot het schemerig wordt en ik dus begin te waken over het busje en de baasjes. Ik zie een kat en een andere hond en blaf en grom dus als een echte goede waakhond er op los. Missie volbracht, iedereen is veilig in het busje geraakt, dus tijd om te gaan uitrusten na deze zware arbeid.